Morska knajpa "The Packet”

[Mistrz Gry]

Morska knajpa "The Packet”

Tuż przy nabrzeżu, gdzie cumują stare barki i portowe dźwigi skrzypią na wietrze, stoi „The Packet” – pub, który z dużym prawdopodobieństwem gościł większą ilość marynarzy niż cała Walia. Wnętrze ciemne, pachnące dymem, z pokładowymi lampami i stołami z wypalonymi znakami. Nikt nie pyta o nazwiska. Bywalcy znają się z widzenia lub z niejednej wspólnej, morskiej historii, które powtarza się między tymi ścianami tuzin razy. Na ścianach zdjęcia statków bez podpisów, a za barem stoi ulubiona beczka rumu. Mówi się, że każdy port ma swój pub. Ale „The Packet” nie jest portowy – on jest portem samym w sobie i z całą pewnością trudno z niego wypłynąć.

[Keith Croft]

Croft jeszcze kilka lat temu nie miał specjalnie żadnego celu w życiu. Kiedy skończył szkołę, z raczej marnymi wynikami, ojciec dał mu ciepłą, niewielką, posadkę w swojej firmie. Miał zarządzać i pilnować magazynu w Cardiff, to właśnie tak tutaj trafił. Nie miał jednak wtedy większych ambicji, takie spokojne życie mu odpowiadało. Wszystko jednak zmieniła śmierć staruszka. To właśnie wtedy, kiedy w końcu wrócił do Cardiff po krótkiej przerwie, dostał dach nad głową i pracę, postanowił, że jeśli tylko będzie miał siły, będzie pomagał innym. Nie wiedział z początku jak, jednak okazało się, że miał smykałkę do roślin, a starsza pani Lian wprowadziła go w tajniki ziołolecznictwa i stuki tworzenia maści. Jednocześnie znalazł też poniekąd swoje powołanie, chciał zostać uzdrowicielem i chociaż wiedział, że bez studiów nigdy nie będzie kimś wielkim, to jednak chciał spróbować. Niedawno nawet znalazł nauczyciela, który zgodził się go wprowadzić tajniki magii leczniczej, więc chłopak był dobrej myśli. Kiedy dołączył do Akolitów, początkowo może i pchnięty impulsem i osobistymi niechęciami, znalazł kolejny cel, a jednocześnie poczucie, że w końcu gdzieś należy. Nawet nie wiedział, że tego mu w życiu brakowało i chociaż nie wiedział jeszcze co przyniesie przyszłość, wiedział, że chce brać w niej udział na tyle na ile potrafi.
- Nie? - uniósł brew ku górze - No to mega ci zazdroszczę, naprawdę. Choroba morska to straszne cholerstwo. Mam kilku znajomych, którzy pływają i czasami zapraszają mnie na swoje łajby kiedy cumują w porcie, nie odmawiam, ale jest to dla mnie udręka. - pokręcił głową z rozbawieniem pociągając kolejnego łyka z kufla - Nie mam pojęcia, może to kwestia odpowiednio dużych fal. - dodał z uśmiechem - W zasadzie to nie za dużo podróżowałem, chyba, że liczymy moje podróże między Cardiff, a Londynem. Pracowałem swojego czasu w ojcowskiej firmie transportowej i zawsze mnie fascynowały te wszystkie historie marynarzy i chciałem też coś takiego przeżyć, więc można powiedzieć, że marzyły mi się morskie przygody. - wzruszył lekko ramionami.
To była ciekawa odmiana, takie spotkanie. Poznali się względnie przypadkowo, a teraz siedzieli sobie na spokojnie przy piwie i rozmawiali o wszystkim i o niczym jednocześnie. Niczego sobie nie obiecywali, niczego od siebie nie oczekiwali, po prostu spędzali czas, ciesząc się dobrym trunkiem, papierosem i rozmową. Fakt, że oboje należeli do jednej organizacji, nawet jeśli nie jakoś specjalnie długo, był dodatkowym plusem.
- Dwadzieścia trzy, ale przyjmę to jako komplement. - roześmiał się widząc minę Morty’iego - Prawda? Kurde, mam całe życie przed sobą, a ona chce żebym się już ustatkował, a potem co? Będę siedział w domu i zamulał? Nieee, to nie dla mnie, w każdym razie jeszcze nie teraz. - pokręcił głową - Leonie? Podobnie jak ty, poznałem ją w szkole. Byłem żółtodziobem, wyróżniającym się z tłumu, celem wielu żartów i Leonie wzięła mnie pod swoje skrzydła, otoczyła opieką. - uśmiechnął się łagodnie - A potem powiedziała, że ona mnie adoptuje i od tamtej chwili jest moją starszą siostrą, przybraną można powiedzieć. Ale dla mnie jest tak prawdę w tym momencie jedyną rodziną jaką mam. - wyjaśnił na spokojnie.
Co prawda miał jeszcze jedną siostrę, młodszą, która nosiła to samo nazwisko co on. Z nią jednak kontakt miał ograniczony, wymieniali się jedynie listami raz na jakiś czas. Keith podejrzewał, że macocha zakazała jej się z nim kontaktować, kiedy opuścił dom. Nie widział jej już dobre dwa lata, ale te listy, które do siebie wysyłali mówiły mu, że wszystko z nią w porządku.
Na pytanie czy nie próbował skontaktować się z matką uśmiechnął się lekko pod nosem. Nie był to dla niego drażliwy temat, może trochę wrażliwy, ale też nie taki, którego chciałby unikać czy trzymać dla siebie. Liczył na to, że może ktoś mu pomoże, może ktoś będzie w stanie dostać się dla niego do Singapuru i zadać kilka pytań, przywieźć mu odpowiedzi na dręczące go pytania. Do tej pory jednak nic z tego nie miało miejsca.
- Nie, no na spokojnie. - pokręcił głową gasząc niedopałek - Próbowałem, wiele lat temu pisałem do niej listy mając nadzieję, że odpisze. Niestety nie dostałem odpowiedzi…w zasadzie nie wiem nawet czy żyje. - odparł zgodnie z prawdą.
Nawet najboleśniejsza prawda byłaby dla niego lepsza niż te piętrzące się pytania. Nie zrezygnował nigdy, starał się zyskać jakieś informacje, jednak wiedział, że na to wszystko potrzeba czasu. Anglię i Singapur dzieliły tysiące kilometrów i nawet w świecie czarodziejów były to ogromne odległości.
- Oj to nie wiesz co tracisz, to kompletnie inna gama smaków dla swojego podniebienia. - zaśmiał się - Ja od kilku lat jem praktycznie tylko to i powoli kuchnia angielska przestaje mnie satysfakcjonować. Więc zapraszam serdecznie, wpadnij do Krewetki, a ja już ci polecę co trzeba. - uśmiechnął się szeroko.

[Morty Dunham]

Odkąd do jego uszu dotarł zwodniczy szept udręczonej duszy i zaprowadził go na strych, gdzie odkrył, pod płachtą materiału, istnienie wiolonczeli, kwestia celu nie spędzała mu sen spod powiek. Ten wydawał się równie oczywisty, co zmieniające się pory roku; wymowny jak łza na policzku podczas pogrzebu; pozbawiony niedomówień jak zimna stal noża przebijająca cienki pergamin skóry i nieubłagalny jak ścieżka przeznaczenia, którą każdy podążał. Potem zjawiły wizje, sny, słowa w popłochu zapisywane na kartce papieru, zanim jeszcze zmaterializowały się w przestrzeni umysłu. I oddał się w ręce losu. Zawierzył mu wszystko. Nawet to, że poznał Jaspera i dołączył do akolitów. I to, że chociaz teraz wszystko wydawało się być pozbawione większego sensu, wkrótce go nabierze.
- Nie ma żadnego magicznego sposobu, by zwalczyć mdłości? Może jakiś eliksir? - zasugerował popadając w chwilową zadumę; jego znajomość magii leczniczej była żadna; gdybyś się bardziej na tym pochylić, chyba powinien przyswoić przynajmniej postawy, nie mógł całe życie polegać na innych, czuł, że nie mógł, że to kiedyś może obrócić się przeciwko niemu. – Może Jasper mógłby ci pomóc? - Mortiemu pomagał, gdy pulsujący ból w skroniach nie chciał dać mu spokoju, ale tym na głos się nie pochwalił. Nikt przecież nie lubi mówić o swoich słabościach, chociaż doceniał szczerość Keitha. – Czasem morze więcej zabiera, niż daje. Zwłaszcza podczas sztormu.
Chyba. Niebezpiecznie było przecież igrać z żywiołem. Czasem słyszał historię o szkieletach statku wyplutych na brzeg. Lub o wrakach wynurzający się z mgły. Raz przeniósł jedną z takich wizji na płótno swojego obrazu, lecz nie był szczególnie zadowolony z efektu.
- Podobno na wszystko przychodzi czas. Spójrz na mnie. Mam dwadzieścia sześć, prawie dwadzieścia siedem i wciąż szukam swojego miejsca.
I Keith nie powinien brać z niego przykładu. Znalazł się na życiowym zakręcie i obawiał się, że, jeśli pójdzie dalej, to natknie się na ślepy zaułek. Jeden z wielu, jakie już napotkał. Niechciane koleje losu.
Uważnie wsłuchał się w słowach Crofta, gdy opowiadał skąd zna Leonie i Morty zdumiał się w duchu, że nie spotkali się jeszcze w Hogwarcie, skoro obaj byli jej tak bliscy. Czego jeszcze o Figg nie wiedział? Jakie skrywała przed nim sekrety.
- Trafiłeś w dobre ręce.
Zawsze podziwiał w niej to, że potrafiła wydobyć najlepsze cechy. Znajdując się w sidłach refleksji, zaczął się zastanawiać, czy Leonie powiedziała Keithowi coś więcej na temat swojego zniknięcia; otworzyła przed nim te drzwi, jakie zamknęła przed Dunhamem i do których nie odnalazł jeszcze klucza?
Podejrzewał, że myśl ta będzie go dręczyła długo, może aż do momentu zaśnięcia. Upił kolejny łyk z kufla.
Uśmiech, jaki pojawił się na ustach Keitha zmył z Mortiego, przynajmniej częściowo, mylne wyobrażenie. Chyba jednak kwestia nieobecności matki nie była dla niego dodatkowym balastem emocjonalnym.
- Rozumiem - powiedział tylko, bo na tyle było stać, bo nie wiedział, na ile Keith chciałby odnowić kontakt ze swoją matkę. Sam z autopsji wiedział, że to nie zawsze było najlepsze, co może człowieka spotkać. Uważaj co sobie życzysz, bo to może się spełnić. Morty długo marzył o tym, by mieć chociaz jednego rodzica i gdy ojciec się w końcu odezwał... w końcu spotkało go rozczarowanie, na które nikt nie zasługuje.
Ich rozmowa trwała jeszcze długo. Rozmawiali o niczym i o wszystkim. Głownie o jedzeniu. Wiolonczelista pytał o kuchnie azjatycką, żywo zainteresowany tematem. Keith opowiadał na jego ciekawość wyczerpująco, kusząc jeszcze bardziej potrawami, które do tej pory nie znajdowały się w kręgu zainteresowania Mortiego.
Rozstali się po trzech kuflach piwa i zapewnieniu, że jeszcze kiedyś to powtórzą.

ztx2