— najedź, by rozwinąć pergamin —
Jesse,
pamiętasz, jakżeśmy ostatnio narzekali na ministerstwo? Że robią się coraz bardziej bezczelni i tak dalej? Z ciebie chcą robić chłopca na posyłki, a ze mnie jakiegoś kryminalistę. Ostatnio nieźle mi szło na giełdzie i uznali, że to podejrzane i wysłali do mnie wezwanie na kontrolę. Chciałem im napisać, że mogą tym sobie co najwyżej dupę podetrzeć, ale Sandy mnie uspokoiła i przekonała, że lepiej nie przeginać i nabrać wody w usta, przynajmniej na moment.
Wpadnij jutro i rzuć okiem na te dokumenty, które muszę im dostarczyć, co? Tak, żeby mnie później nie odsyłali od okienka do okienka, bo mnie chyba szlag trafi.
Daniel
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Leffingwell
Żyję na twoje nieszczęście, choć mogło być różnie.
Wyślę cię do diabła, ale osobiście.
Do zobaczenia
Ned
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Jesse,
brachu, tym razem mi się upiekło - mogło skończyć się lepiej, mogło skończyć się gorzej, ale najwyraźniej mieli na mnie za mało, by ot tak po prostu mnie przymknąć.
Teraz muszę się przyczaić i poczekać aż to wszystko ostygnie - coś czuję, że ten urzędas tak łatwo mi nie odpuści, to jeden z tych z misją, wiesz co mam na myśli. Niemniej, nie zawijam biznesu, więc jak dalej szukasz czegoś do roboty albo zakwaterowania, to wal jak w dym.
Sandy... Sandy da się przekabacić. Trochę teraz jest nerwowa, zrozumiałe, ale ja jej posłodzę, potem ty jej posłodzisz (możesz coś napomknąć, że nadawałaby się do reklamy, tylko nie mów że RAJSTOP ani nic w tym stylu, bo pomyśli, że jesteś zboczeńcem) i zgodzi się na wszystko.
Trochę się u mnie porobiło też rodzinnie, że tak się wyrażę, ale to opowiem Ci w cztery oczy, co nie.
Odzywaj się,
Danny
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Jesse,
Jak ten kot, zawsze na cztery łapy, nie? Trochę strugałem chojraka, wiadomo, ale lekkiego pietra miałem. Co by było Sandy po starym w pierdlu, nie? Chociaż ona jest taka, że wiesz, zatrzyma się nad każdym rozjechanym gołębiem, a ostatnio popłakała się w jednej knajpie, jak zobaczyła, że dają tam makaron z sosem z jelit cielaków, takich dopiero co nakarmionych mlekiem, przez co ten sos jest taki mleczno-mięsny, bo to się rozpuszcza podczas gotowania... Kelner tłumaczył nam to przy stoliku, a ona uderza w ryk, mówię ci, autentycznie nie wiedziałem, co robić. A jak zobaczyła w łyżce, że rozmazała sobie makijaż, to już poszło... Zresztą, nieważne, bo już Ci bajdurzę, no, ale może skoro nad tymi cielakami tak rozpaczała, to i dla mnie miałaby serce. Ale wolę tego nie sprawdzać.
Taaa? Wszyscy starzy znajomi Ci wybaczyli? Dobrze, warto mieć takich wokół siebie, ludzi drugiej szansy. Jak nie popaliłeś mostów, to czemu nie korzystać? Wpadaj, wpadaj, z robotą się dogadamy, będę potrzebować kogoś do remontu, a później do robienia dostaw i to w sumie na czysto... Jak sobie zażyczysz to Ci nawet rachunek wystawię, a jak nie, to więcej dam prosto do łapy. Dla Ciebie to może i nawet lepiej, co?
Ona się po prostu dyga, trzeba jej wybaczyć - wiesz, ma pełne prawo, nie. Że tak powiem, wilkołaki nie mają dobrej prasy w mediach, ale zawsze chciała mieć zwierzątko, więc a nuż akurat. Tylko żadnych żartów o odgryzaniu komuś tego i owego. Nawet jakbym sobie zasłużył.
No, tak, pełnia. Jakbyś potrzebował kiedyś jakichś eliksirów na sen, czy uspokojenie czy właściwie cokolwiek - to też daj znać, bo wiem, gdzie szukać i to bez recepty. Pewnie nie działa podczas przemiany, ale ja na twoim miejscu walnąłbym sobie takie coś tuż po. 12 godzin snu to też dziś luksus, a dopiero po czymś takim.
Spotkajmy się jakoś przed pierwszym czerwca, bo później wyjeżdżam na trochę z miasta. Wymienimy się tym, co, mamy.
Trzymaj się ramy,
Danny
