Camden Palais

[Mistrz Gry]

Camden Palais

Camden Palais to słynna sala koncertowo-taneczna, która przyciąga mieszankę miejscowych i przybyszów spragnionych muzyki, tańca i rozrywki. Wnętrze emanuje lekko dekadenckim klimatem — ciemne ściany, połyskujące kryształowe żyrandole i ciężkie, aksamitne zasłony tworzą teatralną atmosferę. Drewniana podłoga skrzypi pod stopami tańczących podczas gorących potańcówek, a bar kusi szerokim wyborem trunków, od taniego piwa po wykwintne koktajle. Głośne dźwięki rocka i soulu mieszają się z echem rozmów i śmiechu. Na scenie często pojawiają się lokalne zespoły, które rozgrzewają publiczność do czerwoności. Mimo zużytego wystroju, miejsce ma niepowtarzalny urok — noc tutaj staje się areną marzeń, chaosu i ulotnej wolności.

[Lorcan Lestrange]

Uśmiech tli się na męskim obliczu w zapowiedzi, tego wszystkiego, co dopiero przed nimi, jakby znał kontynuację tego wieczoru, tej nocy i kolejnych tygodni. Miał prawo, aby tak patrzeć w przyszłość, nawet jeśli warunki i okoliczności ich bytności ulegały znacznej zmianie, a krocząc po rodzinnej ziemi, musieli pilnować każdego gestu i wypowiedzianego słowa w publicznej przestrzeni.
— Do tego, co teraz myślisz nie muszę sięgać po żadne sztuczki — naturalna przenikliwość dusz ludzkich rozwijana przez lata w parze z doświadczeniami życiowymi dawała mu nieraz względną przewagę, czasem bywało mylił się, bo pierwsze wrażenie względem danej osoby było błędne. Tak, jeśli chodziło o Melusine, to sporadycznie potrafiła mu umknąć zmiana, choć ta była skomplikowana w swych warstwach, a kroczenie za je emocjami przywodziło na myśl: labirynt skryty we mgle. Tak jednak, nigdy nie zniechęcało go to, wręcz przeciwnie. Nie traktował kobiety, niczym zabawki logicznej, czy łamigłówki, którą należało rozwiązać, a później cisnąć w kąt – zapomnieć. Chciał ją poznawać, aby zrozumieć i to było w jego odczuciu znaczące.
— Wątpię. Odnalazłbym drogę, jestem poszukiwaczem; odkrywcą — nieraz, odnosił wrażenie, że wątpiła w jego intencje w tą szczerą chęć do sięgania głębiej, niż poza ramy wyznaczonej relacji. Za każdym razem próbował udowadniać Rookwood, jak bardzo w tym względzie się myliła. Nawet jeśli wiele z potyczek kobieta wygrywała stawiając na swoim, tak on zamierzał osiągnąć szczyt daleko idący poza te utarczki. W tym był boleśnie konsekwentny.
Czekoladowe tęczówki coraz chętniej schodziły na fale włosów, która spływała wzdłuż pleców. Gdy wirowała, kiedy unosiła się w tańcu, te tańczyły wraz z nią – hipnotyzując. Wiedział, że robiła to celowo, trudno zliczyć razy niemych, acz świadomych komplementów, które kierował pod tym adresem.
Bliskość była zawsze ich sprzymierzeńcem, wraz z ciszą. A wśród tych drobne gesty – mówiły za nich. Czułość, ta naturalna troska, jaką ją otaczał wypływała mimowolnie. Jeszcze kiedyś wątpił, aby wobec, kogoś jeszcze potrafił tak być. Ale życie nakreśliło swój scenariusz, w jakim – czuł bardziej, niż chciał to przyznawać, a nawet nie akceptował tego sam przed sobą. Nie dopuszczając do rozkwitu myśli, czy nawet sugestii, o tym, jak określić uczucie, wobec Melusine. Poza jednym, jedynym razem, gdy pozbawiony wstrzemięźliwości, będąc na skraju snu, odsłonił tę kartę. Zawsze, gdy ten moment wspominał, odczuwał lekką gorycz z tytułu popełnionego błędu. Nawet jeśli rozsądek sugerował, że była to dobra decyzja.
Uwielbiał to.
Miała rację – ona też potrafiła go odczytywać. Nauczeni siebie przez te lata, trwali w półsłówkach i niewypowiedzianych myślach. Zamknięci w bańce wiążących ich ograniczeń, możliwości, wciąż pozostając poza głównym nurtem, bo skryci w cieniu, nigdy nie ujawnili tej prawdy, jaka ich łączy. To byłaby klęska, wobec wszystkiego.
Uśmiechnął się samymi tylko kącikami ust, nieco prowokacyjnie. Lubiła emanować swoją kobiecością, tą naturalną sobie zmysłowością, o jakiej wiele kobiet nawet tych z dobrych domów mogło wyłącznie pomarzyć. Był świadomy spojrzeń mężczyzn za jego plecami, lecz nic z tego. Była tylko jego.
— Chodźmy.


zt. dla Lorcana