Jezioro Hogwartu

[Mistrz Gry]

Jezioro Hogwartu

Tafla jeziora leży nieruchomo niczym lustro, w którym Hogwart ogląda własne odbicie, przemywając kamienne wieże w chłodnej, cichej wodzie. Wodorosty lekko falują tuż pod powierzchnią, muskając dno drewnianych łodzi czekających cierpliwie przy brzegu. Powietrze przesycone jest zapachem wilgoci i ziół rosnących na brzegu, a mgła unosi się nisko, oplatając trzciny delikatnym woalem. Subtelna magia objawia się w ruchu, niemal niedostrzegalnym – czasem taflę zmarszczy leniwy ruch ogromnej ryby lub cień przepływających w głębinie trytonów. W nocy jezioro świeci łagodnym, srebrzystym blaskiem, jakby samo magazynowało gwiazdy, by potem zwrócić je światu w delikatnych, chłodnych odblaskach.

[Leopold Flint]

Jezioro pozostawia za swoim plecami; kilkadziesiąt kroków dzieli go od zamku - kilkadziesiąt kroków i rozmowa. Temat kałamarnicy szybko przechodzi w zapomnienie; to, czy Gethan skłamał i jak bardzo, nie ma znaczenia. Flintowa uwaga zakotwicza się na czymś innym, na wydarzeniach, jakie rozgrywały się w tym zamku kilka lat wcześniej, a które nie przeszły bez echa, wydostając się nawet poza mury Hogwartu. Pytania, jakie planuje zadać, tłoczą się pod sklepieniem jego czaszki. Jest ich tyle, ilu ludzi kotłujących się w Wielkiej Sali. Wie, że będzie musiał tam prędzej czy później zajrzeć i zaprosić kogoś do tańca, nie dlatego, że to dokucza mu brak towarzystwa, lecz po to, aby zwyczajnie się pokazać, zasygnalizować swoją obecność, aby nazajutrz lub za kilka dni dostrzec swoje nazwisko w doniesieniu prasowym.
Pierwsze pytanie zdziera z ust Scamandera grymas zakłopotania, znika też jego niezręczność, która umyka uwadze Leopolda, gdyż Flint skupia się na fasadzie zamku.
Gethan nie uchyla się od odpowiedzi, nie tylko potwierdza, że w budynku doszło do morderstwa, ale też zdradza tożsamość szlamy, która miała czelność przekroczyć próg tej szkoły, by zgłębiać tajniki magii, jakiej zapewne jej się nigdy nie należały.
- Duch? To jej duch błąka się po szkole? - pytanie zadaje tyle po to, by powiedzieć na głos słowa, dzięki którym uporządkuje bałagan myśli w głowie. - W tej łazience umarła? Jak-
- Leopoldzie! - głos, który przecina przestrzeń i odnajduje drogę do jego uszu, wpada mu w słowo. Brzmi na tyle znajomo, że na chwile wybije go z rytmu, ale nie próbuje przypisać go konkretnego nazwiska, ani twarzy zamiast tego wodzi spojrzeniem za źródłem tego dźwięku, a na jego usta mimowolnie zakrada się półuśmiechu, których chowa za kolejnym słowami.
- Przepraszam, ale zobowiązania towarzyskie zmuszają mnie do przerwania tej rozmowy - ton jego głosu jest taki jak poprzednio; nie zdradza żalu, ani ani rozczarowania, skruchy też nie; słowa czasem pozostawia posmak słodyczy w przełyku. – Co powiem pan na to, aby wrócić do niej w maju? - pyta jeszcze, zanim rezygnuje z towarzystwa historyka, na moment skupiając spojrzenie na jego twarzy. - W każdym razie odezwę się do pana drogą korespondencji - dodaje – a tymczasem życzę miłego wieczoru. – Żegna się z nim skinięciem głowy, po czym rusza ku kobiecie, która domaga się jego uwagi. Nie jest lepszym towarzystwem od Scamandera, ale jest kimś, komu musi poświecić chociaż ułamek chwili.

ztx2