Dom Mody Éire

[Mistrz Gry]

Dom Mody Éire

Na rogu jednej z bocznych uliczek przy Grafton Street mieści się dom mody Éire – elegancki, ale nie krzykliwy. Witryna z manekinami w płaszczach z tweedu i sukienkach z niską talią, w środku lustra w złotych ramach, zapach perfum i krochmalonego płótna.  Pracownice noszą ołówkowe spódnice i mierzą klientki taśmą z takim skupieniem, jakby układały partyturę. W pracowni na piętrze słychać maszyny do szycia, śmiech i plotki o tym, kto z kim i za ile. Klientki przychodzą zamówić coś eleganckiego na bankiet, wesele, wielką galę. Nie ma tu rzeczy tanich, ale każda rzecz ma metkę z datą, nazwiskiem i adresem. Na zapleczu leżą belki materiałów z Londynu i Paryża.

[Ambrose Day]

17.05

Przyleciał do Dublina dzień po swoich urodzinach, ale szczerze mówiąc zdążył zapomnieć, że minęły—przywykł do tego, że obchodzili je tylko z mamą i Titusem. Dzieci pamiętały, gdy przypominała im babcia (bo przecież nie Allie), a ich kontakt z Dolores Day nie był przecież regularny. Zresztą, z jego inicjatywy. Ich pełnoletniość zbiegła się w czasie z odkryciem, że matka otruła swojego męża i Ambrose sam nie był jeszcze pewien, co o tym myśleć. Nie lubił niepewności, ale gdy dzieci nie stykały się z babcią nie musiał o tym myśleć.
Dziś jego głowę zaprzątały zresztą trzy palące myśli, a trzy to już więcej niż jedna albo błogie (i bardzo rzadkie, rozgrywki Ligi Quidditcha domagały się wytężonej analizy, a przez hałaśliwego sąsiada Titusowi ostatnio mało co się śniło i Ambrose wreszcie miał w przewidywaniu wygranego równe szanse) nic.
Po pierwsze, obejrzał występ Maelle i wielu kwestii nie zrozumiał.
Po drugie, przejrzał "50 Czarów Greya" i jeszcze bardziej wielu rzeczy nie zrozumiał. Oszukiwał, bo powinien przeczytać to równolegle z Titusem, ale nadal nie mógł mu wybaczyć niezrozumiałego żartu z kostnicy sprzed dwóch lat i ambicja kazała mu się doedukować. (Właściwie, może w tej myśli była też druga i trzecia i czwarta i piąta i część z nich wiązała się z widokiem potomków wili płci męskiej w okolicach burdelu; ale na razie najbezpieczniej te myśli odsunąć. Choć kiedyś będzie musiał Maelle spytać, dlaczego właściwie jej syna nie przeznaczono do takiego losu i właściwie jaki to los).
Po trzecie, zapamiętał, że Mae wspominała kiedyś o domu mody, w którym nie ma rzeczy tanich i o tym, że cierpliwość ekspedientek ma swoje granice. Day wiedział jak to jest, chcieć wypróbować najnowszy model miotły (jakieś pięć razy) i porównać go ze wszystkimi innymi i wkurwiać ekspedienta samą swoją obecnością, ale słysząc komentarz Maelle (jakieś dwa miesiące temu) zachował tą myśl dla siebie. Podobno kobiety lubią coś takiego, jak niespodzianki, a on dostał najnowszy model miotły i nawet jeśli Mae nie mogła wykupić całego domu mody—to wiedział, jakie to uczucie chociażby sobie to wyobrazić.
Przenocował w garderobie tancerek, korzystając z tego, że Maelle mu pozwoliła i że jakoś nie przeszkadzał tancerkom. Śniadanie zjedli w budżetowej kawiarni na mieście, w której kelner zmierzył ich podejrzliwym spojrzeniem, a Ambrose z entuzjazmem podzielił się z Maelle informacją, że jego znajomy ma dziewczynę w jej wieku i obraził się, że myślał, że to jego córka i jeszcze, że jajka sadzone są zrobione źle.
- Chodźmy do tego domu mody, o którym mówiłaś. - zapowiedział niespodziewanie (pomiędzy pytaniem, czy zauroczyłaby kelnera by odliczył od rachunku te jajka oraz , dopijając czarną kawę. - Wezmę na siebie ekspedientki, a ty będziesz sobie mogła mierzyć ile czasu chcesz i co chcesz. - obwieścił, pełen wiary w swoją dzisiejszą formę.

[Maelle Seymour]

Nie spodziewa się zaproszenia, które następuje po nocy spędzonej przez Day'a w towarzystwie kostiumów, kolorowych flakonów z perfumami, wachlarzy zbudowanych z długich piór i kilkudziesięciu puzderek z kosmetykami wszelkiego rodzaju. Jest w trakcie pochłaniania tosta obficie posmarowanego dżemem malinowym, kiedy zaraz po historii o znajomym i jego dziewczynie Ambrose zagaja na temat sklepu, który często przykuwa sroczy wzrok Maelle. W La Perle Noire zarabia na tyle dobrze, że od czasu do czasu może sobie pozwolić na większe zakupy, nie jest to jednak częsta okazja - ale nie dlatego jej ekspresja nagle zamiera, a oczy spoglądają na niego ze zdziwieniem przemieszanym z czymś jeszcze. Czymś niedopowiedzianym, gęstszym, poruszonym. Ćwierćwila widzi w tym człowieku kogoś więcej: nie od razu stał się jej tak bliski, ale z biegiem czasu i postępem opieki, jaką wobec niej roztacza, wkradł się w jej serce jak infekcja, której nie umie się pozbyć. Gorączkowo szuka jego poklasku, jego uśmiechu, jego uwagi, jego dumy, a każde wspomnienie o jego biologicznych dzieciach odczytuje jak zadrę nierównej konkurencji. Nie łączy ich krew, jedynie ta sama magiczna genetyka. Ale czy to ważne? Pomnik Ambrose'a w jej życiu został zbudowany z niby-ojcowskiego kamienia, zastąpił Seymoura, który ochoczo poświęcił swoje dziecko w imię wolności od zadłużeń. Maelle jest przekonana, że Day by jej tego nie zrobił. Nie, on w chwili, kiedy oznajmiła, że pójdzie z wierzycielami po dobroci, żeby spłacić długi, zapewne wyciągnąłby różdżkę i rozłożył ich wszystkich na łopatki, a potem wybiłby jej z głowy takie poświęcenia. Jest w nim coś, co budzi jej dziecięcą potrzebę posiadania w swoim życiu bohatera - a skoro Thomas Seymour zawiódł na tym polu tak spektakularnie, jak tylko było to możliwe, wakat wypełnił ktoś inny. On. Rozwodnik, magipolicjant, niechętny ojciec własnych dzieci. Zbyt dosłowny i zbyt wysoki. Jej własny.
- Nie znudzisz się? - pyta z rozbawieniem, odzyskawszy rezon. Za maską swobody ukrywa się dziewczynka, którą ktoś właśnie rozpieszcza i której wdzięczność zalewa całe trzewia. Wystarczy sama propozycja, nawet niespełniona, żeby Maelle poczuła w sobie ciepło. - Doświadczenie mi podpowiada, że kiedy mężczyźni widzą na horyzoncie sklep z ciuchami, natychmiast szukają ławki, na której mogą spędzić najbliższe minuty. Macie to wpisane w naturę całej płci - parska, bez zażenowania oblizując palec z kilku kropel dżemu. Wie, że przykuwa tym uwagę kelnera, który rzuca im długie spojrzenie zza lady, czerwieniejąc na policzkach. To dobrze, prawdopodobieństwo na zniżkę za niezbyt udane śniadanie właśnie wzrasta. Biedny Ambrose, pewnie niebawem będą musieli poszukać przekąski, skoro przyrządzone nieodpowiednio jajka sadzone okazały się udręką. - Ale skoro zarzuciłeś przynętę, teraz nie dam ci się wycofać - stwierdza z pysznym uśmiechem, zerkając spod rzęs na kelnera, który zbliża się do nich z zamówionym kilka chwil temu rachunkiem.

jak wygląda rachunek?
k1: płacimy pełną sumę
k2: tylko pozycje zamówione przez maelle są objęte zniżką
k3: zniżka dotyczy całego zamówienia

1x k3 (rachunek):

1

[Ambrose Day]

Nie zobaczył zaskoczenia—poruszenia—w oczach Maelle, bo w tym samym czasie był zajęty szukaniem wzrokiem kelnera, chcąc przyśpieszyć wyjście do domu towarowego. Nie mieli przecież całego dnia, choć znajomość kobiet (a zwłaszcza byłej żony) udowadniała mu, że potrafiłyby spędzić w sklepach cały dzień i całą noc. Ale dom towarowy kiedyś się zamknie, a on będzie musiał wracać do Londynu, a już była dziesiąta rano, bardzo późna pora.
Zresztą, nawet gdyby patrzył wprost na Mae, wyraz jej spojrzenia mógłby mu umknąć. Takie rzeczy mu czasem... umykały. Zwłaszcza gdy rozmawiał z przedstawicielkami płci pięknej, bo ich twarze były zwykle pełne zachwytu i pozbawione niuansów. Próbował nauczyć się ekspresji własnej matki, ale dawała mu zbyt chaotyczne sygnały, zbyt często zmieniając i zbyt często maskując własne emocje. Mae też maskowała je całkiem dobrze, ale z nią szło mu nieco lepiej. Próbował się jej nauczyć, ale w dzisiejszym przypadku wcale nie musiał. Ani patrzeć ani wychwytywać niaunsów. Może i nie zawsze wszystkie dostrzegał, ale nie to nie równało się niewiedzy. Trzy dni temu samemu dostał od kogoś (zbyt) drogi prezent i wiedział, jakie to uczucie. Chciał, żeby Mae też mogła się tak poczuć... przynajmniej w przymierzalni jeśli ceny w domu towarowym (nie widział ich, widział jedynie fasadę) były za drogie. Logika podpowiadała mu, że chyba nieczęsto się tak czuła. Cóż, może zapominał o tym, że mogła dosłownie rzucić urok na kogoś, kto kupiłby jej sukienkę... ale z drugiej strony, czy urok działałby przez kilka godzin przymierzania? Może lepiej wybrać kreację dzisiaj, a potem będzie mogła rozporządzać wilą magią do woli.
- Jestem przyzwyczajony do nudnych miejsc. A niedługo będę musiał iść na ryby, bo przegrałem zakład. - wyjaśnił zbyt dosłownie. Co prawda, gdy Allie chciała mierzyć kreacje, jakoś znajdował wymówki. Ale przez pewien czas nie znajdował, bo to właśnie na zakupach zgubiła dziecko, więc wolał ich pilnować. - Poza tym przecież będziemy rozmawiać, chyba że kreacje odbiorą ci mowę albo ja rzucę urok na zby gadatliwą ekspedientkę. Ostrzeż mnie, które wyglądają na gadatliwe. - uściślił, w pragmatyzm wplatając prawdę, że przecież nie znudzi się nią.
- Właściwie to czemu kobiety zachowują się w takich sklepach tak, jakby towary miały zniknąć? - dopytał. - Ale masz rację. Prawda jest taka, że większość par jest niedobrana i nie lubi spędzać ze sobą czasu. - wyjaśnił, mimo, że Maelle nie pytała. Ale przecież gdyby było inaczej, to jej poprzednie i obecne miejsce pracy by nie istniało, a za nim nie oglądałyby się mężatki. A za Maelle kelner, którego jak na złość nie przyzwał władczy wzrok Ambrose'a (nie zaszkodziło próbować się rozglądać, mógł wszak być kelnerką), ale jej smukłe dłonie już tak.
Zerknął dyskretnie na rachunek gdy tylko ten pojawił się na stole, korzystając z tego, że kelner i tak patrzył na Maelle. Podniósł głowę i spojrzał na towarzyszkę znacząco, bo przecież każdy zaoszczędzony sykiel mogą wydać w domu towarowym albo na ciastko popołudniu.
- Dziękujemy za smaczny posiłek. - powiedział bardziej do Maelle niż do kelnera, licząc, że ten jest rozproszony (ale nie na tyle, by od razu obniżyć rachunek?). Kłamał rzecz jasna, jajka wcale nie były smaczne—ale po pierwsze nie powie tego żeby Mae nie było przykro, a po drugie jego posiłek nie będzie teraz dla kelnera żadnym argumentem. - Choć moja córka - rzucił by wyeliminować bycie jego romantycznym rywalem (po przesadnej reakcji Titusa oraz zostaniu oświeconym przez Daniela, że związki z różnicą wieku istnieją Ambrose bardziej zwracał uwagę na to, czy nikt nie bierze jego i Maelle za parę—czasem wychwytywał, że tak i nie robił z tym nic; ale w trakcie walki o zniżkę samcza rywalizacja nie zadziała na niczyją korzyść), ale słowa i tak przyszły mu naturalnie, bez namysłu - narzekała, że tost jest trochę zbyt suchy. - oparł się wygodniej, oddając Maelle pola. Bez dalszego marudzenia zapłacił każdą wynegocjowaną kwotę.
- Chodźmy, trzeba wykorzystać dzień. - zarządził, gdy kwestia rachunku była załatwiona. Kontrolnie zerknął na to, czy obydwoje mają czyste buty (tak), bo to ważne w drogich domach towarowych, a potem poprowadził Mae ulicami Dublina.
- Byłaś tu już kiedyś? Wymyśl mi wymówkę, którą przedstawię ekspedientkom. Szukamy kreacji na Sylwestra? Nie, to za daleko. Na twój bal zaręczynowy? Na bal, na którym ja będę szukał wybranki serca? - układał plan z figlarnym uśmiechem, bo tak naprawdę nie liczyło się to, co powiedzą ekspedientkom: tylko jak to zrobią.

1x k100 (kłamię sobie do kelnera +10):

27