08-08-2025, 21:28
Drew Macnair
Stan i punkty zdrowia
maj-czerwiec 1962 | stan zdrowia: pełnia zdrowia
Osobiste
13-02-2026, 18:57
MARZEC - KWIECIEŃ 1962
Violet | Wejście do salonu | 03.03
Podświadomie naprawdę chciałem, aby zderzyła się z tym widokiem - roześmianego dziecka unoszącego się nad mężczyzną leżącym przy brzegu, jakby przez krótką chwilę naprawdę potrafiło latać. Trzymał je wysoko na dłoniach, a promienie słońca padały na krótkie, kruczoczarne loczki i migoczącą taflę jeziora. Wyglądała na szczęśliwą, on także.
zakończone
|
Event | Ogrody Middle Temple | 12.03
zakończone
|
Primrose | The Forest of Dean | 12.03
Jaskinia pozwalała dotknąć tajemnicy, lecz nie pozwalała jej ze sobą zabrać.
zakończone
|
Mitch | Gabinet Mitch'a | 15.03
-Już zawsze będziesz mieć krew na rękach- odparłem spokojnie i wymownie uniosłem whiskaczówkę. -Pozostaje pytanie czy potraktujesz to jako powód do toastu, czy jednak dalszego pogrążania się w echu dokonanych wyborów- zamilkłem na moment pragnąc dać mu przestrzeń do krótkiego namysłu.
zakończone
|
Antonia | Zatruty strumień | 18.03
-No i co mam niby napisać?- wtrąciłem. -Antonia tu była? Czy może nasze inicjały w serduszku?- zaśmiałem się pod nosem sięgając po orzechowe drewno – jakbym naprawdę był gotów to uczynić.
zakończone
|
Vivienne | Biblioteka Holloway | 20.03
Runa sama w sobie bywa jedynie kierunkiem, a dopiero zestawienie, odpowiedni kontekst, nadaje jej znaczenia.
zakończone
|
Irina | Wejście do ogrodu | 21.03
-Ostrożni, ale przede wszystkim konsekwentni- dodałem zerkając na nią z ukosa, gdy minęliśmy progi Przeklętej Warowni. Czas na wątpliwości dobiegł końca. Na złudzenia i nadzieję względem sprawy z przegranej również.
zakończone
|
Lucinda | Skellig Michael | 15.04
Skalne przejście uchyliło rąbka tajemnicy i w samym sercu okrągłej komnaty, na niewielkim wniesieniu, naszym oczom ukazała się podłużna, kamienna figurka. Złożone wzdłuż korpusu ramiona przylegały nienaturalnie ciasno do ciała, jakby wyrzeźbiono je w chwili, gdy coś próbowało wyrwać się na zewnątrz – i nie zdołało. Jej twarz była wygładzona i pozbawiona rys, a jednak nie sposób było oprzeć się wrażeniu, że patrzała wprost na nas. Kamień był spękany, przecięty drobnymi żyłami ciemniejszego minerału, które układały się w kształty przypominające rozchylone w niemym krzyku usta. Dziewięć drobnych pęknięć biegło wzdłuż jej torsu, każde inne, każde jakby zastygłe w innym wyrazie - szeptu, bólu, błagania.
zakończone
|
Lucinda | Wielka Sala | 30.04
2, 3, 4, 5
-Leach ma swoje pięć minut- szepnąłem na ucho Lucindzie, gdy wspólnie przekraczaliśmy progi Wielkiej Sali. -Pewnie pomiędzy zalotnymi uśmiechami do tej francuskiej delegatki rozprawiał się nad tym, na jak fantastyczny pomysł wpadło Ministerstwo Magii pod jego rządami- wygiąłem wargi w kpiącym wyrazie.
zakończone
|
