Rodziny krwi błękitnej

[Serpens]

Charakterystyka rodzin krwi błękitnej

Postacie pochodzące z rodów błękitnokrwistych należą do świata arystokracji czarodziejów – to nazwiska znane, pielęgnowane, otoczone aurą powagi, oczekiwań i tradycji. Decydując się na prowadzenie takiej postaci, zobowiązujesz się do wcielenia się w członka rodziny, której historia, dziedzictwo i hierarchia wpływają na każdy aspekt życia bohatera. Tu nie ma miejsca na zupełną swobodę – twoja postać musi respektować wewnętrzne zasady rodu, jego tradycje i ambicje.

Tworzenie postaci: wybór zawodu a tradycja rodzinna

Już od najmłodszych lat dzieci arystokratycznych rodów przygotowywane są do konkretnych funkcji: synowie Flinta uczą się taktyki i szermierki, córki Parkinsonów trenują etykietę i sztukę, a potomkowie Crouchów odbywają praktyki dyplomatyczne. Rodzina nadaje kształt ich edukacji, decyduje o ścieżce zawodowej, a często nawet o małżeństwie. Członkowie rodzin chętnie oddają się pasjom, ale tylko wtedy, gdy nie stoją w sprzeczności z głównym kierunkiem życia narzuconym przez głowę rodu.

Przykład 1 - ród Slughorn

Przykład 1:
Slughorn co ważne - wcale nie musi być czynnym alchemikiem. W rodzie Slughornów nie każdy stoi nad kociołkiem. Niektórzy pełnią funkcje zarządzające, reprezentacyjne lub eksperckie, zgodne z prestiżem rodu.

Przykładowo, jeden ze Slughornów może pełnić funkcję kuratora badań alchemicznych – nie bierze udziału w eksperymentach, lecz zarządza zespołami, przydziela granty, nadzoruje zasoby i decyduje, które projekty są warte inwestycji. To on dobiera badaczy, zatwierdza cele i reprezentuje rodzinę wobec Ministerstwa. W świecie magii jego decyzja często ma większe znaczenie niż sam wynik badań.

Inny Slughorn może prowadzić salon alchemiczny – ekskluzywne miejsce spotkań naukowców, gdzie wymieniają się ideami i przysługami. Wydawałoby się, że to tylko towarzyska rola, ale w rzeczywistości to narzędzie władzy – wpływa na kariery, splata sojusze, promuje konkretne nazwiska i wyniki badań.

Jeszcze inny przedstawiciel rodu może stać się autorytetem jakości eliksirów – nie zajmuje się warzeniem, lecz opiniowaniem. Wydaje rekomendacje, zatwierdza nowe receptury, a jego podpis na pergaminie gwarantuje prestiż i dostęp do elitarnych klientów.

Każdy z tych przykładów pokazuje, że nawet w rodzinach o bardzo konkretnym dziedzictwie istnieje wiele ścieżek, które pozwalają realizować tradycję, nie rezygnując z indywidualnych aspiracji. Kluczem jest to, by wybór nie był przeciwko rodowi, ale na jego rzecz, choć w innej formie.

Przykład 2 - ród Prewett

Przykład 2:
Nie każdy Prewett musi stać przy szpitalnym łóżku z różdżką i wymawiać zaklęcia uzdrawiające. Choć ten ród słynie z troski, służby i oddania sprawom społecznym, ich dziedzictwo nie ogranicza się do stricte medycznych ról.

Jedna z postaci może pełnić funkcję koordynatora pomocy kryzysowej – osoby, która nie siedzi w biurze, ale pojawia się na miejscu tragedii szybciej niż Ministerstwo. To ona zwołuje uzdrowicieli, organizuje transport rannych, kontaktuje się z rodzinami. Wie, które eliksiry są potrzebne, kto zginął, a kogo można jeszcze uratować.

Inna postać może być terapeutą traumy – kimś, kto nie zajmuje się fizycznymi ranami, ale pomaga ofiarom poradzić sobie z tym, co zostawiła wojna, tortury, rodzinne tragedie. Pracuje z aurorami, byłymi więźniami, kobietami po przeżyciach. Wysłuchuje. Rozumie. Leczy inaczej.

Jeszcze inny Prewett może być organizatorem opieki długoterminowej – kimś, kto buduje system. Zarządza domami opieki dla trwale poszkodowanych. Zapewnia im warunki, uzdrowicieli, dostęp do społeczeństwa. Sam może nie dotykać różdżki – ale sprawia, że dziesiątki innych mogą ją trzymać.

Wszyscy ci bohaterowie działają w zgodzie z etosem Prewettów – cichym, ale niezłomnym. To ród, który nie szuka władzy, ale robi wszystko, by nikt nie został sam, kiedy zawiedzie reszta świata.

Przykład 3 - ród Longbottom

Przykład 3:
Nie każdy Longbottom musi być sędzią czy zawodowym politykiem. Dziedzictwo tego rodu opiera się na niezłomnej uczciwości, poszanowaniu godności i wierze w sprawiedliwość, ale to nie znaczy, że każda postać musi zasiadać w ławach Wizengamotu. Longbottomowie są znani nie dlatego, że sprawują władzę – ale dlatego, że budzą zaufanie.

Jeden z przedstawicieli rodu może pełnić rolę archiwisty precedensów i praw dawnych – tego, który trzyma za kulisami klucz do interpretacji. Wie, kiedy precedens z 1742 roku uniemożliwia bezpodstawne uwięzienie, albo jak dawna poprawka do dekretu może uchronić niewinnego od wyroku. To żywa biblioteka, strażnik ciągłości prawnej. Nie przemawia – podsuwa właściwe akta.

Inny Longbottom może być komisarzem ds. nadzoru proceduralnego, czyli osobą, która nie osądza, ale pilnuje, by proces był prowadzony zgodnie z literą prawa. Nie pozwala na manipulacje Veritaserum, dba o prawa przesłuchiwanych, dokumentuje każde uchybienie formalne. Cichy obserwator z notatnikiem, który swoją obecnością wymusza uczciwość.

Jeszcze inna postać z tej rodziny może zostać mediatorem Służb Administracyjnych – rozjemcą w sporach między rodami, urzędami czy instytucjami. Nie rzuca zaklęć, ale potrafi jednym zdaniem rozbroić konflikt. Nawet skłócone od pokoleń rody zgadzają się na jego warunki, wiedząc, że nie działa w interesie żadnej ze stron.

Nieco bardziej widoczną, prestiżową rolą jest funkcja strażnika pieczęci i protokołów Wizengamotu – zaufanego urzędnika odpowiedzialnego za fizyczne i magiczne bezpieczeństwo dokumentów państwowych. To on pieczętuje wyroki, chroni protokoły z posiedzeń przed manipulacją i dba o to, by każde słowo wypowiedziane w sądzie miało swoje odzwierciedlenie w akcie prawnym. To rola wymagająca absolutnej odporności na korupcję i ogromnej precyzji.

W rodzie, który od pokoleń opowiada się po stronie sprawiedliwości, nie trzeba być sędzią, by bronić prawa.

Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają jasno określone role. Mężczyzna reprezentuje rodzinę w pojedynkach, zgromadzeniach, dziedziczy tytuł i nazwisko. Kobieta uczestniczy w balach, wspiera ród towarzysko, bywa narzędziem w zawieraniu politycznych sojuszy. Nie każdy ród jest tak samo restrykcyjny: Fawleyowie dopuszczają ekscentryczność, Yaxleyowie wymagają absolutnego podporządkowania.

Prowadzenie postaci błękitnej krwi to gra oparta na tradycjach, zależnościach, międzypokoleniowej presji i reprezentowaniu rodowego dziedzictwa. Twoja postać nie musi być dumna z tego dziedzictwa – ale nie powinna go ignorować.

Postać musi być zgodna z charakterystyką swojego rodu.

Postać realizuje tradycję zawodową swojej rodziny.

Zawód/ścieżka kariery wynikają z historii i wpływów rodu (np. polityka, uzdrowicielstwo, klątwy, dyplomacja).

To, że rodzina zajmuje się zielarstwem nie oznacza, że każda z postaci musi być zielarzem; każda z nich musi być jednak z tą dyscypliną jakkolwiek powiązana, np.: możesz zostać handlarzem ingrediencji itp.

Pasja jest drugorzędna względem obowiązku.

Można mieć hobby, ale nie może ono kolidować z główną drogą wyznaczoną przez rodzinę.

Postać nie decyduje o swoim życiu całkowicie samodzielnie.

Najważniejsze wybory – edukacja, zawód, małżeństwo – zależą od decyzji głowy rodu.

Wychowanie do roli zaczyna się od dzieciństwa.

Dzieci arystokratów są szkolone od najmłodszych lat: etykieta, historia, tradycje, rytuały.

Postać uczestniczy w życiu rodu.

Publiczny wizerunek jest kontrolowany przez rodzinę.

Skandale, ekscentryczne zachowania lub niezgodność z ideałami mogą skutkować izolacją lub napiętnowaniem.

Złamanie zasad rodowych ma konsekwencje fabularne. Postać może zostać wykluczona z dziedziczenia, pozbawiona wsparcia rodu, publicznie zdyskredytowana lub odcięta.

Mistrz Gry może ingerować, jeśli postać nie spełnia założeń rodu. Postać oderwana od realiów może dostać konsekwencje narracyjne (np. wezwanie przed nestora, przymusowy ślub, publiczny skandal). Mistrz Gry podczas sprawdzania karty postaci zwraca uwagę na to, w jaki sposób postać wpisuje się w kreację konkretnej rodziny.

Codzienność i relacje rodzinne

Mugolski świat wrze od zmian, spódnice stają się krótsze, a w radiostacjach wybrzmiewają skoczne melodie nowej ery, lecz w starych murach magicznych rezydencji należących do rodzin, których nazwisko przed laty wpisano do Skorowidza czystości krwi ręką Cantankerusa Notta, czas zdaje się płynąć znacznie wolniej, zakotwiczony w bezpiecznej przystani tradycji i dawnych wartości. Odmierza go nie cykl pór roku, lecz sezony spotkań towarzyskich i magiczne święta.

Czas ten jest zazwyczaj dobrze zorganizowany, a grafik czarodziejów i czarownic błękitnej krwi pełen nauki i zajęć, których wybór w większości determinuje rodzinna tradycja, lecz w czasie wolnym ich fortuna pomaga rozwijać własne pasje i talenty, które nie mogą jednak stać w sprzeczności z wartościami rodziny.

Dzień rozpoczyna się zazwyczaj wspólnym posiłkiem, dla młodszych członków rodziny to pierwsza lekcja etykiety, zachowania przy stole i wśród innych; zarówno dzieci, jak i młodzież muszą wiedzieć, którego srebrnego widelca użyć do ryb, jak i to, w jakiej kolejności zwracać się do gości oraz dlaczego nigdy nie wolno przerywać ojcu, czy matce - a tym bardziej głowie rodu. Po śniadaniu każdy odchodzi do swoich obowiązków. W przypadku dorosłych czarodziejów i czarownic jest to zazwyczaj praca zawodowa, która ma na celu umacnianie pozycji rodziny w społeczeństwie, pomnażanie ich wpływów i majątku. Szczególny nacisk kładziony jest na synów, od nich wymaga się największego zaangażowania w sprawy magiczne i zawodowe, a od czarownic, zgodnie z tradycją, oczekiwana jest opieka nad "ogniskiem domowym", nawet jeśli również wykonują pracę zawodową. Skrzat domowy i zatrudniona, zazwyczaj, gosposia oraz inna pomoc domowa, dbają o sprawy przyziemne, odejmując z barków kobiet ciężar gotowania, sprzątania, pielęgnowania ogrodu i innych sprawunków, jednakże ciężar formowania charakteru młodych czarodziejów wciąż spoczywa na barkach rodziców.

Nauka młodego pokolenia rozpoczyna się od lat najmłodszych. Otoczeni portretami swoich przodków, którzy śledzą każdy ich krok, przyswajają nie tylko podstawy, jak czytanie i pisanie oraz proste rachunki, ale i historię rodziny własnej, całej magicznej Wielkiej Brytanii i świata. Uczą się o genealogii innych rodzin ze skorowidza, zasad dobrego wychowania, savoir-vivre. Wybór zajęć należy do starszyzny. Niektóre rodziny kładą większy nacisk na aktywność fizyczną, inne zaś już od najmłodszych lat przygotowują młodych do przejęcia rodzinnego dziedzictwa, inne znowu preferują, aby wychowywać pokolenie wszechstronnie wykształconych i rozumiejących sztukę czarodziejów.

Popołudniu nierzadko przyjmuje się gości. Na tradycyjny, angielski podwieczorek o piątej lub wcześniejszą filiżankę herbaty. To przy niej lub w oparach drogiego tytoniu zapadają decyzje o tym, kto zostanie wprowadzony na salony, a kto zostanie skazany na towarzyską banicję. Świat czarodziejów krwi błękitnej jest niewielk, nie jest już tak szczelnie zamknięty jak dawniej, wciąż jednak obowiązują w nim pewne zasady. Niemile widziane są osoby "spoza kręgu" błękitnej krwi przy ślubnym kobiercu. W okresie wiosenno-letnim spotkania te nierzadko odbywają się na świeżym powietrzu, w większym gronie; czarodzieje błękitnej krwi od wieków lubują się w dworskich rozrywkach i uwielbiają huczne wydarzenia.

Dzień zazwyczaj wieńczy wspólna kolacja. U szczytu stołu zasiada głowa rodziny, a naprzeciw niej małżonek/małżonka. Hierarchia wśród czarodziejów błękitnej krwi jest wciąż niezwykle istotna, dlatego każde nowe pokolenie od maleńkości mają wpajane dobre maniery. To moment na teatr tradycji i lekcję dla wszystkich - rozmowy o polityce, sytuacji ekonomiczno-gospodarczej oraz kulturze. Moment, kiedy starsi członkowie rodziny przekazują kolejnym pokoleniom wiedzę o świecie, o realnych układach sił i dawne prawdy. To również czas, kiedy i młodsi mogą się wypowiedzieć, wprowadzając w stare mury powiew świeżości i spojrzenie na nie na nowo.

Gdy światła w rodowej posiadłości przygasają, a dzieci zostają położone spać, rodzice mogą zdjąć maski surowości, odkrywając swoje prawdziwe ja, za dnia bowiem wciąż mają w pamięci przynależność do pewnego towarzyskiego kręgu, który zobowiązuje ich do przestrzegania określonych norm dobrego wychowania. W małżeństwach nierzadko nie ma miejsca na szczerość, gdyż decyzja o jego zawarciu nie należała do kobiety i mężczyzny, a została podjęta przez starszych członków rodziny. Aranżowane małżeństwa wciąż nie są niczym niecodziennym, troska o czystość krwi pozostaje niezmiennie głęboka w każdej rodzinie, której nazwisko widnieje w Skorowidzu. Ich role w związku nie są równe, lecz w świecie czarodziejskim to nie siła fizyczna od wieków dawała przewagę, lecz magia, dlatego czarownica nie jest służalczo oddana swojemu małżonkowi. Jest jednak zależna od jego rodziny, nazwiska, które przyjęła, a zarazem wartości i zasad rodziny, której częścią się stała. Musi się więc dostosować do zasad panujących w swoim nowym domu. Może podjąć się pracy zarobkowej, lecz oddanie się opiece nad domem i pracy na rzecz rodziny jest milej widziane. Przez wzgląd na macierzyństwo i emocjonalną naturę kobiet to od mężczyzny oczekuje się wciąż siły, utrzymania rodziny oraz dbania o dobro rodu, a także stanowczości w swych decyzjach. W momencie zawarcia małżeństwa oboje przysięgają sobie miłość, wierność i szacunek, lecz (jak zawsze) codzienność dokonuje weryfikacji prawdziwości tych przysiąg. Wszystkie problemy powinny jednak pozostać za zamkniętymi drzwiami, gdyż czarodzieje błękitnej krwi narażeni są na plotki i spojrzenia bardziej nachalne niż zazwyczaj.

Nazwisko jest największą wartością i najcenniejszą walutą, oznacza zarówno przywileje, jak i obowiązki. Fortuna i wpływy rodziny pozwalają na znacznie więcej, niż przeciętnemu czarodziejowi i czarownicy, ale jest to oręż obosieczny - te nakładają na nich także okowy ograniczeń oraz zobowiązań.

Ważne uwagi

Każda rodzina błękitnej krwi posiada 1 skrzata domowego, który wykonuje wszystkie obowiązki domowe, dba o rodową rezydencję oraz ogrody; wykonuje polecenia członków rodziny, lecz wyłącznie te, które ograniczają się do życia domowego i rodzinnego. Bezwzględne posłuszeństwo skrzat jest winien głowie rodu.

Rody krwi błękitnej posiadają rozległe ziemie, zazwyczaj w pobliżu własnej rezydencji, a także funkcjonujące tam działalności, które są źródłem ich utrzymania. Nie są to całe hrabstwa, lecz zazwyczaj w danym hrabstwie zamieszkuje jedna rodzina błękitnej krwi (nie oznacza to jednak, że młodsi członkowie rodów nie mogą zakupić nieruchomości w innym).

Postać krwi błękitnej może zamieszkiwać rodową siedzibę albo mieszkanie/dom prywatny (nie może się on jednak równać rodzinnej rezydencji), należy więc określić, czy postać decyduje się mieszkać z rodziną, czy oddzielnie.

Wybór zawodu postaci błękitnej krwi powinien być determinowany opisem i specyfiką rodziny; dokładnie objaśnienia i przykłady znajdują się w powyższej części tekstu.

Rodziny krwi błękitnej są zazwyczaj bardziej konserwatywne, aniżeli pozostała część magicznego społeczeństwa, co nie oznacza jednak, że to krąg hermetycznie zamknięty. Przekłada się to chociażby na modę i styl ubioru, który jest bardziej zachowawczy i tradycyjny, wolniej przenikają do nich liberalne trendy, szczególnie mugolskie; najczęściej przemycane są przez młodszych członków rodzin.

Małżeństwa z czarodziejami spoza skorowidza są dopuszczalne, jednakże uznawane jest to zazwyczaj za mezalians i dochodzi do nich dość rzadko. Wybranek lub wybranka muszą mieć czystą krew oraz dobrą reputację. Jeśli kobieta wychodzi za mąż za czarodzieja spoza skorowidza, to nie traci statusu błękitnej krwi, lecz traci nazwisko i większość związanych z tym przywilejów (w tym zmniejsza się jej status majątkowy do statusu majątkowego męża); jeśli czarodziej błękitnej krwi poślubia czarownicę krwi czystej, oboje muszą dowieść, że jest ona godna noszenia jego nazwiska.

Rozwody wśród czarodziejów czystej krwi niemal się nie zdarzają; głowy rodu wyrażają na to zgodę jedynie w najbardziej skrajnych i radykalnych przypadkach, a i tak cień skandalu na jakiś czas pada na całą rodzinę.

[Serpens]

Rodziny krwi błękitnej

Abbott

Abbott

„Nie w sile, lecz w zgodzie rodzi się potęga.”

- Ealdric Abbott, opiekun ogrodu i uzdrowiciel z XIII wieku

 

Wsparcie: Dumbledore
Promugolskie: 100 %

Rodzina Abbottów od pokoleń uchodzi za spokojny, ale głęboko zakorzeniony w czarodziejskiej społeczności ród, którego reputacja opiera się nie na ambicji czy dążeniu do władzy, lecz na prawości, lojalności i zaufaniu. Choć nie piastują wysokich stanowisk w Ministerstwie Magii, ich członkowie często są szanowanymi uzdrowicielami, nauczycielami oraz zielarzami. Abbottowie wierzą, że prawdziwa wartość życia tkwi nie w potędze, lecz w harmonii z otaczającym światem, zarówno magicznym, jak i niemagicznym.

Historia rodziny sięga średniowiecza, kiedy to Samuel Abbott, zielarz i znawca eliksirów, zasłynął z opracowania receptur uzdrawiających, które do dziś są stosowane w Szpitalu św. Munga. W tamtych czasach Abbottowie zyskali szacunek wielu czarodziejskich rodów dzięki swojej wiedzy i gotowości do pomocy potrzebującym. W ich legendach mówi się o dawnych sojuszach z druidami z magicznych obszarów Walii, co tłumaczy ich wyjątkowe umiejętności w dziedzinie zielarstwa.
Mimo że ród nigdy nie aspirował do bycia elitą czystokrwistych czarodziejów, został wpisany na listę Dwudziestki Ósemki. Abbottowie nierzadko krytykowali jednak wyniosłość innych rodów czystej krwi, wierząc, że wartość człowieka nie mierzy się urodzeniem, lecz czynem. Taki sposób myślenia zbliżał ich do rodzin takich jak Weasleyowie.

Dworek rodzinny Abbottów, ukryty na malowniczej angielskiej równinie otoczonej lasem, jest miejscem pełnym ciepła i historii. Stare ściany przesiąknięte są zapachem ziół i eliksirów, a w ich ogrodach i szklarniach rosną egzotyczne i rzadkie rośliny.To miejsce stanowi schronienie dla wszystkich – zarówno dla przyjaciół, jak i dla magicznych stworzeń, które potrzebują opieki.
Nie pragną władzy ani zaszczytów, lecz ich obecność pozostaje fundamentem czarodziejskiej społeczności.

Rodzina Abbottów utrzymuje przyjazne i neutralne stosunki z większością rodów czarodziejskich, choć ich poglądy sprawiają, że bliżej im do takich rodzin jak Weasleyowie czy Longbottomowie niż do wpływowych, konserwatywnych rodów czystej krwi. Abbottowie cenią wartość przyjaźni, współpracy i sprawiedliwości, dlatego często dystansują się od rodów o bardziej ekstremalnych poglądach na temat czystości krwi, takich jak Malfoyowie, Lestrange'owie czy Avery.

Głowa rodu: Cedric Abbott
Cedric Abbott jest dojrzałym czarodziejem, znanym w czarodziejskiej społeczności ze swojej skromności i oddania pracy na rzecz innych. Prowadzi duże gospodarstwo zielarskie na angielskiej wsi, gdzie hoduje rzadkie i cenne rośliny lecznicze dostarczane m.in. do Szpitala św. Munga. Cedric nie angażuje się w polityczne spory dotyczące czystości krwi, ale otwarcie mówi o równości czarodziejów i mugoli i apeluje o pomoc słabszym, co sprawia, że bywa lekceważony przez bardziej konserwatywne rody.

 

Avery

Avery

„Nie boimy się cieni - sami nimi jesteśmy.”

- nieznany Avery, inskrypcja w lochu rodowej posiadłości

 

Wsparcie: Voldemort
Antymugolskie: 100 %

Rodzina Averych od stuleci uchodzi za jeden z bardziej wpływowych i niebezpiecznych rodów czarodziejów czystej krwi. Znani są ze swych skrajnych poglądów na temat czystości krwi, krążą również pogłoski o ich powiązaniach z czarną magią. Avery to nazwisko, które budzi respekt i niepokój. Przez pokolenia ród ten zajmował się zakazanymi dziedzinami magii – ich zainteresowania obejmowały m.in. czarną magię, legilimencję oraz klątwy, z których wiele było przez nich opracowywanych i testowanych na mugolach oraz czarodziejach półkrwi.

Pierwsze wzmianki o Averych pochodzą z czasów średniowiecznych, gdy Edgar Avery – wpływowy czarodziej i doradca na dworze jednego z angielskich królów – potajemnie używał magii do manipulowania polityką dworu, kierując decyzje królestwa w stronę izolacji wobec mugoli. Legenda głosi, że to właśnie on zainicjował kilka tajemniczych "plag" wśród mugoli, które miały na celu zastraszenie ich i odcięcie od kontaktu z czarodziejami.

Od tego czasu Avery stali się zagorzałymi wyznawcami idei wyższości czystej krwi. Uważali, że mugole są zagrożeniem dla świata magicznego i należy trzymać ich na dystans. Ród konsekwentnie opowiadał się przeciwko wszelkim próbom zbliżenia obu światów, czego kulminacją była ich bezwarunkowa lojalność wobec Salazara Slytherina oraz jego dziedzictwa.

Avery uchodzą za ludzi ambitnych, bezwzględnych i manipulacyjnych. Często pełnią rolę wysoko postawionych urzędników w Ministerstwie Magii, gdzie w ukryciu sabotują wszelkie działania na rzecz równości w społeczności magicznej. Znani są również z działalności w magicznym sądownictwie, gdzie nierzadko wykorzystują swoje wpływy. Niektórzy są biegłymi alchemikami i zaklinaczami, specjalizując się w tworzeniu przeklętych artefaktów.

Avery utrzymują bliskie kontakty z równie wpływowymi rodami, takimi jak Blackowie, Lestrange'owie i Malfoyowie, choć między nimi często dochodzi do rywalizacji o wpływy. Traktują rodziny, które sprzeciwiają się ideologii czystości krwi, jak Weasleyów czy Longbottomów, z pogardą, uznając je za zdrajców swojego dziedzictwa.

Głowa rodu: Alaric Avery
Alaric Avery to dostojny i wpływowy czarodziej, który nieustannie pracuje nad wzmocnieniem pozycji swojego rodu. To mężczyzna o lodowatym spojrzeniu i przenikliwym umyśle, o którym szepcze się, że jest wytrawnym manipulatorem i intrygantem. Choć na pozór zachowuje neutralność w kwestiach politycznych, w rzeczywistości działa z ukrycia, sprzyjając czarodziejom dążącym do utrzymania dominacji rodów czystej krwi. Alaric ceni tradycję i wymaga absolutnego posłuszeństwa od swoich krewnych. Utrzymuje bliskie relacje z takimi rodami jak Malfoyowie i Rosierowie, starając się wyeliminować wszelkie próby reformatorskie w Ministerstwie Magii. Jego autorytet opiera się na strachu i wyrachowanej skuteczności w realizacji celów rodu.

 

Black

Black

„Toujours pur”

- oficjalna dewiza rodu Black, wyhaftowana na rodowym gobelinie

 

Wsparcie: Voldemort
Antymugolskie: 100 %

Starożytny ród Black to jeden z najstarszych i najbardziej wpływowych rodów czarodziejów czystej krwi. Przez stulecia byli jednymi z najważniejszych orędowników ideologii czystości krwi, głęboko przekonani o swojej wyższości nad innymi czarodziejami, szczególnie tymi, którzy mieli mugolskie pochodzenie. Ich motto "Toujours pur" (Zawsze czysty) doskonale oddaje przekonania rodziny o wyższości czarodziejów nad mugolami. Rodzina, która przez wieki strzegła czystości swojej krwi, unikając małżeństw z mugolami i półkrwi. Najczęściej charakteryzuje ich blada cera oraz czarne włosy; większość potomków rodu Black nosi imiona nawiązujące do nazewnictwa gwiazd i konstelacji, rzadziej - nazw kwiatów.

Historia rodu Blacków sięga czasów starożytnych. Rodzina była zaangażowana magiczną politykę, a wielu jej członków odgrywało kluczowe role w kształtowaniu magicznego społeczeństwa. Blackowie zawsze wierzyli w zachowanie tradycji i izolacji od mugolskiego świata, co wiązało się z ich rosnącą wrogością wobec wszelkich prób otwarcia społeczności magicznej na świat mugolski.
Obecnie rodzina Blacków uchodzi za jeden z filarów "Świętej Dwudziestki Ósemki". Czarodzieje z tego rodu od zawsze brali udział w tajnych obradach, których celem była obrona czystości krwi przed „mugolską degeneracją”.

Blackowie utrzymywali bliskie sojusze z innymi rodami czystej krwi, szczególnie z rodzinami Malfoy, Lestrange, Avery i Rosier. Małżeństwa między tymi rodami miały na celu wzmocnienie ich pozycji i zabezpieczenie "czystości" krwi. Jednocześnie rodzina miała napięte relacje z rodami, które sprzeciwiały się ideologii czystości krwi, jak Weasleyowie, Abbottowie czy Longbottomowie. Blackowie traktowali te rody z pogardą, uznając je za zdrajców czarodziejskiej tradycji.

Blackowie to ród niezwykle dumny, ambitny i konserwatywny. W ich tradycjach dominowały zasady honoru, zachowania czystości krwi oraz podtrzymywania dziedzictwa przodków. Wielu z nich posiadało wyjątkowe umiejętności magiczne, często związane z czarną magią. Ich członkowie byli mistrzami zaklęć ochronnych i ofensywnych, a także biegłymi legilimentami oraz oklumentami.

Głowa rodu: Pollux Black
Pollux Black stoi na czele potężnego rodu Blacków. Jest zawziętym orędownikiem ideologii czystości krwi i aktywnie wspiera konserwatywną politykę wewnątrz Ministerstwa Magii. Pollux uchodzi za człowieka wyniosłego i niezwykle chłodnego w obyciu, a jego obecność budzi respekt, a i nierzadko lęk. Odpowiada za aranżowanie korzystnych małżeństw członków swojej rodziny, wierząc, że jest to kluczowe dla zachowania tradycji oraz siły rodu. Utrzymuje bliskie relacje z rodzinami Lestrange, Malfoy i Rosier, a wszelkie próby sprzeciwu wobec swoich decyzji karze surowością.

 

Bulstrode

Bulstrode

„Szpony chowamy. Nie z lęku - z wyrachowania.”

- Millicent Bulstrode

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 100 %

Ród Bulstrode od wieków słynie z bliskiej więzi z mniej znanymi, ale niezwykle cennymi i trudnymi do ujarzmienia magicznymi stworzeniami, takimi jak chimery, mantykory, żmijoptaki i leleki wróżebniki. To oni jako pierwsi na Wyspach Brytyjskich założyli rezerwaty dla tych tajemniczych stworzeń, dbając o ich populację, a jednocześnie chroniąc społeczność czarodziejów przed niebezpieczeństwami wynikającymi z kontaktu z tymi istotami. Ród zbudował swoją potęgę na handlu składnikami pozyskiwanymi ze stworzeń, takimi jak pióra czy jad.

Bulstrode’owie nie tylko hodują i badają te stworzenia, ale również są uważani za najlepszych behawiorystów i specjalistów w zakresie ich tresury. Ich posiadłość otoczona jest licznymi zabezpieczeniami, które mają na celu ochronę zarówno mieszkańców rezerwatu, jak i ciekawskich czarodziejów przed skutkami ataków tych niebezpiecznych stworzeń. Rodzina wierzy, że posiadanie tej wiedzy zapewnia im przewagę nad innymi rodami.

W XV wieku Rowena Bulstrode, słynna magizoolożka, uratowała całą kolonię wymierających żmijoptaków, tworząc dla nich pierwszy rezerwat na terenie dzisiejszej posiadłości rodu. Było to wydarzenie, które zapewniło rodzinie szacunek w środowisku czarodziejów specjalizujących się w opiece nad magicznymi stworzeniami. Od tego czasu Bulstrode’owie pilnują, aby wiedza o tych stworzeniach pozostała tajemnicą rodu, przekazywaną jedynie wybranym członkom rodziny.
Ród Bulstrode, choć nie jest tak pompatyczny jak Blackowie czy Malfoyowie, od pokoleń stanowi jedną z najbardziej przebiegłych i wpływowych rodzin czystej krwi w kulisach czarodziejskiej polityki. Ich siła nie wynika z otwartej potęgi ani pokazów bogactwa, lecz z umiejętności manipulacji, szantażu i zawierania strategicznych sojuszy. Mają ogromny talent do knucia intryg i prowadzenia politycznych rozgrywek, które wpływają na relacje innych rodzin oraz w zdobywaniu informacji jakie mogą wykorzystać na swoją korzyść.

Wierzą, że prawdziwą władzę zdobywa się w cieniu, a ci, którzy błyszczą na pierwszym planie, są jedynie pionkami w większej grze. W polityce są mistrzami intrygi – podtrzymują pozory neutralności, często pomagając jednej ze stron konfliktu tylko po to, by później wykorzystać dług wdzięczności.

Bulstrode’owie utrzymują dobre relacje z konserwatywnymi rodami czystej krwi, takimi jak Black, Malfoy, Avery, Rosier czy Lestrange, którym zależy na ich zasobach i zdolności do dostarczania rzadkich składników pochodzących od magicznych stworzeń. Współpraca z tymi rodzinami opiera się na wzajemnym zrozumieniu i korzyściach wynikających z handlu oraz wspólnych interesów. Natomiast ich stosunki są napięte z bardziej liberalnymi rodzinami, jak Weasley, Longbottom, a także niektórymi członkami rodu Prewett, którzy otwarcie sprzeciwiają się wykorzystywaniu i handlem magicznymi stworzeniami. Rodziny te postrzegają Bulstrode’ów jako bezwzględnych handlarzy, którzy ignorują prawa magicznych istot, co prowadzi do ideologicznych konfliktów.

Głowa rodu: Octavian Bulstrode
Octavian Bulstrode to wybitny magizoolog i bezwzględny strateg, który doskonale łączy wiedzę o magicznych stworzeniach z talentem do manipulacji i polityki. Zarządza rozległą siecią rezerwatów, kontrolując dostęp do rzadkich składników magicznych, na których opiera się potęga jego rodu. Oficjalnie pozostaje w cieniu polityki, ale w rzeczywistości dyskretnie wpływa na decyzje innych rodów, oferując swoje usługi w zamian za długoterminowe korzyści. Jest mistrzem subtelnej presji i manipulacji – potrafi wzbudzać respekt i zależność u sojuszników, dbając o to, by Bulstrode’owie zawsze pozostawali kluczowym graczem w magicznym świecie.

 

Burke

Burke

„Każdy sekret ma cenę”

- Edmund Burke, XVI wiek, współzałożyciel sklepu Borgin & Burkes

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 80 %

Ród Burke jest jednym z najbardziej tajemniczych i przebiegłych rodów czystej krwi, znanym z handlu rzadkimi i często niebezpiecznymi artefaktami magicznymi. Burke’owie są współzałożycielami sklepu Borgin & Burkes na Nokturnie, który od pokoleń jest centrum handlu czarnomagicznymi przedmiotami oraz miejscem, gdzie czarodzieje mogą pozbyć się problematycznych lub zaklętych artefaktów. Rodzina nigdy nie stroniła od moralnie wątpliwych interesów – ich celem jest kontrolowanie rynku rzadkich magicznych przedmiotów oraz gromadzenie potężnych artefaktów dla własnych korzyści.

Burke’owie są pragmatyczni i bezwzględni, ale unikają otwartego konfliktu. Wolą działać za kulisami, manipulując zarówno klientami sklepu, jak i swoimi rywalami. Dzięki swoim wpływom w świecie handlu często posiadają informacje, które mogą wykorzystać do szantażu lub wywierania presji na innych. Są specjalistami w identyfikacji magicznych przedmiotów, zwłaszcza tych, które noszą klątwy lub mają mroczną historię.

Początki profesji rodu Burke sięgają XVI wieku, kiedy to Edmund Burke, potężny czarownik, skupił wokół siebie sieć sekretnych handlarzy magicznymi artefaktami, skoncentrowanych głównie na pozyskiwaniu i sprzedaży zaklętych przedmiotów. Współpraca z rodziną Borginów pozwoliła na otwarcie sklepu, który stał się jednym z najważniejszych punktów na mapie czarodziejskiego podziemia.

Ród nie angażuje się otwarcie w politykę, ale poprzez handel i posiadane informacje ma wpływ na wielu przedstawicieli innych rodów czystej krwi. Burke’owie są również znani z tego, że gromadzą potężne artefakty w swojej posiadłości, która jest jednym z najlepiej chronionych miejsc w Wielkiej Brytanii. W rodzinie panuje zasada absolutnej dyskrecji – członkowie rodu nigdy nie ujawniają, co wiedzą ani jakie przedmioty posiadają.

Burke’owie utrzymują dobre relacje z rodami czystej krwi, które cenią sobie dostęp do rzadkich i potężnych przedmiotów, takimi jak Black, Lestrange, Rosier i Malfoy. Relacje te opierają się głównie na wzajemnych interesach i handlu. Rodzina ma chłodne i napięte stosunki z bardziej honorowymi i pryncypialnymi rodami, takimi jak Weasley, Longbottom i niektórzy członkowie Prewettów, którzy uważają handel zaklętymi artefaktami za nieetyczny i niebezpieczny.

Głowa rodu: Silvanus Burke
Silvanus Burke to przebiegły i wyrachowany czarodziej, który od kilkunastu lat stoi na czele rodu. Jest znanym ekspertem od zaklętych przedmiotów i często osobiście nadzoruje interesy w sklepie Borgin & Burkes. Silvanus jest niezwykle cierpliwy i dba o każdy detal przeprowadzanych w rodzinnym przybytku transakcji, zawsze szukając sposobów na zabezpieczenie interesów rodu. Potrafi zyskać zaufanie klientów, jednocześnie zbierając na nich kompromitujące informacje, które może później wykorzystać do manipulacji. Burke nie angażuje się otwarcie w konflikty, ale zna wiele sekretów czarodziejskiego podziemia. Dzięki swojej wiedzy i wpływom ma nieformalną władzę nad wieloma rodami oraz osobami uzależnionymi od jego usług. W rodzinie jest autorytetem, znanym z chłodnej kalkulacji i absolutnej lojalności wobec dziedzictwa rodu.

 

Carrow

Carrow

„Strach jest korzeniem władzy”

- inskrypcja z bramy rodowej posiadłości Carrowów

 

Wsparcie: Grindelwald
Antymugolskie: 100 %

Ród Carrow to jedna z rodzin, wpisanych na listę Świętej Dwudziestki Ósemki, o których krąży najwięcej plotek o ich brutalności i bezwzględności. Słyną ze skrajności swych poglądów na temat wyższości czarodziejów nad mugolami, Carrowowie od pokoleń specjalizują się w czarnej magii, krążą legendy o przekazywanych technikach tortur z pokolenia na pokolenie, w wiekach średnich bowiem nierzadko się do nich uciekali i wcale tego nie ukrywali. Ich członkowie są często bezwzględni i fanatyczni, przekonani o tym, że tylko przez strach i przemoc można utrzymać porządek w świecie czarodziejów.

Rodzina Carrow jest od dawna związana z mrocznymi kręgami politycznymi. W czarodziejskim podziemiu mówi się, że Carrowowie prowadzą nieoficjalne eksperymenty na mugolach i magicznych stworzeniach, wykorzystując je do doskonalenia zaklęć. Są niebezpiecznymi przeciwnikami, bo uważają, że cel uświęca środki. W chwili obecnej oficjalnie utrzymują, że nie posuwają się do nielegalnych praktyk, a wszystkie ich czyny są zgodne z literą prawa, które powinno być surowe – i do tego dążą.

W XVII wieku Thaddeus Carrow, znany z tortur i brutalnego egzekwowania zasad czarodziejskiej społeczności, stał się postrachem zarówno wśród czarodziejów, jak i mugoli. Carrowowie byli też znani z udziału w procesach czarownic w Salem, gdzie pomagali maskować prawdziwe działania czarodziejskiego świata, zrzucając winę na mugolskie kobiety.

Część członków rodu zajmuje wysokie stanowiska w Ministerstwie Magii, głównie w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Niektórzy członkowie rodziny to szanowani przedstawiciele Wizengamotu.

Carrowowie utrzymują bliskie relacje z równie mrocznymi rodami czystej krwi, jak Lestrange, Avery, Rosier i częściowo Black. Rody te cenią brutalną skuteczność Carrowów oraz ich zdolność do zastraszania przeciwników. Rodzina jest otwarcie wroga wobec rodów takich jak Weasley, Longbottom czy Prewett, które sprzeciwiają się używaniu czarnej magii i polityce strachu. Carrowowie uważają je za słabe i naiwnie wierzące w sprawiedliwość oraz współpracę z mugolami.

Głowa rodu: Cassian Carrow
Cassian Carrow to bezwzględny przywódca rodu, człowiek prawdziwie zimnej krwi, który cieszy się opinią jednego z najniebezpieczniejszych czarodziejów. Jest mistrzem oklumencji i specjalistą od klątw, znanym z tego, że nigdy nie przebacza swoim wrogom. Jego celem jest zapewnienie rodzinie pozycji dominującej w świecie czarodziejów. Cassian trzyma swoje dzieci i krewnych w żelaznej dyscyplinie, ucząc ich, że tylko strach i siła mogą zapewnić władzę. Jego strategia polega na zastraszaniu rywali i kontrolowaniu sojuszników poprzez długi wdzięczności lub groźby.

 

Crouch

Crouch

„Władza przemija. Prawo zostaje.”

- Nicholas Crouch, XVII wiek, twórca kodeksów czarodziejskich

 

Wsparcie: nieokreślone
Poglądy: nieokreślone

Ród Crouch to stary, dumny ród czarodziejów czystej krwi, znany z wieloletniej tradycji służby w Ministerstwie Magii. W przeciwieństwie do bardziej mrocznych rodów, takich jak Carrowowie czy Lestrange'owie, Crouchowie stawiali na autorytet prawa, porządku i prestiżu wynikającego z zajmowania wysokich stanowisk. Jednak pod tą fasadą prawości często kryła się surowość, ambicja i niezdolność do tolerowania sprzeciwu. Crouchowie wierzą, że ich obowiązkiem jest kształtowanie i nadzorowanie porządku magicznego świata, niekiedy nawet kosztem własnej rodziny.

Słyną z pragmatyzmu i bezwzględności w realizacji swoich celów. Choć otwarcie nie popierają czarnej magii, wielu członków rodu nie waha się przed stosowaniem radykalnych metod, jeśli służą one większemu dobru – a raczej ich wizji tego dobra.

Historia rodu Crouch sięga co najmniej XVII wieku, gdy Nicholas Crouch został jednym z głównych architektów ówczesnego systemu prawnego Ministerstwa Magii. Był znany z surowości i egzekwowania prawa bez względu na okoliczności, co zapoczątkowało tradycję pełnienia przez członków rodziny kluczowych funkcji w organach władzy magicznej. W XIX wieku Crouchowie mieli istotny wpływ na kształtowanie Kodeksu Tajności Czarodziejów.

Ród Crouch jest jednym z najbardziej szanowanych rodów w Ministerstwie Magii. Wielu jego członków zajmuje wysokie stanowiska w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów oraz w Komisji ds. Kontroli Magicznych Istot. Rodzina postrzega Ministerstwo jako narzędzie do utrzymywania swojej pozycji i wpływów, jednak w przeciwieństwie do innych konserwatywnych rodów stara się zachowywać pozory neutralności i legalizmu. Niektórzy członkowie rodu, zwłaszcza młodsze pokolenie, są coraz bardziej sfrustrowani obsesją na punkcie porządku i kontroli, co prowadzi do wewnętrznych napięć w rodzinie. Crouchowie dbają jednak o to, by ich problemy pozostawały w cieniu, chroniąc reputację nieskazitelnych urzędników.

Crouchowie mają dobre relacje z rodami, które cenią władzę i porządek, takimi jak Malfoy, Rosier i częściowo Black, choć nie popierają otwarcie ich radykalnych ideologii czystości krwi. Współpraca opiera się głównie na interesach związanych z kontrolą prawną i utrzymywaniem wpływów w Ministerstwie. Ród ma chłodne relacje z rodzinami, które kwestionują władzę Ministerstwa lub są bardziej postępowo nastawione, jak Weasley, Prewett czy Longbottom, uważając ich za naiwnych reformatorów. Z kolei rodziny o bardzo skrajnych poglądach, jak Carrow czy Lestrange, postrzegają Crouchów jako przeszkodę na drodze do swoich celów, mimo że potrafią z nimi współpracować, gdy wymaga tego sytuacja.

Głowa rodu: Hector Crouch
Hector Crouch to doświadczony, surowy urzędnik Ministerstwa Magii, który obecnie pełni rolę jednego z najwyższych nadzorców Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Znany jest z nieugiętości i niepodważalnego oddania zasadom prawa. Dla Hectora porządek i kontrola to wartości nadrzędne, a każdy, kto łamie zasady, niezależnie od statusu krwi, powinien być przykładnie ukarany. Choć publicznie prezentuje się jako człowiek sprawiedliwy, w rzeczywistości nie waha się manipulacją i naciskiem, aby zabezpieczyć interesy swojej rodziny.

 

Fawley

Fawley

„Strzeż miejsca, gdzie ziemia oddycha magią.”

- Elara Fawley, X wiek

 

Wsparcie: nieokreślone
Promugolskie: 70%

Ród Fawley to ród czystej krwi, znany z silnych więzi z naturą oraz zaawansowanej wiedzy o magii ochronnej i magii natury. Fawleyowie przez pokolenia zajmowali się zaklęciami mającymi na celu ochronę miejsc mocy magicznej, lasów oraz jezior o szczególnym znaczeniu dla społeczności czarodziejów. Nie angażują się często w sprawy polityczne, skupiając się raczej na badaniach nad magicznymi ekosystemami i ochroną rzadkich miejsc magicznych miejsc.

Rodzina od zawsze pilnie strzeże tajemnic związanych z pradawnymi rytuałami ochronnymi, które według legend są w stanie chronić całe tereny przed magicznymi i niemagicznymi zagrożeniami (zabezpieczenia). W przeciwieństwie do bardziej agresywnych rodów, Fawleyowie postrzegają magię jako narzędzie harmonii, a nie dominacji.

Ród Fawley wywodzi się z czasów założenia pierwszych magicznych osad w Wielkiej Brytanii. Elara Fawley, słynna czarownica żyjąca w X wieku, stworzyła zaklęcia ochronne otaczające kilka magicznych lasów i jezior, w tym teren, który później stał się częścią Zakazanego Lasu przy Hogwarcie. Przez wieki rodzina rozwijała swoją wiedzę o magii ochronnej, a niektórzy jej członkowie zostali uznani za wybitnych twórców zaklęć niewykrywalności i maskowania.
Pod koniec XIX wieku ród zyskał pewną renomę dzięki działalności Euphemii Fawley, która była Ministrem Magii przez krótki czas, ale zrezygnowała z funkcji z powodu konfliktów politycznych związanych z próbami ochrony magicznych miejsc mocy przed ingerencją Ministerstwa.
Ród pozostaje jednak na uboczu większych konfliktów politycznych, starając się zachować neutralność. Fawleyowie wierzą, że ich rola polega na ochronie dziedzictwa magicznej natury, a nie na uczestnictwie w walkach o władzę.

Rodzina Fawley ma dobre stosunki z rodami ceniącymi magię i tradycję, takimi jak Longbottom i Prewett, Fawleyowie są w chłodnych relacjach z rodami o niezwykle skrajnej i agresywnej polityce, jak Lestrange, Carrow czy Malfoy, które postrzegają ich jako niepraktycznych i niechętnych do współpracy w kwestiach związanych z władzą i wpływami.

Głowa rodu: Alistair Fawley
Alistair Fawley to ekscentryczny czarodziej o osobowości, która niejednokrotnie wprawia innych w zakłopotanie. Pełni rolę głowy rodziny, choć sam bardziej widzi siebie jako "strażnika natury" niż przywódcę rodziny. Uwielbia spędzać długie godziny w otoczeniu magicznych stworzeń i rzadkich roślin, często rozmawiając z nimi, jakby były jego starymi przyjaciółmi. Często można go spotkać w posiadłości, odzianego w szaty utkane z magicznych włókien, które – jak twierdzi – "pomagają lepiej wyczuwać puls ziemi." Jego fascynacja naturą sprawia, że unika spotkań i uroczystości towarzyskich, co zjednuje mu sympatię jedynie w kręgach podobnie myślących badaczy. Dla innych, zwłaszcza przedstawicieli bardziej pragmatycznych rodów, Alistair jest dziwakiem, który zbytnio odrywa się od rzeczywistości. W rodzinie Fawleyów Alistair jest jednocześnie podziwiany i traktowany z przymrużeniem oka. Młodsi członkowie często opowiadają historie o jego dziwacznych eksperymentach, jak choćby o próbie nauczenia testrali "śpiewu harmonizującego z lasem". Mimo ekscentryczności, Alistair jest niezwykle oddany swojej misji ochrony magicznej natury i wartości rodu, co czyni go niezastąpionym strażnikiem ich dziedzictwa.

 

Flint

Flint

„Walczyć. Wygrać. Nie żałować.”

- dewiza wyryta na mieczu rodowym Flintów

 

Wsparcie: nieokreślone
Poglądy: nieokreślone

Ród Flint to ród czystej krwi znany z ambicji i umiłowania rywalizacji, szczególnie w dziedzinach takich jak magia ofensywna oraz magiczne pojedynki. Flintowie od pokoleń utrzymują silne tradycje związane z fizyczną sprawnością i magią bojową. Wielu członków tej rodziny było znanymi zawodnikami magicznego sportu, zwłaszcza quidditcha. Flintowie wierzą w dyscyplinę, siłę i honor, choć ich interpretacja honoru jest często dość elastyczna, zależnie od okoliczności.

Rodzina szczyci się starożytnymi powiązaniami z magią żywiołów, szczególnie z magią ziemi i skał, co według legend pozwalało ich przodkom na manipulację otoczeniem podczas walki. Znani są z twardego charakteru i surowego wychowania swoich potomków. Wielu Flintów uważa, że tylko brutalna determinacja prowadzi do sukcesu.

Ród Flint ma długą i barwną historię sięgającą średniowiecza. Gideon Flint, jeden z pierwszych znanych członków rodu, był legendarnym wojownikiem i jednym z założycieli tradycyjnych turniejów magicznych, które w późniejszych wiekach przekształciły się w profesjonalne pojedynki czarodziejów. W XV wieku Flintowie zasłynęli jako obrońcy czarodziejskich osad przed najazdami mugoli, co zbudowało ich reputację jako niezłomnych strażników. Jednak w późniejszych wiekach rodzina coraz bardziej angażowała się w rywalizację z innymi rodami czystej krwi o wpływy i pozycję. Flintowie często mieli zatargi z rodami o podobnych ambicjach, jak Avery czy Rosier, a ich udział w różnych konfliktach politycznych wzmacniał ich pozycję w Ministerstwie Magii.
Flintowie nadal trzymają się swoich tradycji – młodzi członkowie rodu są szkoleni w sztukach walki magicznej i fizycznej od najmłodszych lat. Rodzina ma opinię surowej, lecz skutecznej, a w świecie magii niewielu chce się z nimi otwarcie spierać przede wszystkim przez wzgląd na siłę fizyczną. Słyną także ze swego zamiłowania do czarodziejskich sportów, nie tylko quidditcha, lecz również wyścigów na magicznych stworzeniach. Rodzina od wieków każdej wiosny zaprasza społeczność czarodziejów do udziału w magicznych wyścigach i innych konkurencjach sportowych, które odbywają się na ich ziemiach w towarzystwie uczty.

Flintowie mają dobre relacje z rodami, które cenią siłę i rywalizację, takimi jak Carrow, Lestrange oraz Malfoy. Współpracują również z rodami, które angażują się w organizację zawodów magicznych, takich jak quidditch. Rodzina jest w napiętych relacjach z bardziej pokojowymi rodami, jak Weasley i Longbottom, które krytykują ich brutalne podejście do rozwiązywania sporów. Rywalizują również z innymi ambitnymi rodami czystej krwi, takimi jak Avery czy Rosier.

Głowa rodu: Ignatius Flint
Ignatius Flint to twardy i surowy czarodziej, który przewodzi rodowi z niemal wojskową dyscypliną. Jest znany z tego, że nigdy nie wybacza porażek, zarówno sobie, jak i swoim krewnym. Ignatius to były mistrz w magicznych pojedynkach oraz wybitny strateg, który specjalizuje się w zaklęciach ochronnych i ofensywnych. Często można go spotkać podczas turniejów magicznych, gdzie pełni rolę sędziego i patrona młodych talentów. Choć uchodzi za człowieka chłodnego i bezkompromisowego, Ignatius darzy głęboki szacunek tych, którzy wykazują się siłą i determinacją. W rodzinie pełni rolę nie tylko przywódcy, ale i trenera – osobiście nadzoruje szkolenie młodych Flintów, wpajając im zasadę, że tylko bezwzględna rywalizacja prowadzi do sukcesu.

 

Gaunt

Gaunt

„Niech splugawieni milczą - dziedzictwo przemówi.”

- Marcus Gaunt, XIII wiek, strażnik dziedzictwa Slytherina

 

Brak możliwości tworzenia członków tej rodziny.

Ród Gaunt to jeden z najstarszych rodów czystej krwi, bezpośrednio wywodzący się od samego Salazara Slytherina. Gauntowie przez wieki byli znani ze swojego fanatyzmu na punkcie czystości krwi, co doprowadziło do licznych kazirodczych małżeństw, mających na celu utrzymanie "czystej linii". Ta praktyka przyczyniła się jednak do stopniowego wyniszczenia rodziny, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Gauntowie przez długie pokolenia pielęgnowali dziedzictwo Slytherina, w tym jego symbol – pierścień z herbem rodu oraz umiejętność władania językiem węży.

Obecnie ród Gaunt jest cieniem dawnej świetności, znany głównie z degeneracji, ubóstwa i skrajnej brutalności swoich ostatnich przedstawicieli.

Pierwsze wzmianki o rodzie Gaunt pochodzą z czasów średniowiecza, gdy Marcus Gaunt, potomek Salazara Slytherina, odegrał kluczową rolę w zabezpieczeniu tajemnych miejsc mocy należących do Slytherina. Ród przez wieki był uważany za jeden z najpotężniejszych w świecie magii, jednak jego obsesja na punkcie czystości krwi oraz izolacja doprowadziły do powolnego upadku.

W XVIII i XIX wieku Gauntowie stali się niemal całkowicie niewidoczni w polityce czarodziejskiej, utrzymując się z niewielkiej posiadłości na odludziu. Znani byli z brutalnego traktowania zarówno członków własnej rodziny, jak i osób z zewnątrz, co prowadziło do licznych incydentów. W latach 40. XX wieku jednym z ostatnich znaczących członków rodu był Marvolo Gaunt, który zasłynął z brutalnego temperamentu oraz pogardy dla innych czarodziejów.

W 1962 roku ród Gaunt praktycznie przestał istnieć jako licząca się rodzina czystej krwi. Ich posiadłość to ruina, a ostatni żyjący członkowie są zubożali i odizolowani od społeczności czarodziejskiej. Choć w teorii wciąż mają prawa do dziedzictwa Slytherina, ich wpływy są znikome, a inni czarodzieje traktują ich z mieszaniną lęku i pogardy.

Ród Gaunt nie utrzymuje już żadnych sojuszy. W przeszłości miał kontakty z konserwatywnymi rodami, takimi jak Avery i Lestrange, jednak ich degeneracja i obsesja na punkcie krwi zraziły do nich nawet innych zwolenników czystości krwi. Większość rodów czystej krwi patrzy na Gauntów z pogardą lub litością. Rody takie jak Black, Malfoy czy Rosier uważają ich za hańbę czarodziejskiej arystokracji. Gauntowie z kolei nienawidzą wszystkich, których uznają za "skażonych krwią".

Głowa rodu: Morpheus Gaunt
Morpheus Gaunt to ostatni żyjący członek rodziny, który w 1962 roku mieszka samotnie w zrujnowanej posiadłości rodu. Jest cieniem dawnej potęgi – wyniszczony fizycznie i psychicznie, ale wciąż niebezpieczny. Morpheus jest wężousty,  choć jego zdolności są ograniczone przez lata zaniedbania i biedy. Znany jest z brutalnego charakteru i obsesji na punkcie dziedzictwa Slytherina. Wierzy, że ród Gaunt może jeszcze powrócić do dawnej świetności, choć nikt poza nim samym już w to nie wierzy. Morpheus jest nieprzewidywalny i często wchodzi w konflikty z miejscowymi czarodziejami. Niektórzy plotkują, że posiada jeszcze kilka potężnych artefaktów, jednak strzegą go przerażające klątwy. Nawet najodważniejsi kolekcjonerzy artefaktów wolą trzymać się z dala od jego posiadłości, która jest owiana mrocznymi legendami o szaleństwie i śmierci.

 

Greengrass

Greengrass

„In silentio, fortitudo.”

- Aurianne Greengrass, badaczka magicznych lasów, XIX wiek

 

Wsparcie: nieokreślone
Poglądy: nieokreślone

Ród Greengrass to stary i szanowany ród czystej krwi, który od wieków pielęgnuje tradycje związane z harmonią, magią natury i dyplomacją. W przeciwieństwie do bardziej radykalnych rodów czystej krwi, Greengrassowie unikają skrajnych ideologii, dążąc do zachowania równowagi między magią a naturą. Znani są z doskonałej wiedzy na temat magicznych roślin, eliksirów oraz zaklęć ochronnych. Cenią sobie neutralność oraz subtelność w działaniu, co pozwala im utrzymywać wpływy bez zbytniego angażowania się w konflikty.

Greengrassowie wierzą, że w świecie magii siła leży nie w dominacji, lecz w stabilnych sojuszach i mądrym zarządzaniu. Choć nie angażują się w otwarte spory polityczne, często są proszeni o mediację i doradztwo w trudnych sytuacjach.

Historia Greengrassów sięga XIII wieku, kiedy to Thalia Greengrass, wybitna alchemiczka i zielarka, zyskała sławę dzięki stworzeniu niezwykle skutecznego eliksiru wzmacniającego zdolności magiczne.

Przez wieki ród pozostawał neutralny, unikając radykalnych ruchów zarówno ze strony zwolenników czystej krwi, jak i czarodziejów, którzy dążyły do zmian w strukturze społecznej świata magii. To podejście zjednało im przyjaciół wśród rodów takich jak Longbottomowie i Prewettowie, lecz zraziło bardziej konserwatywne rody.

W 1962 roku Greengrassowie nadal odgrywają rolę dyskretnych doradców i badaczy. Ich posiadłość, położona w sercu magicznego rezerwatu roślin, jest miejscem badań nad zaklęciami ochronnymi i uzdrawiającymi. Ród utrzymuje stabilne wpływy w społeczności czarodziejskiej, choć ich neutralna postawa powoduje, że niektórzy postrzegają ich jako zbyt ostrożnych. Mimo to Greengrassowie cieszą się szacunkiem jako eksperci od magii ochronnej i roślinnej.

Greengrassowie mają dobre relacje z rodami ceniącymi wiedzę i współpracę, takimi jak Longbottom, Fawley i Prewett. Rody o radykalnych poglądach, jak Lestrange, Carrow i Avery, patrzą na Greengrassów z niechęcią, uważając ich za zbyt miałkich i pozbawionych ambicji.

Głowa rodu: Lysander Greengrass
Lysander Greengrass to spokojny, choć przenikliwy czarodziej, który przewodzi rodzinie. Jest uznawany za znawcę rzadkich roślin magicznych. Lysander jest również dobrym dyplomatą – potrafi rozwiązywać spory między rodami poprzez negocjacje i subtelną perswazję. Ceni sobie stabilność i harmonię, wierząc, że mądrość i cierpliwość to klucz do długotrwałych sukcesów. Choć jego podejście bywa krytykowane przez bardziej agresywnych czarodziejów, Lysander zyskał wielu sojuszników dzięki swojej umiejętności rozumienia potrzeb innych. W rodzinie uchodzi za spokojnego mentora, który dba o to, by młodsze pokolenie kontynuowało tradycję nauki i ochrony, z dala od politycznych intryg i walk o władzę.

 

Lestrange

Lestrange

„To, co nieczyste, należy oczyścić ogniem.”

- Gaspard Lestrange, XV wiek

 

Wsparcie: Grindelwald
Antymugolskie: 100%

Ród Lestrange to jeden z najstarszych rodów czystej krwi, znany z powiązań z czarną magią oraz radykalnych poglądów na temat wyższości czarodziejów czystej krwi. Lestrange'owie, podobnie jak Blackowie i Malfoyowie, byli przez wieki związani z tajemnymi organizacjami magicznymi i parali się mrocznymi rytuałami. Rodzina od pokoleń praktykuje magię ofensywną i nakładanie przekleństw. Znani ze swej zaciętości i skłonności do przemocy, Lestrange'owie przez wieki gromadzili zakazane artefakty i wiedzę, które wykorzystywali do wzmacniania swojej pozycji.

Ród Lestrange wywodzi się z Francji, czasów średniowiecznych. Gaspard Lestrange, jeden z pierwszych znanych członków rodu, był potężnym czarodziejem, który zasłynął z opracowania skomplikowanych klątw mających chronić przed zdradą i szpiegostwem. W XV wieku rodzina przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie szybko zdobyła reputację rodu bezwzględnych i fanatycznych obrońców ideologii czystej krwi. Lestrange'owie przez wieki utrzymywali bliskie sojusze z innymi rodami o radykalnych poglądach, wspólnie manipulując polityką w Ministerstwie Magii. W XIX wieku zasłynęli z brutalnego tłumienia buntów przeciwko ograniczeniom praw mugolaków.

Posiadają rozległe wpływy w Ministerstwie Magii, głównie w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów, oraz tajne powiązania z mrocznym czarodziejskim podziemiem. Lestrange'owie z wielką uwagą wybierają swoich sojuszników, dbając o to, by ich interesy zawsze były chronione. Nadal traktują innych czarodziejów, którzy nie spełniają ich standardów krwi, z pogardą i niechęcią.

Lestrange'owie mają bliskie relacje z rodami takimi jak Malfoy, Avery, Carrow i Black, z którymi dzielą poglądy na temat czystości krwi i wykorzystania czarnej magii. Rodzina jest w otwartym konflikcie z rodami bardziej liberalnymi, jak Weasley, Longbottom i Prewett, które uważają Lestrange'ów za zagrożenie dla stabilności świata czarodziejskiego.

Głowa rodu: Hadrian Lestrange
Hadrian Lestrange to charyzmatyczny, ale bezwzględny czarodziej, który przewodzi rodowi z żelazną ręką. Znany ze swojego fanatyzmu wobec ideologii czystej krwi. Hadrian działa w cieniu, dbając o to, by ród Lestrange nadal zachowywał kontrolę nad kluczowymi procesami politycznymi i magicznymi. Jest nieprzewidywalny i brutalny wobec tych, którzy sprzeciwiają się jego woli, ale zarazem potrafi być niezwykle czarujący i przekonujący w rozmowach z potencjalnymi sojusznikami. W rodzinie uchodzi za absolutny autorytet, który nie toleruje słabości ani zdrady, a jego wizja przyszłości opiera się na całkowitej dominacji rodów czystej krwi.

 

Longbottom

Longbottom

„Prawo nie potrzebuje miecza, gdy ma serce.”

- Galahad Longbottom, XIV wiek

 

Wsparcie: Dumbledore
Promugolskie: 100%

Ród Longbottom od wieków cieszy się opinią jednego z najbardziej prawych i honorowych rodów czystej krwi. Ich dziedzictwo opiera się nie tylko na odwadze i lojalności, ale również na głębokiej znajomości prawa magicznego i etyki czarodziejskiej. Od pokoleń Longbottomowie byli związani z Wizengamotem, pełniąc funkcje sędziów, doradców i obrońców czarodziejskiego ładu. Uważają, że sprawiedliwość i przestrzeganie zasad są fundamentem społeczeństwa magicznego, a ich zadaniem jest stanie na straży tych wartości.
Longbottomowie zawsze wybierali drogę prawa, wierząc, że to wiedza i uczciwość, a nie brutalna siła, kształtują cywilizowany świat czarodziejów. Wielu członków rodziny pełniło funkcje urzędników w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów, ale ich największy wpływ od zawsze objawiał się w pracy na rzecz Wizengamotu – najwyższego organu sądowniczego i prawodawczego w społeczności magicznej. Choć ród ten nie jest najbogatszy to cieszy się ogromnym szacunkiem dzięki swojej uczciwości i bezkompromisowemu podejściu do sprawiedliwości. Ich wiedza o prawie magicznym sprawia, że często pełnią rolę rozjemców w konfliktach między rodami czystej krwi, co niekiedy przysporzyło im wrogów wśród bardziej radykalnych i brutalnych rodzin.

Korzenie Longbottomów sięgają czasów średniowiecznych, a pierwsze zapisy o ich działalności w sądownictwie pojawiają się w XIV wieku, kiedy Galahad Longbottom został jednym z pierwszych czarodziejów powołanych do Wizengamotu. Jego uczciwość i surowa interpretacja prawa sprawiły, że stał się wzorem dla kolejnych pokoleń Longbottomów, którzy przez wieki służyli w tym prestiżowym organie jako sędziowie, prawodawcy i doradcy. W XVI wieku ród odegrał kluczową rolę w ustaleniu podstaw Kodeksu Tajności Czarodziejów, opowiadając się za jego ścisłym przestrzeganiem i pilnowaniem, by czarodzieje nie narażali społeczności magicznej na wykrycie przez mugoli. Ich wpływy wzrosły jeszcze bardziej w XVIII wieku, gdy Nathaniel Longbottom, jako jeden z sędziów Wizengamotu, poprowadził głośne sprawy przeciwko czarnoksiężnikom zagrażającym stabilności świata magii.

W 1962 roku ród Longbottom nadal odgrywa istotną rolę w systemie prawnym świata czarodziejskiego. Ich członkowie są często powoływani na stanowiska doradcze i sędziowskie, a ich znajomość prawa magicznego czyni ich jednymi z najważniejszych obrońców sprawiedliwości w Wizengamocie. Longbottomowie są znani z umiejętności prowadzenia śledztw, analizowania precedensów prawnych i rozwiązywania konfliktów na drodze negocjacji.

Longbottomowie żyją w przyjaźni z rodami, które wyznają podobne wartości, takimi jak Greengrass, Prewett i Weasley. Współpracują w sprawach dotyczących ochrony społeczności czarodziejskiej. Rodzina jest w otwartym konflikcie ze rodzinami o skrajnie konserwatywnych pooglądam względem czystości krwi, takimi jak Lestrange, Carrow i Avery, które uważają Longbottomów za zbyt idealistycznych i słabych.

Głowa rodu: Leopold Longbottom
Leopold Longbottom to szanowany sędzia Wizengamotu. Jego znajomość prawa magicznego i nieugięta postawa w sprawach dotyczących sprawiedliwości uczyniły go jedną z najważniejszych postaci w świecie czarodziejskiego sądownictwa. Leopold jest człowiekiem niezwykle skrupulatnym i surowym, który nie znosi korupcji ani manipulacji – niezależnie od tego, czy pochodzą one od wysoko postawionych rodów czystej krwi, czy od zwykłych czarodziejów. Jego decyzje w Wizengamocie często wzbudzają kontrowersje, ale nawet jego przeciwnicy muszą przyznać, że działa według zasad, a nie osobistych interesów. Jest znany z tego, że daje młodym czarodziejom szansę na rehabilitację, ale wobec tych, którzy nadużywają magii dla własnej korzyści, bywa bezwzględny. Leopold traktuje ród Longbottomów jako symbol uczciwości i strażnika sprawiedliwości – dba o to, by jego potomkowie zdobywali wiedzę prawniczą, studiowali historię magii i rozumieli, że moc magiczna niesie za sobą odpowiedzialność. Jest postrzegany jako osoba chłodna i zdystansowana, lecz ci, którzy mieli okazję z nim współpracować, wiedzą, że w głębi serca kieruje się szczerą troską o dobro czarodziejskiej społeczności.

 

Macmillan

Macmillan

„Nie błyszczymy. Ale świecimy, gdy inni gasną.”

-  anonimowy przodek z XVII wieku, zaklinacz nefrytu

 

Wsparcie: nieokreślone
Poglądy: nieokreślone

Ród Macmillan znany jest ze swojej tradycji związanej z wytwarzaniem magicznych kryształów do wzmacniania zaklęć oraz artefaktów ochronnych, co przez wieki zapewniało im szacunek i stabilne dochody. Specjalizują się w obrabianiu rzadkich minerałów i kryształów, takich jak czarodziejskie kwarce czy nefryt, które mogą być zaklęte i wykorzystywane do wzmocnień. Ich produkty były używane zarówno przez czarodziejów w Ministerstwie Magii, jak i w domostwach rodów czystej krwi, aby zabezpieczać posiadłości przed intruzami i klątwami. Macmillanowie mają swoje warsztaty w Szkocji, gdzie wydobywają magiczne minerały z terenów objętych zaklęciami ochronnymi. Wytwarzane przez nich amulety są znane z trwałości i jakości, co czyni je towarem pożądanym przez innych czarodziejów, w tym rody, które same specjalizują się w magii ochronnej.

Ród Macmillanów został założony w XIV wieku przez Duncana Macmillana, który odkrył rzadkie złoża magicznego kryształu na terenach swojego majątku w Szkocji. Opracował on metodę zaklinania minerałów, co pozwalało na tworzenie artefaktów wzmacniających zaklęcia ochronne. Jego wynalazki stały się popularne wśród czarodziejów poszukujących trwałych zabezpieczeń dla swoich domów. W XVII wieku Macmillanowie rozwinęli tę tradycję, dostarczając kryształy ochronne dla Ministerstwa Magii oraz uzdrowicieli pracujących nad eliksirami wspomagającymi. Dzięki swoim innowacjom stali się jednymi z głównych dostawców artefaktów dla społeczności czarodziejskiej.

W 1962 roku Macmillanowie nadal prowadzą swoje warsztaty w Szkocji, gdzie specjalizują się w tworzeniu magicznych artefaktów. Ich kryształy są wykorzystywane w różnych dziedzinach magii, od zabezpieczania posiadłości po produkcję różdżek i amuletów ochronnych. Rodzina współpracuje z Departamentem Magicznych Wypadków i Katastrof oraz dostarcza artefakty dla uzdrowicieli i alchemików. Macmillanowie są uważani za ekspertów w swojej dziedzinie, choć ich działalność jest mniej spektakularna niż działania rodów zaangażowanych w politykę. Dzięki swojej reputacji ród cieszy się stabilnym szacunkiem i pozycją w społeczności czarodziejskiej.

Macmillanowie mają dobre relacje z rodami ceniącymi trwałość i niezawodność, takimi jak Greengrass, Longbottom i Prewett, które często korzystają z ich produktów ochronnych. Rodziny takie jak Lestrange, Carrow i Avery postrzegają Macmillanów jako zbyt mało ambitnych, uzależnionych od rzemiosła, a nie od zdobywania władzy.

Głowa rodu: Eleanor Macmillan
Eleanor Macmillan to czarownica znana z rozwagi i doskonałych umiejętności negocjacyjnych. Jest mistrzynią w dziedzinie zaklinania kryształów, a jej wyroby są cenione za niezwykłą jakość i skuteczność. Eleanor osobiście nadzoruje procesy wydobycia i obróbki magicznych minerałów, dbając o zachowanie tradycji oraz wysoki standard rodzinnej działalności. Choć unika politycznych intryg, potrafi wynegocjować korzystne warunki współpracy z rodami i instytucjami czarodziejskimi. W rodzinie jest mentorką i nauczycielką, która z zaangażowaniem przekazuje wiedzę młodszym pokoleniom, dbając o to, by ród Macmillan nadal pozostawał liderem w dziedzinie magicznych minerałów i zaklętych kryształów.

 

Malfoy

Malfoy

  „Nie zniżamy się do zwycięstwa. Zwycięstwo wspina się do nas.”

- Lucan Malfoy, XVIII wiek

 

Wsparcie: Voldemort
Antymugolskie: 90%

Ród Malfoy to jeden z najbogatszych, najbardziej wpływowych i zarazem budzących postrach rodów czystej krwi. Od wieków Malfoyowie byli znani z chęci pomnażania swego bogactwa, brudnej polityki oraz bezwzględnego dążenia do utrzymania i zwiększania swojej pozycji. Rodzina od pokoleń kładzie ogromny nacisk na status społeczny oraz sojusze z innymi potężnymi rodami czystej krwi. Malfoyowie, choć oficjalnie nie angażują się w działalność czarnomagiczną, nie stronią od współpracy z czarodziejami o mrocznych ambicjach, jeśli może to przynieść korzyści ich rodzinie.

Malfoyowie są znani również ze swojej rezydencji „Malfoy Manor” – wielkiej, gotyckiej posiadłości w Wiltshire, która jest symbolem ich bogactwa i prestiżu. Rodzina dysponuje potężnymi zasobami materialnymi, wpływami w Ministerstwie Magii oraz siecią kontaktów wśród najważniejszych rodów czarodziejskich. Potomkowie tego rodu znani są z włosów w kolorze blond oraz jasnej cery.

Historia rodu Malfoyów sięga XI wieku, kiedy to Armand Malfoy, francuski czarodziej, osiedlił się w Anglii po zdobyciu znacznych wpływów dzięki lojalności wobec króla Wilhelma Zdobywcy. Wkrótce rodzina zaczęła gromadzić majątek, kupując ziemię i pozyskując przywileje, co uczyniło ich jednymi z najpotężniejszych właścicieli ziemskich w czarodziejskiej społeczności. Malfoyowie od początku inwestowali w relacje z władzą, starając się pozostać blisko decydentów, zarówno w świecie magicznym, jak i mugolskim, jeśli wymagała tego sytuacja.

W późniejszych wiekach rodzina otwarcie popierała ideę czystości krwi, uważając, że czarodzieje półkrwi i mugolacy stanowią zagrożenie dla tradycji. Malfoyowie stali się przeciwnikami wszelkich reform otwierających świat magii na współpracę z mugolami.

W 1962 roku Malfoyowie są jedną z najbardziej wpływowych rodzin czarodziejskich. Ich głowa rodu zajmuje wysokie stanowisko w Ministerstwie Magii, a rodzina dysponuje ogromnym majątkiem, który pozwala na subtelne manipulacje polityczne. Malfoyowie inwestują w rozwój magicznych technologii ochronnych oraz wspierają konserwatywne inicjatywy mające na celu ograniczenie praw czarodziejów mugolskiego pochodzenia.

Ród Malfoy dba również o utrzymanie swojej pozycji wśród rodów czystej krwi, aranżując korzystne małżeństwa i wzmacniając sojusze z rodzinami takimi jak Black, Lestrange i Rosier.
Malfoyowie utrzymują bliskie relacje z rodami o podobnych poglądach, takimi jak Lestrange, Avery, Carrow i Rosier, co pozwala im tworzyć wpływowe kręgi w Ministerstwie Magii. Rodzina ma chłodne, a często wręcz wrogie relacje z rodami bardziej postępowymi, jak Weasley, Longbottom i Prewett, które sprzeciwiają się ich poglądom na temat czystości krwi.

Głowa rodu: Abraxas Malfoy
Abraxas Malfoy jest głową rodu i jednym z najbardziej wpływowych czarodziejów czystej krwi. Znany ze swojego wyrachowania oraz zdolności manipulacyjnych, Abraxas nie cofnie się przed żadną strategią, jeśli przyniesie to korzyść jego rodzinie. Jest mistrzem politycznych intryg, regularnie uczestnicząc w tajnych negocjacjach i układach wewnątrz Ministerstwa Magii. Posiada również dar perswazji, co pozwala mu zdobywać przewagę nad przeciwnikami bez konieczności użycia siły. Abraxas kładzie duży nacisk na reputację i tradycje rodzinne. Osobiście nadzoruje edukację i przygotowanie młodego pokolenia Malfoyów, wpajając im zasady lojalności wobec rodziny oraz konieczność utrzymania wpływów.

 

Nott

Nott

„Prawda to przeszłość, która przetrwała kłamców.”

- Edgar Nott, XII wiek, badacz dziedziczności magii

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 90%

Ród Nott to jeden z najstarszych rodów czystej krwi, znany ze swojej skrytości, konserwatyzmu oraz głębokiej wiedzy na temat historii magii i teorii magicznej. Przez pokolenia Nottowie zajmowali się badaniami nad pochodzeniem magii, genealogią czarodziejów oraz starożytnymi systemami zaklęć, dzięki czemu stali się autorytetami w dziedzinie magicznych tradycji i teorii czarodziejskiej potęgi. Wierzą, że zrozumienie przeszłości i fundamentów magii daje kontrolę nad przyszłością. Ich biblioteki i prywatne archiwa zawierają jedne z najstarszych zapisków dotyczących magii w Wielkiej Brytanii, a także rękopisy dotyczące najstarszych rytuałów, legend i teorii magicznych. Nottowie nie są jednak skłonni dzielić się swoją wiedzą – strzegą jej zazdrośnie, uznając, że należy ona wyłącznie do tych, którzy są godni ją posiąść.

Początki rodu Nott sięgają XII wieku, kiedy to Edgar Nott  był jednym z pierwszych czarodziejów zajmujących się badaniami nad naturą magii i jej dziedzicznością. To jego prace nad przekazywaniem zdolności magicznych w rodach czarodziejskich miały zapoczątkować genealogię czystej krwi. Nottowie zaczęli gromadzić zwoje, manuskrypty i magiczne relikty, które dokumentowały historię czarodziejów w Europie. Ich biblioteka była znana jako jedna z najbardziej kompletnych kolekcji dokumentów dotyczących zaklęć i teorii magicznych, a ich badania nad pradawnymi systemami magii uczyniły ich rodem niezwykle poważanym wśród magicznych uczonych. To właśnie dzięki Nottom w 1930 roku został opublikowany Skorowidz.

W 1962 roku ród Nott pozostaje jedną z najbardziej wpływowych rodzin w świecie magicznych uczonych. Ich posiadłość skrywa obszerną bibliotekę magicznych ksiąg, kronik i artefaktów, które pozwalają im badać historię czarodziejstwa i wpływ magii na różne epoki. Członkowie rodu angażują się w studia nad pradawnymi systemami magii, analizując, jak różne cywilizacje wykorzystywały zaklęcia i jak magia ewoluowała na przestrzeni dziejów. Mimo swojego intelektualnego autorytetu, Nottowie nie są otwarci na dzielenie się swoją wiedzą z każdym – ich przekonanie o wyższości rodów czystej krwi sprawia, że uważają swoją bibliotekę i zgromadzone informacje za coś, co powinno pozostać w rękach "właściwych" czarodziejów. Ich badania są prowadzone w tajemnicy, a ich członkowie niechętnie zdradzają, czego dokładnie szukają w pradawnych zapiskach.

Nottowie mają umiarkowanie dobre relacje z rodami o podobnych konserwatywnych poglądach, takimi jak Malfoy, Rosier i Avery, choć często są postrzegani jako bierni i nieprzydatni w sytuacjach wymagających stanowczego działania. Rody bardziej radykalne, jak Lestrange i Carrow, krytykują Nottów za brak ambicji i zaangażowania. Z kolei bardziej postępowe rodziny, takie jak Weasley czy Prewett, traktują ich z dystansem, podejrzewając o ukrytą lojalność wobec idei supremacji krwi.

Głowa rodu: Octavius Nott
Octavius Nott to poważany, choć skrajnie konserwatywny historyk magii.  Choć objął tę rolę bardziej z obowiązku niż z własnych ambicji, jest uznanym uczonym, znanym z badań nad genealogią czarodziejów, pochodzeniem magii oraz dawnymi systemami zaklęć. Jego publikacje, choć niezwykle wartościowe, często bywają kontrowersyjne, gdyż próbują uzasadniać ideologię czystej krwi poprzez odniesienia do historii. Octavius nie jest politykiem ani osobą o silnej osobowości – często woli trzymać się na uboczu, spędzając długie godziny w bibliotece i opracowując kolejne teorie o magii. W kręgach czystej krwi uchodzi za strażnika wiedzy, który wie więcej, niż mówi, a jego opinie mają wpływ na decyzje podejmowane przez inne konserwatywne rody. Mimo że w rodzinie jego autorytet nie jest kwestionowany, niektórzy młodsi Nottowie uważają go za zbyt biernego i skupionego na przeszłości, zamiast przygotowywać rodzinę na zmiany zachodzące w magicznym świecie. Jednak dla Octaviusa jedyna władza, jaka naprawdę się liczy, to ta wynikająca z wiedzy – i to właśnie jej zamierza bronić.

 

[Serpens]

Rodziny krwi błękitnej

Ollivander

Ollivander

„To różdżka wybiera czarodzieja.”

- dewiza tradycyjna, przekazywana od Vesperiana Ollivandera, IV wiek p.n.e.

 

Wsparcie: nieokreślone
Poglądy: nieokreślone

Ollivanderowie od pokoleń strzegą jednej z najstarszych i najbardziej cenionych tradycji czarodziejskiego świata. Jako ród o niezwykle długiej historii i niepodważalnym autorytecie, osiągnęli mistrzostwo w wytwarzaniu różdżek. Ich wyjątkowa wiedza, precyzja oraz nieustanne dążenie do perfekcji sprawiają, że tworzony przez nich oręż czarodziejów uchodzi za najlepszy na świecie.

Ich ambicją nigdy nie było zdobywanie władzy, lecz wiedzy, dlatego próżno szukać Ollivanderów w Ministerswie Magii, czy w kronikach opisujących konflikty dzielące czarodziejską społeczność. Zawsze starali się utrzymywać neutralność, uznając, że magia i różdżka, która jest niezbędna do jej używania, powinna być sprawiedliwie dostępna dla każdego czarodzieja, niezależnie od pochodzenia, lecz zarazem byli ciekawi granic i możliwości każdej z dziedzin magicznych.

Zawsze dążyli do zachowania neutralności, wierząc, że magia powinna być dostępna dla każdego czarodzieja, niezależnie od pochodzenia. Jednocześnie fascynowała ich natura magii, skłaniając do zgłębiania jej granic i możliwości we wszystkich jej aspektach.

Zgodnie z rodzinną filozofią, to nie czarodziej wybiera różdżkę, lecz różdżka wybiera czarodzieja, a sztuka ich wytwarzania wymaga zarówno doskonałego rzemiosła, jak i intuicji w doborze materiałów.

Nie wszyscy członkowie rodziny poświęcają się wyłącznie różdżkarstwu – wielu wybiera pokrewne dziedziny, zgłębiając magiczne właściwości różnych gatunków drewna lub pozyskując składniki pochodzące od magicznych stworzeń, wykorzystywane jako rdzenie różdżek. Ollivanderowie posiadają olbrzymią wiedzę o różdżkach, lecz nie udzielają jej nikomu spoza własnej rodziny, a wszelkie badania, eksperymenty i nowe techniki utrzymują w tajemnicy.

Choć słyną z precyzyjnej pracy, ich działalność nie jest pozbawiona ryzyka – eksperymentowanie z nowymi rdzeniami i drewnem nierzadko prowadzi do nieprzewidywalnych efektów. Mimo to Ollivanderowie nieustannie rozwijają swoje rzemiosło, nie zadowalając się tradycją, lecz dążąc do odkrywania nowych możliwości w sztuce różdżkarstwa.

Ich historia sięga IV wieku p.n.e, gdy Vesperian Ollivander zaczął monetyzować wytwarzanie różdżek, a rodzime rzemiosło stało się źródłem zarobku. Na początku sprzedawał różdżki czarodziejom, którzy go odwiedzali, zaś w 382 roku p.n.e. założył sklep, który wiele wieków później został przeniesiony do Londynu, na ulicę Pokątną, gdzie funkcjonuje do dzisiaj.
Ich różdżki trafiają zarówno w ręce bohaterów, jak i czarnoksiężników, ale Ollivanderowie nie oceniają swoich klientów – wierzą, że to czarodziej kształtuje swoje przeznaczenie, a różdżka jest jedynie narzędziem.

Głowa rodu: Theseus Ollivander
Theseus Ollivander to jeden z najwybitniejszych twórców różdżek na całym kontynencie. To mistrz rzemiosła, który posiada rozległą wiedzę na temat zielarstwa oraz magicznych stworzeń, zaś jego pamięć o każdej sprzedanej różdżce w Wielkiej Brytanii jest niemal legendarna. Choć jest uprzejmy i skory do rozmów o magii, bywa również enigmatyczny i tajemniczy, unikając dyskusji na temat własnych badań czy rodzinnych sekretów. Mimo, że z wolna oddaje rodzinny biznes w ręce młodszych różdżkarzy, to nierzadko można go znaleźć w sklepie na ulicy Pokątnej.

Jako mistrz różdżkarstwa Theseus kontynuuje rodzinną tradycję, lecz nie uczy swojego rzemiosła nikogo poza najbliższymi krewnymi. Jego neutralność i niechęć do angażowania się w konflikty ideologiczne sprawiają, że niektórzy czarodzieje czystej krwi traktują go z dystansem, uważając, że zbyt chętnie sprzedaje różdżki także czarodziejom półkrwi i mugolakom. Jednak nawet najbardziej konserwatywni czarodzieje nie mogą zaprzeczyć, że nikt nie dorównuje mu w sztuce tworzenia różdżek.

 

Parkinson

Parkinson

„Prowadząc pięknem, panując z cienia”

- Lavinia Parkinson, XVIII wiek, mecenaska sztuki i iluzji

 

Wsparcie: Grindelwald
Antymugolskie: 70%

Ród Parkinson to ród czystej krwi, który od wieków pielęgnuje tradycje związane z kulturą, sztuką i elegancją. Są właścicielami i opiekunami prestiżowego Teatru Arcadia – jednego z najbardziej znanych miejsc kulturalnych w czarodziejskiej społeczności, słynącego z wystawnych przedstawień, koncertów i pokazów magicznych iluzji. Parkinsonowie wierzą, że sztuka jest potężnym narzędziem wpływu na społeczeństwo, dlatego zbudowali swoją pozycję na organizowaniu wydarzeń, które przyciągają elity świata czarodziejów.

Ich teatr to nie tylko miejsce rozrywki, ale także centrum towarzyskich spotkań, gdzie zawiązywane są sojusze i omawiane ważne sprawy polityczne. Dzięki swojemu wyrafinowanemu podejściu do sztuki i kultury, Parkinsonowie zdobyli reputację mecenasów, którzy zręcznie łączą sztukę z dyplomacją i pozyskiwaniem wpływów.

Ród Parkinson zaczął budować swoją pozycję w XVI wieku, kiedy Theodore Parkinson założył pierwszy magiczny teatr w Londynie, specjalizujący się w przedstawieniach iluzji i zaklęć scenicznych. Teatr szybko stał się popularnym miejscem spotkań czarodziejskiej elity. Dzięki rozwijaniu sztuki magicznej, rodzina zaczęła gromadzić majątek i wpływy, zapraszając do współpracy wybitnych artystów oraz polityków. W XVIII wieku Parkinsonowie przekształcili swój teatr w ekskluzywną instytucję kultury, znaną z organizacji balów i premier magicznych sztuk teatralnych. Ich zaangażowanie w sztukę pozwoliło im nawiązać bliskie kontakty z wieloma wpływowymi rodami, które doceniały ich elegancję i wyczucie stylu.

W 1962 roku ród Parkinson nadal prowadzi Teatr Arcadia, który jest jednym z najważniejszych miejsc spotkań elity czarodziejskiej. Teatr organizuje regularne przedstawienia, a także ekskluzywne wydarzenia towarzyskie, podczas których załatwiane są sprawy polityczne i finansowe. Parkinsonowie dbają o to, by każde wydarzenie było okazją do subtelnego wpływania na opinię publiczną oraz na swoich sojuszników i przeciwników. Rodzina jest znana z wykwintnych przyjęć i wystawnych premier, które przyciągają najbardziej wpływowych czarodziejów. Parkinsonowie wspierają również młodych artystów i iluzjonistów, co pozwala im utrzymać reputację mecenasów sztuki i kultury.

Parkinsonowie mają bliskie relacje z rodami, które cenią prestiż i elegancję, takimi jak Malfoy, Rosier i Greengrass. Dzięki swojemu teatrowi i organizowanym wydarzeniom zyskują wpływy poprzez kontakty towarzyskie. Rody o bardziej agresywnym podejściu, jak Carrow czy Lestrange, patrzą na Parkinsonów z nieufnością, uznając ich za zbyt skupionych na wizerunku i luksusie. Rody przyjaźnie nastawione do mugoli jak Weasley czy Prewett, nie przepadają za nimi, widząc w nich symbol arystokratycznego przepychu.

Głowa rodu: Arabella Parkinson
Arabella Parkinson to elegancka, choć nieco ekscentryczna czarownica, która zarządza teatrem i przewodzi rodowi. Znana ze swojego zamiłowania do sztuki i estetyki, Arabella skupia się bardziej na organizacji wydarzeń kulturalnych niż na bezpośrednim udziale w polityce. Mimo to cieszy się ogromnym szacunkiem wśród elit – potrafi za kulisami każdego przedstawienia zawiązywać sojusze i subtelnie oddziaływać na decydentów. Arabella uchodzi za osobę charyzmatyczną, choć czasami zbyt teatralną w swoim zachowaniu. Uwielbia długie przemowy i ma skłonność do dramatyzmu, co bawi niektórych, ale jednocześnie budzi respekt. W rodzinie jest cenioną mentorką, dbającą o to, by młodsze pokolenie kontynuowało tradycję łączenia sztuki z dyplomacją. Dzięki jej wizji Teatr Arcadia pozostaje jednym z najważniejszych centrów życia kulturalnego i towarzyskiego czarodziejskiej społeczności.

 

Prewett

Prewett

„Poprzez troskę – cnota”

- Aurelian Prewett, XVIII wiek

 

Wsparcie: Dumbledore
Promugolskie: 100%

Ród Prewett to ród czystej krwi, który od wieków specjalizuje się w uzdrawianiu oraz magii leczniczej. Prewettowie współpracują z czarodziejskimi instytucjami medycznymi, w tym ze Szpitalem Św. Munga, dostarczając wiedzę, opracowując nowe eliksiry oraz czary uzdrawiające. Znani są z wyjątkowych umiejętności leczenia obrażeń pozaklęciowych oraz radzenia sobie z trudnymi przypadkami zatruć substancjami magicznymi. Wierzą, że ich obowiązkiem jest nie tylko ochrona czarodziejskiej społeczności, ale również dbanie o zdrowie i życie wszystkich czarodziejów, niezależnie od statusu krwi.

Prewettowie zbudowali swoją reputację jako ród łagodny, ale stanowczy, ceniący dobro innych ponad polityczne ambicje. Ich działalność w dziedzinie uzdrawiania przyniosła im szacunek i wdzięczność wielu rodzin, choć bardziej konserwatywne rody czystej krwi postrzegają ich za zbyt otwartych na współpracę z mugolakami.

Ród Prewett wywodzi się z XIV wieku, kiedy to Eleanor Prewett, utalentowana czarownica, zasłynęła z wynalezienia eliksiru regenerującego kości. Jej osiągnięcia zapoczątkowały tradycję rodziny jako uzdrowicieli i badaczy magii leczniczej. W kolejnych wiekach Prewettowie angażowali się w walkę z epidemiami magicznych chorób oraz rozwój metod ochrony przed skutkami klątw i innych niebezpiecznych zaklęć.

Prewettowie regularnie organizują seminaria i kursy dla młodych uzdrowicieli, dzieląc się swoją wiedzą oraz wspierając rozwój nowych talentów. Ich działania przynoszą im szacunek wśród większości czarodziejskiej społeczności.

Prewettowie mają dobre relacje z rodzinami ceniącymi współpracę i troskę o innych, takimi jak Longbottom, Macmillan i Greengrass, które często korzystają z ich wiedzy i usług medycznych. Konserwatywne rody, takie jak Malfoy, Lestrange i Carrow, patrzą na Prewettów z niechęcią, uznając ich za zbyt liberalnych i otwartych na pomoc mugolakom oraz czarodziejom półkrwi.

Głowa rodu: Felicia Prewett
Felicia Prewett to znana i szanowana uzdrowicielka, specjalizująca się w leczeniu skomplikowanych przypadków magicznych obrażeń oraz badaniach nad eliksirami regeneracyjnymi. Jest osobą pełną empatii, znaną z tego, że nigdy nie odmawia pomocy potrzebującym. Jej zaangażowanie w pracę na rzecz Szpitala Św. Munga oraz wsparcie rodzin dotkniętych katastrofami magicznymi uczyniły ją jedną z najbardziej cenionych postaci w świecie magii. Felicia prowadzi również intensywne szkolenia dla młodszych członków rodu, ucząc ich nie tylko magii uzdrawiającej, ale także odpowiedzialności i poświęcenia dla dobra innych. W rodzinie uchodzi za wzór prawdziwej przywódczyni, która łączy mądrość z dobrocią i sprawiedliwością.

 

Rosier

Rosier

„Cięcie róży nie zostawia hałasu. Tylko krew.”

- Édouard Rosier, XX wiek

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 70%

Ród Rosier to jeden z najstarszych i najbardziej radykalnych rodów czystej krwi, głęboko związany z ideologią supremacji czarodziejów czystej krwi. Rodzina ta, podobnie jak Blackowie i Lestrange’owie, przez wieki była znana ze swych powiązań z czarną magią i działań mających na celu eliminację wpływów mugoli oraz obronę tradycji czarodziejskich. Rosierowie są ściśle związani z kręgiem konserwatywnych rodów, które od wieków starają się kontrolować politykę magiczną, działając z cienia poprzez sojusze i wpływy.

Pierwsze wzmianki o rodzie Rosier sięgają czasów średniowiecza, gdy Gaspard Rosier jako jeden z założycieli konserwatywnych frakcji czarodziejów walczył o ograniczenie kontaktów ze światem mugoli. Ród stał się znany ze swoich powiązań z czarną magią oraz manipulacji politycznych, które miały na celu utrzymanie podziału między światem czarodziejskim a niemagicznym. W XVII wieku Rosierowie byli jednymi z kluczowych rodów wspierających wdrożenie Kodeksu Tajności Czarodziejów, choć ich działania miały na celu głównie ochronę interesów rodów czystej krwi.
Przez kolejne stulecia rodzina rozwijała swoje wpływy, angażując się w grę polityczną, a także wspierając różne inicjatywy mające na celu ograniczenie praw czarodziejów półkrwi i mugolaków. Ich posiadłość była miejscem tajnych spotkań konserwatywnych rodów, które wspólnie planowały działania mające na celu utrzymanie hegemonii czystej krwi. Organizowali je pod przykrywką aukcji podczas których pozornie licytowano dzieła sztuki magicznej - głównie obrazy i rzeźby, lecz również magiczne antyki.

W 1962 roku ród Rosier nadal zajmuje wysoką pozycję w świecie czarodziejów. Choć oficjalnie trzymają się z dala od otwartej polityki, wielu członków rodziny działa w tajemnicy, wpływając na decyzje innych rodów oraz Ministerstwa Magii. Rodzina wspiera bardziej radykalne inicjatywy, które mają na celu wzmocnienie pozycji rodów czystej krwi, choć sama rzadko ujawnia swoje ambicje.

Członkowie rodu Rosier są znani z elegancji, wykształcenia i wyrafinowania, co czyni ich mistrzami manipulacji oraz budowania długoterminowych sojuszy. Z rodziny wywodzi się wielu artystów i jaśniejszych gwiazd wielu gałęzi sztuki, lecz jeszcze więcej mecenasów różnych artystów i handlarzy dzieł sztuki. Prowadzą znaną w magicznej Anglii galerię sztuki. Biorą pod swe skrzydła młodych i zdolnych, których później wykorzystują do własnych celów.

Rosierowie mają bliskie relacje z rodami czystej krwi, takimi jak Malfoy, Lestrange, Avery i Black, które dzielą ich poglądy na temat supremacji krwi. Rodzina jest w otwartym konflikcie z rodami bardziej liberalnymi, jak Weasley, Longbottom i Prewett, które sprzeciwiają się ideologii czystej krwi.

Głowa rodu: Édouard Rosier
Édouard Rosier to wpływowy i charyzmatyczny czarodziej, który przewodzi rodowi. Znany z doskonałej znajomości politycznych intryg i manipulacji, Édouard działa z cienia, budując subtelne sieci wpływów i sojuszy. Jego talent do wywierania nacisku na przeciwników oraz umiejętność pozyskiwania lojalności sprawiają, że jest groźnym przeciwnikiem w świecie czarodziejskim. Édouard dba o to, by rodzina Rosier utrzymywała swoją pozycję poprzez sojusze i polityczne machinacje. Wobec swoich krewnych jest wymagający, oczekując bezwzględnego posłuszeństwa i oddania idei czystości krwi.

 

Rowle

Rowle

„Siła rządzi, nie rozum”

- Thaddeus Rowle, XIII wiek, legendarny wojownik

 

Wsparcie: Voldemort
Antymugolskie: 80%

Ród Rowle to ród znany z brutalności oraz fanatycznego oddania ideologii supremacji krwi. Rowlowie od wieków uchodzą za ród bezwzględnych wojowników, którzy preferują siłę nad ostrożną polityką. Wielu członków rodziny było szkolonych w zaklęciach bojowych i pojedynkach, dzięki czemu zyskali reputację nieustraszonych obrońców swoich interesów i sojuszników. Rowlowie nie są znani z działań dyplomatycznych – preferują rozwiązywanie problemów poprzez zastraszanie, przemoc lub siłę.

Historia rodu Rowle sięga średniowiecza, gdy Thaddeus Rowle zasłynął jako jeden z najpotężniejszych czarodziei-wojowników swojego czasu. Znany był z brutalnych najazdów na magiczne osady, które nawiązywały kontakty z mugolami. W kolejnych wiekach Rowlowie wielokrotnie angażowali się w konflikty czarodziejskie, słynąc z nieustępliwości i skrajnych metod działania. Rodzina nigdy nie odgrywała kluczowej roli politycznej, ale była ceniona jako niezawodny sojusznik w walce o utrzymanie porządku czystej krwi.

W 1962 roku ród Rowle nadal pełni funkcję "zbrojnego ramienia" konserwatywnych rodów czystej krwi. Rowlowie szkolą młodych czarodziejów w sztuce magicznej walki, a ich posiadłość jest miejscem intensywnych treningów oraz eksperymentów z zaklęciami bojowymi.

Rodzina pozostaje na uboczu polityki, choć ich lojalność wobec takich rodów jak Lestrange, Malfoy i Carrow zapewnia im stabilne miejsce w konserwatywnych kręgach czarodziejskiego świata. Pozostają ważnym kontrahentem wielu magicznych biznesów i rodzin, ponieważ pod ich kontrolą znajdują się największe i najbogatsze w surowce kopalnie oraz inne miejsca wydobycia minerałów. Dzięki handlowi metalami i minerałami zdobyli majątek, ale nieoficjalnie mówi się, że jeszcze większych bogactw dostarczyły im przed wieloma wiekami liczne grabieże i najazdy na wioski żyjące w zjednoczeniu ze światem mugolskim.

Rowlowie mają bliskie relacje z agresywnymi rodami czystej krwi, takimi jak Lestrange, Carrow i Avery, które cenią ich za skuteczność i lojalność. Rodziny o bardziej pokojowym nastawieniu, takie jak Longbottom, Prewett i Weasley, traktują Rowle'ów jako zagrożenie i postrzegają ich jako uosobienie przemocy i nietolerancji.

Głowa rodu: Magnus Rowle
Magnus Rowle to potężnie zbudowany, nieustępliwy czarodziej. Znany z brutalnej skuteczności i nieprzejednania, Magnus wierzy, że świat magii powinien być rządzony siłą i strachem. Jest mistrzem pojedynków magicznych i często osobiście nadzoruje szkolenia młodszych członków rodziny w zakresie magii bojowej. Magnus nie jest zainteresowany wyważoną polityką – dla niego najważniejsza jest obrona rodziny i sojuszników przed wszelkim zagrożeniem. Wśród rodów czystej krwi uchodzi za człowieka, którego lepiej mieć po swojej stronie niż jako wroga. W rodzinie budzi respekt, ale także lęk, oczekując bezwzględnego posłuszeństwa i gotowości do walki.

 

Shafiq

Shafiq

„Nihil longe est. Nic nie jest daleko”

- Nadir Shafiq, XV wiek, pionier świstoklików międzykontynentalnych

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 60%

Shafiqowie to ród czystej krwi, który swoją pozycję w Wielkiej Brytanii budował na przestrzeni wieków, a majątek i szacunek zdobyli dzięki handlowi magicznymi przedmiotami i nie tylko. Są mistrzami w tworzeniu i utrzymywaniu magicznych sieci podróży, takich jak świstokliki, sieć Fiuu oraz zaklęcia precyzyjnej teleportacji. Dzięki tej specjalizacji Shafiqowie zdobyli uznanie jako eksperci od zaklęć stabilizujących transport magiczny oraz ochronnych barier zabezpieczających przed zakłóceniami podczas podróży, a talenty te pozwalały im prowadzić handel międzynarodowy i importować wiele dóbr w bardzo krótkim czasie na tereny Wielkiej Brytanii. Ich umiejętność zarządzania systemami magicznego transportu uczyniła ich niezbędnymi partnerami dla Ministerstwa Magii i wielu innych rodów czystej krwi.

Zasoby rodu obejmują nie tylko wiedzę o zaklęciach transportowych, ale również zdolność tworzenia trwałych świstoklików, które zachwycają swoją trwałością. Shafiqowie są niezwykle przedsiębiorczy, prowadzą też liczne biznesy w magicznym świecie. Obecnie ich najważniejszym zadaniem jest dbanie o to, by magiczne środki transportu były bezpieczne i funkcjonowały bez zakłóceń.

Ród Shafiq wywodzi się z odległej Persji, a pierwsze wzmianki o nich w angielskich kronikach pochodzą z XV wieku, kiedy Nadir Shafiq, pionier w dziedzinie magii transportu, zaprojektował pierwsze systemy świstoklików łączące Bliski Wschód oraz Europę. Dzięki jego innowacjom rodzina zyskała reputację specjalistów od zaklęć przestrzennych, co otworzyło im drogę do Wielkiej Brytanii i współpracy z Ministerstwem Magii. Przez wieki Shafiqowie rozwijali techniki wzmacniania magicznych szlaków podróży, w tym zaklęcia stabilizujące sieć Fiuu oraz świstokliki używane podczas wydarzeń o wysokim poziomie bezpieczeństwa. W XIX wieku Shafiqowie zostali głównymi doradcami Departamentu Magicznego Transportu, dostarczając techniczne rozwiązania, które znacznie poprawiły szybkość i bezpieczeństwo podróży magicznych. Ich zaklęcia ochronne stosowane w kluczowych punktach sieci Fiuu i świstoklików stały się standardem w społeczności czarodziejskiej.

W 1962 roku ród Shafiq pozostaje jednym z najważniejszych specjalistów do spraw magicznej technologii związanej z transportem – krajowym oraz międzynarodowym. Ich warsztaty zajmują się tworzeniem nowych, bezpiecznych świstoklików oraz udoskonalaniem istniejących systemów sieci Fiuu. Członkowie rodziny prowadzą również badania nad zaklęciami, które minimalizują ryzyko błędów przy teleportacji, co jest szczególnie ważne dla bezpieczeństwa czarodziejskich społeczności. Posiadłość rodziny jest zabezpieczona systemem portali i świstoklików wewnętrznych, które chronią ją przed intruzami. Shafiqowie pozostają lojalni wobec konserwatywnych rodów czystej krwi, choć często zajmują neutralną pozycję w większych konfliktach politycznych. Potomkowie znani są również z wyróżniającej się, perskiej, południowej urody.

Shafiqowie mają korzystne relacje z rodami takimi jak Malfoy, Rosier i Greengrass, które doceniają ich wiedzę oraz usługi związane z bezpieczeństwem i transportem magicznym. Rodziny o bardziej agresywnym nastawieniu, takie jak Carrow czy Lestrange, traktują ich z dystansem, uważając, że Shafiqowie zbyt mocno polegają na swoich umiejętnościach technicznych, a nie na politycznych wpływach.

Głowa rodu: Amir Shafiq
Amir Shafiq to utalentowany czarodziej i znawca magii transportu. Specjalizuje się w zaklinaniu świstoklików oraz w zaklęciach ochronnych stosowanych w sieci Fiuu. Dzięki swojej wiedzy Amir często wspólpracuje z Departamentem Magicznego Transportu, gdzie jego rozwiązania okazują się kluczowe dla sprawnego działania systemów podróży magicznych. Amir jest człowiekiem cichy, ale niezwykle kompetentny. Unika otwartych konfliktów, lecz potrafi skutecznie bronić interesów rodziny w negocjacjach z innymi rodami. W rodzinie uchodzi za surowego, lecz sprawiedliwego mentora, który dba o to, by młodsze pokolenie kontynuowało tradycję rzemiosła magicznego transportu i handlu. Jego specjalizacja w świstoklikach oraz zaklęciach przestrzennych zapewnia rodowi Shafiq  stałe wpływy w świecie czarodziejskim.

 

Selwyn

Selwyn

„Tutum est quod nemo temptat. Bezpieczne jest to, czego nikt nie odważy się tknąć.”

- Dorian Selwyn, XX wiek

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 80%

Ród Selwyn to stary i prestiżowy ród czystej krwi, który od wieków specjalizuje się w zaklęciach ochronnych, magicznych paktach i zabezpieczaniu magicznych posiadłości oraz artefaktów. Selwynowie są znani z umiejętności tworzenia trwałych barier magicznych, magicznych kontraktów oraz skomplikowanych zaklęć wiążących, które wzmacniają sojusze i chronią majątek czarodziejów. W ich posiadaniu znajduje się obszerna kolekcja ksiąg dotyczących magii ochronnej i magicznych struktur, co uczyniło ich ekspertami w tej dziedzinie.

Selwynowie cieszą się szacunkiem wśród konserwatywnych rodów czystej krwi, które nierzadko proszą o ich pomoc w zabezpieczeniu swoich interesów. Rodzina jest znana z dyskrecji i umiarkowania – ich działania są skuteczne, ale rzadko rzucają się w oczy.

Historia Selwynów sięga czasów założenia Hogwartu, a według legend przodkowie rodu byli blisko związani z Helgą Hufflepuff, co tłumaczyłoby ich umiejętności związane z zaklęciami ochronnymi. W XIV wieku Edric Selwyn opracował system magicznych barier opartych na sile naturalnych żywiołów, które mogły chronić przed klątwami oraz próbami włamania. Wynalazki te były wykorzystywane przez wiele rodów do zabezpieczania ich posiadłości. W kolejnych wiekach ród Selwyn umocnił swoją pozycję jako mistrzowie w sztuce zaklęć ochronnych i magicznego prawa. W czasie kryzysów czarodziejskich byli często wzywani jako doradcy do spraw bezpieczeństwa magicznego, a ich wiedza umożliwiała zawieranie trwałych, magicznie wiążących porozumień.

W 1962 roku Selwynowie nadal cieszą się reputacją ekspertów od ochrony magicznego dziedzictwa. Posiadają własne warsztaty i badania nad nowymi zaklęciami zabezpieczającymi. Współpracują z konserwatywnymi rodami czystej krwi, dostarczając im wiedzy o ochronie posiadłości i artefaktów.

Selwynowie utrzymują bliskie relacje z konserwatywnymi rodami, takimi jak Malfoy, Rosier i Avery, które często korzystają z ich usług w zakresie ochrony magicznych posiadłości. Rody bardziej postępowe, jak Prewett, Weasley i Longbottom, krytykują Selwynów za wspieranie tradycyjnych wartości i konserwatywnych inicjatyw.

Głowa rodu: Dorian Selwyn
Dorian Selwyn to znany i poważany specjalista od zaklęć ochronnych oraz zabezpieczania magicznych kontraktów. Kładzie duży nacisk na rozwój wiedzy o magii zabezpieczającej. Dorian często udziela porad wpływowym rodzinom, pomagając im wzmacniać bariery ochronne posiadłości oraz zaklęte artefakty. Mimo skrytego charakteru, jest ceniony za skuteczność swoich działań i niezawodność. Dorian jest osobą chłodną i zdystansowaną, rzadko angażującą się w towarzyskie spotkania, chyba że są one kluczowe dla interesów jego rodu. W rodzinie uchodzi za wymagającego, lecz sprawiedliwego nauczyciela, który przekazuje młodszemu pokoleniu tajniki zaklęć ochronnych oraz ich zastosowań w politycznych i biznesowych sojuszach.

 

Shacklebolt

Shacklebolt

„Nie szukamy chwały, lecz sprawiedliwości.”

- Amara Shacklebolt, XVIII wiek, specjalistka magii defensywnej

 

Wsparcie: Dumbledore
Promugolskie: 80%

Ród Shacklebolt to ród czarodziejów czystej krwi, znany ze swojej wiedzy w zakresie magii obronnej oraz działalności na rzecz sprawiedliwości i porządku. W przeciwieństwie do wielu rodów czystej krwi, Shackleboltowie zawsze stali po stronie równości i współpracy między wszystkimi czarodziejami, bez względu na status krwi. Wielu członków tej rodziny pełniło rolę aurorów, strażników prawa oraz doradców w sprawach bezpieczeństwa magicznego.

Ród Shacklebolt nie zabiegał o polityczną dominację, lecz zdobył szacunek dzięki swojej konsekwentnej postawie wobec zagrożeń dla społeczności czarodziejskiej. Są znani z wyjątkowych zdolności w dziedzinie magii ochronnej i zaklęć defensywnych, a także ze skuteczności w walce z czarną magią. Ich potomkowie, jako jedyni wśród rodów Nienaruszalnej Dwudziestki Ósemki, są czarnoskórzy.

Historia rodu Shacklebolt sięga XVII wieku, kiedy to Marius Shacklebolt, jeden z pierwszych czarodziejów należących do tajnej straży czarodziejskiej, zasłynął z organizowania skutecznej obrony magicznych osad przed czarnoksiężnikami. Ród od tamtej pory rozwijał swoją wiedzę w zakresie magii obronnej i zyskał reputację obrońców sprawiedliwości. W XIX wieku Shackleboltowie odegrali kluczową rolę w reformie systemu bezpieczeństwa w Ministerstwie Magii, współtworząc nowoczesne struktury organizacji aurorów. Dzięki temu rodzina umocniła swoją pozycję jako jeden z głównych autorytetów w dziedzinie ochrony i egzekwowania prawa w społeczności czarodziejskiej.

W 1962 roku ród Shacklebolt nadal jest znany z działań na rzecz sprawiedliwości i bezpieczeństwa. Wielu członków rodziny pełni funkcje aurorów, konsultantów ds. bezpieczeństwa oraz badaczy magii ochronnej. Ich wiedza o zaklęciach obronnych jest ceniona wśród czarodziejów, a ich zaangażowanie w walkę z czarną magią przynosi im uznanie w Ministerstwie Magii. Rodzina prowadzi również szkolenia w zakresie samoobrony dla młodych czarodziejów i wspiera działania na rzecz ochrony społeczności mugolaków.

Shackleboltowie mają bliskie relacje z rodzinami ceniącymi równość i porządek, takimi jak Prewett, Longbottom i Weasley. Rodziny o radykalnych poglądach na temat czystości krwi, takie jak Lestrange, Carrow i Avery, patrzą na Shackleboltów z pogardą i wrogością, uznając ich za zdrajców czystej krwi.

Głowa rodu: Cassius Shacklebolt
Cassius Shacklebolt to utalentowany auror i znawca magii obronnej. Znany ze swojej niezłomnej postawy i nieustępliwości w walce z czarną magią, Cassius zdobył szacunek zarówno w Ministerstwie Magii, jak i wśród innych czarodziejów za swoje osiągnięcia w dziedzinie bezpieczeństwa. Jego celem jest utrzymanie stabilności i ochrony społeczności czarodziejskiej przed wewnętrznymi oraz zewnętrznymi zagrożeniami. Cassius jest mentorem dla młodszych członków rodu, których uczy zasad moralnych oraz skutecznego wykorzystywania magii obronnej. Choć nie dąży do zdobycia władzy politycznej, jego wpływy wynikają z szacunku i wdzięczności, jakie budzi swoją postawą oraz skutecznością w walce z czarną magią. Dzięki jego przywództwu ród Shacklebolt pozostaje symbolem sprawiedliwości i niezawodności w społeczności czarodziejskiej.

 

Slughorn

Slughorn

„Scientia, consilium, conexio. Wiedza, roztropność, połączenie.”

- Aurelius Slughorn, XVIII wiek, handlarz rdzeni i ziół

 

Wsparcie: nieokreślone
Poglądy: nieokreślone

Ród Slughorn to ród czystej krwi, znany przede wszystkim z osiągnięć w alchemii, warzeniu eliksirów oraz nauczaniu magicznych sztuk. Od wieków członkowie tej rodziny zdobywali uznanie jako wybitni twórcy eliksirów i alchemicy, których prace były cenione wśród czarodziejskiej elity. Ród słynie również z tradycji nawiązywania szerokich kontaktów społecznych – Slughornowie są mistrzami budowania sieci wpływów, zręcznie manewrując wśród najpotężniejszych rodów i osobistości w świecie czarodziejów. Nie są zwolennikami radykalnych działań, choć przywiązują wagę do prestiżu i szlacheckiego pochodzenia. Ich podejście do czystości krwi jest pragmatyczne – cenią przede wszystkim talent i osiągnięcia, niezależnie od pochodzenia. Ród Slughorn jest znany z tego, że jego członkowie często pełnili rolę nauczycieli i mentorów w Hogwarcie oraz innych instytucjach magicznych.

Ród Slughornów pojawił się na scenie czarodziejskiego świata już w XIV wieku, gdy Theobald Slughorn stworzył kilka przełomowych eliksirów leczniczych, które weszły do powszechnego użytku. W późniejszych wiekach Slughornowie rozwijali swoje umiejętności alchemiczne,  stając się znanymi ekspertami w dziedzinie uzdrawiania oraz zaklęć wzmacniających. W XVIII i XIX wieku ród Slughorn zdobył jeszcze większy prestiż dzięki zaangażowaniu w nauczanie. Członkowie rodziny często obejmowali stanowiska profesorów eliksirów w Hogwarcie, a ich wiedza była wykorzystywana przy tworzeniu podręczników i badań nad nowymi formułami magicznymi.

W 1962 roku ród Slughorn utrzymuje swoją wysoką pozycję w świecie magii jako specjaliści od alchemii. Rodzina prowadzi ekskluzywną pracownię eliksirów, gdzie tworzone są mikstury na zamówienie dla wpływowych rodów oraz instytucji, takich jak Szpital Św. Munga. Slughornowie organizują również seminaria i spotkania dla utalentowanych młodych czarodziejów, dbając o rozwój swojej sieci kontaktów. Rodzina stawia na dyplomację i współpracę, dzięki czemu jest dobrze widziana zarówno wśród konserwatywnych, jak i bardziej liberalnych rodów. Ich podejście do czystości krwi bywa jednak krytykowane przez radykalne rodziny czystej krwi, które nie ufają Slughornom ze względu na ich otwartość na talenty spoza arystokratycznych kręgów.

Slughornowie mają dobre relacje z rodami, które cenią edukację i osiągnięcia, takimi jak Greengrass, Macmillan i Prewett. Rodziny o skrajnych poglądach na czystość krwi, takie jak Lestrange, Carrow i Rosier, uważają Slughornów za zbyt otwartych i niegodnych zaufania.

Głowa rodu: Augusta Slughorn
Augusta Slughorn to wybitna alchemiczka, znana ze swojej uprzejmości oraz umiejętności budowania korzystnych sojuszy. Jest doskonale rozpoznawalną postacią w kręgach naukowych i towarzyskich. Prowadzi ekskluzywną pracownię eliksirów oraz organizuje spotkania, podczas których młodzi i utalentowani czarodzieje mogą zdobyć cenne kontakty i wsparcie. Augusta posiada niezwykły talent do dostrzegania potencjału w ludziach i chętnie wspiera tych, którzy mogą przynieść korzyści rodzinie. Wśród swoich bliskich uchodzi za mądrą i łagodną przywódczynię, która potrafi łączyć tradycję z nowoczesnym podejściem do nauki i alchemii.

 

Travers

Travers

„Zamknięte drzwi to tylko zaproszenie do rozmowy.”

- Thorne Travers, XIX wiek, organizator czarnorynkowych aukcji artefaktów

 

Wsparcie: nieokreślone
Antymugolskie: 60%

Ród Travers to ród czystej krwi, znany z działalności związanej z magicznym handlem międzynarodowym oraz przemieszczaniem cennych, często zakazanych artefaktów i towarów. Traversowie od wieków kontrolują szlaki handlowe między różnymi czarodziejskimi społecznościami, zajmując się dystrybucją rzadkich składników alchemicznych, artefaktów ochronnych oraz magicznych przedmiotów kolekcjonerskich. Choć oficjalnie ich działalność koncentruje się na legalnym handlu, rodzina niejednokrotnie była podejrzewana o współpracę z czarodziejskim podziemiem oraz udział w przemycie. Traversowie są znani z umiejętności negocjacyjnych oraz dyskrecji – potrafią dostarczyć niemal każdy przedmiot, o ile klient jest gotów zapłacić odpowiednią cenę. Ród zbudował swoją potęgę na ekskluzywnych kontraktach handlowych, co daje im znaczące wpływy w świecie czarodziejskim.

Ród Travers wywodzi się z XVI wieku, kiedy to Dorian Travers założył pierwszą czarodziejską kompanię handlową, specjalizującą się w transporcie rzadkich składników z krajów Bliskiego Wschodu i Afryki. Dzięki swojemu przedsiębiorstwu rodzina szybko zdobyła fortunę oraz liczne kontakty na arenie międzynarodowej. W XVIII wieku Traversowie rozszerzyli swoją działalność na handel artefaktami i rzadkimi księgami magicznymi, stając się jednym z kluczowych graczy w tej branży. Rodzina była kilkukrotnie oskarżana o udział w przemycie nielegalnych przedmiotów, jednak dzięki swoim wpływom i umiejętnościom manipulacji nigdy nie poniosła poważnych konsekwencji. Traversowie przez wieki starali się utrzymać równowagę między działalnością legalną a pozyskiwaniem towarów, które mogłyby zapewnić im przewagę nad konkurencją.

W 1962 roku ród Travers jest jednym z najważniejszych dostawców rzadkich i cennych towarów magicznych. Ich przedsiębiorstwa zajmują się importem i eksportem składników alchemicznych, eliksirów oraz artefaktów ochronnych. Traversowie mają swoich agentów w różnych krajach, co pozwala im na szybkie reagowanie na zmieniające się potrzeby rynku. Rodzina organizuje ekskluzywne aukcje magicznych przedmiotów, na które zapraszane są tylko najbardziej wpływowe rody czarodziejskie. Dzięki tym wydarzeniom Traversowie umacniają swoje relacje z konserwatywnymi rodzinami, które cenią ich zdolność do zdobywania unikalnych przedmiotów.

Traversowie mają dobre relacje z rodami takimi jak Rosier, Malfoy i Avery, które często korzystają z ich usług w zakresie dostarczania rzadkich przedmiotów. Rodziny bardziej liberalne, takie jak Prewett, Longbottom i Weasley, patrzą na Traversów z nieufnością, podejrzewając ich o współpracę z czarodziejskim podziemiem i udział w nielegalnym handlu.

Głowa rodu: Reginald Travers
Reginald Travers to utalentowany handlarz i dyplomata, który przewodzi rodowi. Jest znany z doskonałych umiejętności negocjacyjnych oraz zdolności do wyczuwania okazji biznesowych. Reginald osobiście nadzoruje najważniejsze kontrakty i transakcje, dbając o to, by ród Travers zawsze był na czele międzynarodowego rynku magicznego. Choć Reginald wydaje się być uprzejmy i wyważony, w rzeczywistości jest bezwzględny wobec tych, którzy próbują zaszkodzić interesom jego rodziny. W rodzinie jest szanowany jako strateg i lider, który potrafi utrzymać równowagę między działalnością oficjalną a dyskretnymi interesami Traversów.

 

Weasley

Weasley

„Cor valet plus quam sanguis. Serce znaczy więcej niż krew.”

- Balthazar Weasley, XIX wiek

 

Wsparcie: Dumbledore
Promugolskie: 100%

Ród Weasley to ród czystej krwi, znany ze swojej otwartości, uczciwości oraz przywiązania do wartości takich jak równość, współpraca i rodzina. W przeciwieństwie do wielu innych rodów czystej krwi, Weasleyowie nigdy nie kierowali się ideologią supremacji krwi, a wręcz przeciwnie – są znani z poparcia dla praw czarodziejów mugolskiego pochodzenia oraz współpracy z mugolami. Choć nie posiadają dużego majątku, cieszą się szacunkiem za swoją pracowitość, lojalność i odwagę. Weasleyowie często wybierają zawody związane z pracą dla dobra wspólnego. Ich postawa oraz działania na rzecz reform w świecie czarodziejów przyniosły im zarówno przyjaciół, jak i licznych wrogów wśród bardziej konserwatywnych rodów.

Początki rodu Weasley sięgają czasów średniowiecza, kiedy to Wilfred Weasley znany był jako jeden z pierwszych czarodziejów, którzy otwarcie współpracowali z mugolskimi królami w celu zapewnienia ochrony magicznych terenów. Weasleyowie od zawsze wierzyli w harmonijne współistnienie świata czarodziejów i mugoli, co często narażało ich na krytykę ze strony innych rodów czystej krwi. W XIX wieku ród Weasley aktywnie wspierał reformy w Ministerstwie Magii dotyczące praw mugolaków oraz ochrony magicznych stworzeń. Ich działalność w dziedzinie prawa magicznego oraz edukacji przyniosła im szacunek wśród bardziej postępowych rodzin, lecz wywołała niechęć ze strony konserwatywnych rodów czystej krwi.

W 1962 roku ród Weasley nadal aktywnie angażuje się w działalność na rzecz społeczności czarodziejskiej. Wielu członków rodziny pracuje w Ministerstwie Magii, głównie w departamentach zajmujących się ochroną praw czarodziejów mugolskiego pochodzenia, regulacjami dotyczącymi magicznych stworzeń oraz magicznego transportu. Choć rodzina nie jest bogata, ich wartości i poświęcenie sprawiają, że cieszą się dużym szacunkiem wśród rodów postępowych. Weasleyowie prowadzą również edukacyjne inicjatywy mające na celu zwiększenie świadomości o prawach i obowiązkach społeczności czarodziejskiej. Rodzina unika konfliktów, ale zawsze staje w obronie tych, którzy są niesprawiedliwie traktowani. Tym, co szczególnie odróżnia ich również od pozostałych familii, jest unikalna aparycja – rude włosy oraz cera gęsto pokryta piegami.

Weasleyowie mają bliskie relacje z rodami o podobnych poglądach, takimi jak Prewett, Longbottom i Shacklebolt, które wspierają działania na rzecz równości i sprawiedliwości. Rody konserwatywne i radykalne, jak Malfoy, Lestrange i Carrow, patrzą na Weasleyów z pogardą, uznając ich za zdrajców tradycji czystej krwi.

Głowa rodu: Balthazar Weasley
Balthazar Weasley to doświadczony czarodziej, który przewodzi rodowi. Znany ze swojej uprzejmości i gotowości do pomocy, Balthazar od lat angażuje się w działalność społeczną i współpracę z instytucjami wspierającymi równość w społeczności czarodziejskiej. Jest osobą, która zawsze dąży do kompromisu, ale potrafi być stanowczy, gdy chodzi o zasady sprawiedliwości i ochrony słabszych. Balthazar jest również znakomitym negocjatorem, który często pełni rolę mediatora w sporach między różnymi frakcjami czarodziejskiego świata. W rodzinie uchodzi za wzór cnotliwego przywódcy, który z dumą reprezentuje wartości, jakie od wieków są pielęgnowane przez ród Weasleyów.

 

Yaxley

Yaxley

„Posłuszeństwa się nie żąda - narzuca się je.”

- Aedric Yaxley, XII wiek

 

Wsparcie: Grindelwald
Antymugolskie: 100%

Ród Yaxley to konserwatywny ród czystej krwi, znany z ambicji, brutalności i lojalności wobec tradycji czystej krwi. Od wieków Yaxleyowie byli postrzegani jako ród bezwzględny, który nie waha się użyć siły, manipulacji oraz czarnej magii, aby osiągnąć swoje cele. Wiele rodów czystej krwi powierzało Yaxleyom ochronę i egzekwowanie tajnych porozumień, a także przeprowadzanie "cichych interwencji" w sprawach wymagających dyskrecji. Yaxleyowie są także znani z działalności związanej z ochroną konserwatywnych interesów czarodziejskich – poprzez zastraszanie, polityczne naciski i manipulacje starają się utrzymać tradycyjny porządek w społeczności magicznej. Cieszą się szacunkiem wśród bardziej radykalnych rodów, choć ich metody często wzbudzają strach.

Pierwsze zapiski o rodzie Yaxley pochodzą z XII wieku, gdy Edmund Yaxley zasłynął jako jeden z najbardziej bezwzględnych egzekutorów prawa magicznego. W kolejnych wiekach rodzina zdobywała wpływy poprzez działania oparte na przymusie i kontroli – ich zaklęcia przymuszające były znane z wyjątkowej skuteczności i trudności w przełamaniu. W czasie wojen czarodziejskich Yaxleyowie często pełnili funkcję strażników i negocjatorów, wymuszających posłuszeństwo za pomocą magii.

W XVIII i XIX wieku ród Yaxley rozszerzył swoje wpływy, stając się jednym z głównych obrońców ideologii supremacji krwi. Ich metody obejmowały zarówno subtelną manipulację, jak i otwarte akty przemocy wobec przeciwników politycznych. Pomimo swojej brutalnej reputacji, Yaxleyowie zawsze byli uważani za lojalnych sojuszników konserwatywnych rodów.

W 1962 roku ród Yaxley nadal odgrywa kluczową rolę w czarodziejskim świecie jako jeden z głównych strażników konserwatywnych wartości. Ich posiadłość, ukryta na odludnych terenach wschodniej Anglii, jest miejscem tajnych spotkań i planowania działań na rzecz utrzymania hegemonii rodów czystej krwi. Członkowie rodziny zajmują się nadzorem nad tajnymi porozumieniami oraz kontrolą przepływu informacji wśród swoich sojuszników. Yaxleyowie organizują także szkolenia w zakresie magii przymusu i ochrony przed klątwami. Choć trzymają się z dala od oficjalnych stanowisk w Ministerstwie Magii, ich wpływy są odczuwalne w wielu kluczowych decyzjach dotyczących bezpieczeństwa i porządku społecznego.

Yaxleyowie utrzymują bliskie relacje z rodami o radykalnych poglądach, takimi jak Lestrange, Carrow, Avery i Rosier, które cenią ich za skuteczność i lojalność. Rody pozytywnie nastawione do mugoli, jak Weasley, Prewett i Longbottom, otwarcie potępiają działania Yaxleyów, uznając je za zbyt brutalne i niezgodne z zasadami sprawiedliwości.

Głowa rodu: Oswald Yaxley
Oswald Yaxley to potężny i groźny czarodziej. Znany z bezkompromisowości oraz zdolności do wywierania presji, Oswald jest jedną z najbardziej wpływowych postaci w konserwatywnych kręgach czarodziejskich. Jest mistrzem zaklęć przymuszających oraz magii ochronnej, które wykorzystuje do zabezpieczania interesów rodziny i sojuszników. Oswald rzadko uczestniczy w publicznych wydarzeniach, lecz jego obecność na tajnych spotkaniach budzi respekt i obawę. W rodzinie jest postrzegany jako autorytet, który nie toleruje słabości ani zdrady.

 

[Mistrz Gry]

Rodzina

Miejsce zamieszkania

Abbott

-

Avery

Hampshire, Rowlands Castle

Black

Londyn, Grimmauld Place 12

Bulstrode

Cumberland, Lanthwaite Wood, Hethmere Keep

Burke

Derbyshire, Burke Manor

Carrow

Yorkshire, Allerton Castle

Crouch

Lancashire, Manchester

Fawley

Norwich, Norfolk

Flint

Kent, Margate, Tir Eilean

Gaunt

-

Greengrass

-

Lestrange

Kornwalia, Lestrange Manor

Longbottom

-

Macmillan

Roxburghshire, Floors Castle

Malfoy

-

Nott

Corfe Castle, Dorset

Ollivander

Chelmsford, Essex

Parkinson

-

Prewett

-

Rosier

-

Rowle

-

Shafiq

-

Selwyn

Somerset

Shacklebolt

-

Slughorn

-

Travers

-

Weasley

Devon, Ottery St Catchpole