Colchester (Essex)

[Mistrz Gry]

Colchester (Essex)

Miasto położone w hrabstwie Essex, o wyraźnie zaznaczonej historii sięgającej czasów rzymskich. Układ miasta łączy zabytkowe centrum z nowszą zabudową mieszkalną i handlową. W centralnej części znajdują się wąskie ulice, place oraz pozostałości rzymskich murów, a także zamek wzniesiony na dawnych fundamentach rzymskiej świątyni. Otoczenie centrum stanowią dzielnice mieszkalne, parki i tereny zielone, które stopniowo przechodzą w obszary podmiejskie. Miasto jest dobrze skomunikowane, z wyraźnym podziałem na strefy historyczne, administracyjne i handlowe. Colchester sprawia wrażenie miejsca uporządkowanego, łączącego współczesne miasto z widocznymi śladami swojej długiej historii.

[Clara Ashford]

Moje podwójne życie nie do końca poszło tak, jak planowałam na początku. W środowisku autorskim miałam widnieć jako C. Morley. Mężczyzna, bo przecież kobiety nie piszą kryminałów. I z początku wszystko układało się dobrze, ale potem prawda wyszła na jaw i miałam wrażenie, że pół Anglii oszalało dowiadując się, że jestem kobietą. Jednak swojego nazwiska nie sprostowałam, nie chciałam, aby moja rodzina była ze mną kojarzona. Aby moje prywatne życie, było mieszane z tą drugą twarzą. Tam gdzie trzeba było byłam C. Morley, wszędzie indziej gdzie czułam się komfortowo - byłam po prostu Clarą. Nie wiedziałam co mnie podkusiło, aby przedstawić się mężczyźnie swoimi prawdziwymi personaliami, powinnam mu powiedzieć, że jestem panna Morley i nie wpuszczać go w swoją prywatną sferę. Nie wiem co się stało, co mnie ku temu skłoniło. Ale stało się i musiałam z tym dalej funkcjonować. Jakoś z tego wybrnąć. Ja jeszcze nie wiedziałam jak, ale C. Morley może coś wymyśli.
Przede wszystkim postanowiłam mieć go przy sobie blisko, w sensie utrzymywać przyjazne relacje. Stąd też zgoda na spacer, prośba, aby wybrał za mnie herbatę. To tworzy relację, a ona była ważna po to, by mnie polubił i nie chciał sprzedać moich personaliów przy pierwszej możliwej okazji. Wywróciłam więc lekko oczami, gdy mówił o zanudzaniu. Oczywiście nie mogło zabraknąć uśmiechu na ustach, tak, aby nie pomyślał sobie nic złego. Miał to być gest przyjazny, ale dający mu bez żadnego słowa znać, że zdecydowanie przesadza. Ludzie tak robili, właśnie przewracali oczami. Nie wiem kiedy i od kogo się tego nauczyłam, ale działało chyba zawsze. I byłam przekonana, że i na Mitcha podziała.
- Ale ja przecież nic nie mówię - zaprzeczyłam szybko z rozbawieniem słysząc jego wyjaśnienie na temat rodzynek. Jakby to była teraz taka najważniejsza rzecz na świecie.
Nie mogłam go rozgryźć. Był bardzo miły, ale aż za miły. Tłumaczył mi rzeczy, takie najprostsze, jakby to było bardzo ważne. Ale myśmy ledwo się poznali, naprawdę nie musiał mi wyjaśniać w jakiej formie rodzynki lubi, a w jakiej nie. Nie wiem czy ja bym się tłumaczyła z rodzynek, gdybym ich nie lubiła, a on by je lubił. Nie wiem czy bym się tłumaczyła z czegokolwiek, przecież ledwie znałam jego imię i czym się zajmuje. Wychodziłam z założenia, że to czy lubię słodzoną herbatę czy nie, nie będzie leżeć w zakresie jego zainteresowań.
Gdy zeszliśmy na temat książki i czerpania przeze mnie inspiracji już wiedziałam po co było to wszytko. Dlatego też, między innymi, moja odpowiedź była taka wymijająca. Nie chciałam nic zdradzać kiedy ułożyłam sobie w głowie dlaczego mnie tu zaprosił i czego chciał. Mitch jednak zdawał się nie zauważyć zmiany tonu czy wyrazu twarzy. Nagłego przypływu obojętności. Wyglądał na rozbawionego swoim przebłyskiem, nazwaniem siebie artystą. Zmarszczyłam lekko brwi, starałam się jednak uśmiechnąć uprzejmie. Nie chciałam go urazić.
Zdziwienie na jego twarzy pojawiło się nagle, a po zdziwieniu niemal dostrzegłam malującą się refleksję. To był ten moment kiedy zauważył, że ja nie żartuję i odkryłam po co mnie tu naprawdę ściągnął. Wierzyłam w to szczerze, że chciał po prostu mojego autografu i nic więcej. Albo może wręcz przeciwnie, może coś więcej przy okazji też chciał? I tak jak po moich słowach na jego twarzy pojawiło się zdziwienie, tak po jego słowach zdziwiłam się ja. Bo zaprzeczył i to bardzo żywo i mocno przekonująco. Przyjrzałam mu się uważnie i przez krótką chwilę analizowałam jego słowa, ton i to w jaki sposób je wypowiedział. Mówił naturalnie, nie robił przesadnych pauz i nie próbował kontrolować słów, które wypowiadał. Utrzymywał przez cały czas ze mną kontakt wzrokowy, nie dotykał też twarzy, a to czasami wskazywało no kłamstwo. Miałam mętlik w głowie.
Zacisnęłam usta, ale widać było jak napięcie w ramionach opadło. Zaczerwieniłam się i nie wiedząc co zrobić z rękoma przesunęłam na bok wyciągnięty przed chwilą przenośny zestaw do pisania. Sięgnęłam po swoją filiżankę i upiłam z niej łyk.
- Przepraszam - bąknęłam tylko odstawiając filiżankę. -Kiedyś już miałam taką sytuację. Bardzo dobra herbata.
Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że patrzą się na nas ludzie. Trzy stoliki obok siedziała para, kątem oka dostrzegłam jak kobieta szepcze coś do mężczyzny z którym siedziała, a następnie wskazywała na mnie palcem. Gdy nasze spojrzenia się skrzyżowały uśmiechnęłam się do niej uprzejmie i nawet pomachałam. Kobieta wyglądała na bardzo zadowoloną. Cała się rozpromieniła. To było bardzo miłe. Zerknęłam znowu ma Mitcha nie bardzo wiedząc co mam powiedzieć.