Salka Treningowa

[Mistrz Gry]

Salka Treningowa

Usytuowana na najwyższym piętrze salka treningowa, w której policjanci oraz kadeci policyjni odbywają regularne ćwiczenia. Podłoga trzeszczy niemal przy każdym kroku, a sprzęty, chociaż wciąż nadające się do użytku, to nie są pierwszej świeżości. Poza treningami refleksu, siły i wytrzymałości, odbywają się tu też treningi magicznie – sala jest odpowiednio zabezpieczona i posiada dwie platformy pojedynkowe, które można rozłożyć z pomocą machnięcia różdżką, a także zestaw manekinów pojedynkowych. Pomimo notorycznego wietrzenia, czuć w sali charakterystyczny zapach potu i wilgoci, którą nasiąknęła okalająca przestrzeń boazeria. Co ważne, przed wejściem zawsze należy zmienić buty i strój z codziennego na sportowy.

[Willow Weasley]

Sun-Tzu – zapisała to w głowie, stwierdzając, że skoro były to słowa taktyka wojennego, to może i tej taktyki powinna się pouczyć. Nie, żeby interesowała ją wybitnie wojna, ale sam fakt podejścia ją zaintrygował, skoro można było pokonać wroga bez walki. Ostatecznie jednak nie uświadczyła tej myśli w zachowaniu Day’a który zaatakował Titusa. W dodatku powiedzieć, że zobaczyła w tamtej chwili powidoki swoich braci, to mało, więc jeśli magipolicjanci nazywali przepychanki na podłodze walką wręcz, to nie wiedziała, czy przypadkiem nie wyłapała żartu.
Plasnęła lekko dłonią w czoło widząc ich „kocie” ruchy, manewry dociskania do ziemi i próby przeciążenia. Choć nieco przemknął jej po plecach dreszcz niepokoju, bo co ona by zrobiła w takiej sytuacji? Pozbawiona różdżki? Musiałaby znać słabe punkty przeciwnika, wiedzieć, gdzie zaboli najbardziej, co sprawi, że przewyższający ją o dwie głowy chłop zegnie się jak dziecko w pozycji embrionalnej. Najczulszy znała, brat powtarzał, żeby celować w krocze, bo klejnoty były najcenniejsze. Ale jeśli nie miało się jak? Mimowolnie zaczęła analizować, jak zyskałaby dostęp do gałek ocznych, bo nos, był za blisko ust i możliwości ugryzienia. Tak, oczy był równie wrażliwe, ale długość rąk mogła zarządzić o wygranej. Gdy mężczyźni zaczęli się podnosić, zmarszczyła lekko brwi, wyrwana z wewnętrznej analizy tego, jak ona by do tego podeszła.
– Co powinnam zrobić w takiej sytuacji? – zapytała między ich słowami. – Gdybym ja była na dole? – niech ją uświadomią, a ona sprawdzi, na ile była sprytna we własnej głowie. A może posiadali złote rozwiązania, których nikt wcześniej jej nie dał? Byli starsi, pracowali już z kobietami, które mimo wszystko były zwykle drobniejsze i słabsze, więc powinni coś wiedzieć, chociażby z doświadczenia. Kto pyta, nie błądzi, czy jakoś tak.
– Jest w porządku – rzuciła w odpowiedzi na pytanie Titusa i wstała na platformie, poprawiając chwyt na różdżce. Tym razem zajęła miejsce, na którym wcześniej był Ambrose i rzuciła mu jedynie pytające spojrzenie, gdy ten wspomniał o dawaniu forów. Co on? Sam dawał jej fory, a teraz takie teksty? I jeszcze ponownie mrugnął okiem… Może i zawiesiła przez to na nim spojrzenie dłużej, może i miał w sobie coś, co przyciągało, ale w tym wszystkim potrafił być też, jak taki wujek na weselu dalekiego kuzynostwa, który już po kilku głębszych zahacza najmłodsze pokolenie panien i zaczyna zapraszać do tańca. Parsknęła pod nosem i pokręciła głową w odpowiedzi, na to przeklęte perskie oko, po czym odnalazła Titusa spojrzeniem.
– Zaczynamy?

Lecimy do pokoju życzeń.
1. Rzut na to kto pierwszy zacznie pojedynek:
k1 - Harrison
k2 - Weasley

1x k2 (Kto zaczyna?):

1

[Ambrose Day]

wracamy z pokoju życzeń

Nie licząc deszczowej interwencji—może faktycznie było to trochę szczeniackie, ale Titus nieświadomie ubódł go tym tekstem o dawaniu forów—obserwował sparing Willow i Titusa w milczeniu i z wytężoną uwagą. Starał się podchodzić do komentowania strategii partnerów równie uważnie, jak do meczy Quidditcha. Nie każdy doceniał jego późniejsze komentarze—Chris, z którym pracował w Cardiff zupełnie bagatelizował taką analizę pojedynków wskutek czego Ambrose wolał już ćwiczyć z manekinem. Titus jednak był wdzięcznym słuchaczem już odkąd omawiali mecze w Hogwarcie, a i z Willow pracowało się jakoś przyjemniej niż z męską częścią komendy. Wbrew pozorom, obserwował pojedynek uważnie, co jakiś czas zmieniając punkt widokowy—miotła dawała mu lepszy pogląd na sytuację niż siedzenie na platformie.
- Brawo, jak widać Protego macie opanowane i przećwiczone. - zaczął od pochwały, bo gdy był trenerem dziecięcej drużyny Quidditcha powiedziano mu na rozmowie dyscyplinarnej, że powinien zaczynać od pochwały. No to zaczynał. A i tak to nie pomagało. Nie lubił robić rzeczy bez sensu, bo mali zawodnicy marudzili tak samo niezależnie od tego czy wysilał się na komplementy czy nie; no ale taka struktura przemawiania weszła mu już w nawyk.
I w jego słowach było tylko odrobinę przekąsu, bo samemu nie miał tego Protego opanowanego do perfekcji. - Weasley - Weasley rozłożyła go na łopatki, Titusa też. - nie pojedynkujesz się źle. - zasługiwała na to, by jej powiedzieć, że robi to świetnie. To nie jej wina, że samemu nie był w formie. I to nie jej wina, że Titus oskarżył go o dawanie jej forów. Ani, że odkąd wyszła na jaw prawda o genetyce Ambrose'a, to—choć w cztery oczy czuli się swobodnie—na każdy taki komentarz Day się zaperzał, podobnie jak na to z jaką uwagą (niesmakiem? Ambrose dużo sobie dopowiadał) Titus patrzył na niego, gdy uśmiechała się do niego jakakolwiek kobieta. Mogliby trzymać od tego Willow z daleka.
To również nie jej wina, że córka Scarlett spadła z konia i że zakończenie "Przeminęło z Wiatrem" go rozczarowało i pewnie dlatego był dziś nie w formie. Titus miał fory od losu, bo nie był fabułą książki zaskoczony, bo podobno przewidział, że skończy się źle. I podobno nie miało to nic wspólnego z intuicją Titusa, tylko fabuła po prostu tam zmierzała, ale Ambrose jakoś tego nie widział. Widział za to, że konie są niebezpieczne—jak zatem miał się opiekować Mandatem? I pojedynkować w sytuacji takiego stresu?
- Ale Homenum Revelio i tworzące iluzje zwykle marnują czas w pojedynkach. - odchrząknął, przechodząc do konstruktywnej krytyki. - Chociaż tobie i tak udało się wygrać, pomimo tych cennych sekund. Titusa za to kosztowały przegraną. Nie deszcz, choć powinieneś przewidzieć trudności atmosferyczne, a to, że uparcie rzucałeś Homenum dwukrotnie zamiast zmienić taktykę. - pouczył partnera. - Skutecznie rozbroiłaś Titusa, ale nie docisnęłaś. Skupiłaś się na jakiś królikach, kaczki na miotłach miały sens, ale króliki nie. - wytknął Weasley,  bo umknął mu cały sens dowcipu. - Jak widać, kaczka też ci nie wyszła. Ale przyklejenie przeciwnika i Petrificus—to było doskonałe zakończenie. Jak twoja duma, Harrison, potrzebujesz ją wyleczyć i pojedynkować się ze mną później - trochę był zirytowany tym odwleczeniem walki na pięści na później. Już mu w większości przeszło, ale musiał rzucić coś złośliwego. - czy kolej na nas? - uśmiechnął się wyzywająco, uśmiechem niesięgającym oczu—bo te były już skupione na lustrowaniu sali, znajdowaniu punktów przewagi (zrobił już to z pięć razy z miotły, ale chciał dostosować rozeznanie w terenie do swojej obecnej pozycji) i na czubku różdżki. Cofnął się o parę kroków i ukłonił teatralnie, jak pojedynkujący się mugole w Westernach oglądanych z Titusem.

znowu idziemy do pokoju życzeń
kto zaczyna?
parzyste Titus
nieparzyste Day[Kości zostały rzucone i nic tego nie zmieni...]

[Titus Harrison]

Leżąc zesztywniały na podłodze salki treningowej – może tylko narzekać w myślach na swoje mokre od deszczu kosmyki z grzywki, pchające się uparcie do oczu. Nie mógł nawet zamknąć powiek – musiał po prostu wpatrywać się przed siebie, widząc tam cień pochylającej się nad nim Willow Weasley. Różdżka znika z zasięgu, a on bardzo chciałby powiedzieć, że życzy sobie końca – ale nie może.
Litościwą postacią okazuje się Ambrose – ktoś, komu najchętniej sprzedałby cios w brzuch za mieszanie w wyniku pojedynku przy pomocy swojej Deszczowej Piosenki. Ale gdy Finite przywraca mu czucie w mięśniach – te wykorzystuje najpierw w celu podniesienia się z posadzki. Z obolałym tyłem głowy i plecami. Gdy siada odgarnia z czoła przemoczone kosmyki i wyciąga dłoń przed siebie. Jakby chciał odebrać od Willow różdżkę, ale w pierwszej kolejności chce chyba…
– Gratuluję – uścisnąć jej dłoń. – Zrobiłaś mnie po fachowemu. – Nie wiedział czy właśnie chował honor do kieszeni, czy może właśnie się nim unosił czy jakiej właściwie metafory należało w tym wypadku użyć – ale uznał, że honorowo było jej pogratulować. Była młodsza, a lepsza. Dzisiaj. Lepsza od ich dwójki – jak to wygodne. To pozwalało chyba poczuć we krwi jeszcze większą dawkę rywalizacji z Day’em, w końcu znajdowali się ponownie na tym samym poziomie. Od lat młodzieńczych urządzali sobie konkursy siły, plucia na odległość, czarowania, wytrzymałości… Z wiekiem więcej współpracowali, ale w sytuacjach takich jak ta – nigdy nie dawali sobie forów. – Nie uważasz, że “nie pojedynkujesz się źle" to trochę małe zdanie w kierunku kogoś, kto dał wciry każdemu z nas po kolei? – stając w obronie Weasley – pyta ironicznie, ale tę ironię Ambrose zrozumie na pewno wmig. Czuł, że przyjaciel musiał chyba nie czuć się dobrze z tym, jak szybko skończył przegranym w pojedynku z rudą. Harrison zaś wolał sądzić, że Willow jest geniuszką i że szansa na wygranie z nią jest niska. – Naprawdę jestem twoim zdaniem taki chudy? - to zaś pytanie do Willow.
Teraz wstał już z podłogi, przyjął różdżkę do ręki i ekspresowo osuszył się zaklęciem. Skoro machał już drewnem – osuszył również Willow – w ramach dobrej współpracy, do której kiedyś średnio się garnął. Będzie odpłacał się jej za to wszystko małymi gestami, lecząc swoje wyrzuty sumienia – ale broń Merlinie – nie przepraszając jej bezpośrednio. No co wy.
Siada na krawędzi platformy pojedynkowej, na której za kilka chwil z pewnością spuści łomot tej blond piękności (nie wie na pewno, wyjątkowo nie ma wobec tego żadnych przeczuć) – a poprawiając fryzurę, wsłuchuje się w słowa Day’a, komentującego ich taktyki. Pewnie się nie mylił – pewnie faktycznie popełnił kilka błędów, ale nie może nie skrzywić się na wspomnienie niekorzystnych warunków atmosferycznych, których powinien się przecież spodziewać.
– No tak, powinienem spodziewać się, że będziesz wobec mnie wredną małpą – wtrąca się, bo to były trudności atmosferyczne, które mógł przewidzieć. Nie byli dziś w najlepszych nastrojach – świadczyło o tym przepychanie się do sali, drwienie ze swoich uśmieszków, próby obalenia się i krótka szarpanina w parterze. – Moja duma uleczy się skutecznie, kiedy spadniesz z platformy, Rosie. Nie potrzebuje czasu, stawaj i miejmy to już za sobą…

jednak teraz tam idziemy - zaczyna Day