1943 - Prawy do lewego

[Ambrose Day]

Wesele

Ambrose & Titus na weselu Day'ów

[Ambrose Day]

Było za głośno i zbyt duszno.
Rozpiął pierwszy guzik koszuli, a potem drugi. Matka powie mu, że to nieeleganckie, ale miał to gdzieś. Był najtrzeźwiejszą osobą na tym weselu. Na swoim własnym weselu.
NIkt nie powiedział mu, że na trzeźwo bawi się tak źle; choć nie bawił się dobrze nawet wtedy, gdy poszedł na tamtą imprezę w stodole.
Gdyby tam nie poszedł, nie skończyłby tak. Tutaj.
Twarze przewijały się jak w kalejdoskopie. Choć na kawalerskim nie było prawie nikogo, to na ślub i wesele chcieli przyjść wszyscy. Znajomi z Gryffindoru, znajomi Allie i jej rodziców, sąsiedzi z Doliny, państwo Harrison, nawet Malcolm Young prosił o zaproszenie, ale Ambrose skłamał Titusowi, że nie mają już dla niego miejsc.
I tak nie mógł się pozbyć Jenevy (choć chciał), bo Jeneva przyszła z Titusem, bo Jeneva była narzeczoną Titusa. Narzeczoną. Wciąż było mu tak ciężko o niej myśleć.
Ostatnie tygodnie spędził w odrętwieniu, obserwując jak świat wokół wiruje jak kołowrotek, w ciągłym pośpiechu. Rodzice Allie i nawet jego mama chcieli zorganizować wesele jak najszybciej, zanim brzuch Allie stanie się widoczny. Na szczęście, nikt nie pytał go o zdanie (więc nic mu się nie podobało), więc mógł obojętnie milczeć i patrzeć jak jego własne życie toczy się bez niego.
Życie Titusa też najwyraźniej zaczęło toczyć się bez niego. Nie spodziewał się zupełnie tych zaręczyn, choć może powinien. Gdy się dowiedział, wsiadł na miotle i latał nad Somerset bardzo, bardzo długo. Tak, żeby wiatr wiał mu prosto w twarz... ale gdy wreszcie wylądował to i tak miał mokre policzki.

Było już bliżej wschodu niż zachodu słońca, a on mógł zostawić Allie, bo wreszcie zaczęła być wstawiona. Dopiero teraz. Zanotował w pamięci, że była wstawiona dopiero teraz, wracając wspomnieniami do tamtej imprezy. Jego wspomnienia urywały się dużo wcześniej niż o trzeciej w nocy i bardzo go to zirytowało.
Na fali tej irytacji spytał mamy, czy Allie powinna tyle pić w ciąży, ale usłyszał w odpowiedzi, że to przecież nie szkodzi i żeby nie był głupiutki. Potem mama się rozpłakała na samą myśl o jego przyszłości i Ambrose wycofał się z rosnącym zniecierpliwieniem.
Kątem oka zobaczył Jenevę, ale gdzie był Titus?

Zatańczył z Jenevą i nadepnął jej na stopę, a potem skłamał, że jest kiepskim tancerzem i urwał taniec w połowie, bo Titus mignął mu z parkietu.
Harrison rozmawiał z jego teściem, a Ambrose pamiętał, co teść mówił czasem o szlamach i zrobiło mu się zimno i poszedł tam jak najprędzej.
Teść śmiał się jednak serdecznie, a Titus tytułowal go per Dick. Dick był już na tyle pijany, że Ambrose chwycił Harrisona za przedramię i odciągnął go na bok bez silenia się na wymówkę.
- Jesteś pijany. - zauważył, spoglądając w nieco szkliste oczy przyjaciela. Obejrzał się przez ramię, szukając wzrokiem Jenevy Young. Po raz setny zadał sobie pytanie, czy byłby dzisiaj w tej sytuacji gdyby poszedł na tamtą imprezę w stodole, ale z Titusem, ale może nie było sensu tego roztrząsać. Może upiliby się obaj i przyjaciel wcale nie uratowałby go z tego ambarasu, tak jak Ambrose czasami sobie wyobrażał.
Liczyło się to, że teraz jeden z nich był trzeźwy. A ucząc się na własnych błędach, postanowił trzymać Titusa jak najdalej od Jenevy.
Jak na złość, zjawiła się przed nimi, też wstawiona, ale chyba trochę zaniepokojona, gdy Ambrose odciągał już przyjaciela w stronę toalet.
Nie miał do tego cierpliwości, więc uśmiechnął się do panny Young (niedługo pani Harrison) zniewalająco i tchnął całą swoją magię w prośbę, by zajęła się Allie, specjalnie dla niego, może niech nawet razem zatańczą.
Gdzieś podświadomie spodziewał się, że to nie zadziała. Że Jeneva spojrzy na niego jak na wariata i wyrazi zmartwienie stanem swojego narzeczonego i że będzie patrzył, jak czule obejmuje Titusa i sama prowadzi go do łazienki i potem będzie musiał sobie wyobrażać, co tam robią.
Ale zadziałało. Spojrzenie Jenevy zrobiło się nieobecne, a odchodząc musnęła Ambrose’a ramieniem, a on poczuł się gorzej i lepiej zarazem.
Po chwili zamknęły się za nimi drzwi łazienki. Zaryglował je i nagle znowu było cicho. Jeneva i Allie, tesćiowie i mama, wszyscy zostali za drzwiami.
- Papierosa? - zapytał od razu. Przez ostatnie tygodnie zaczął sporo palić, o wiele więcej niż wcześniej. Nie pomyślał, że połączenie nikotyny i alkoholu może sprawić, że komuś zrobi się niedobrze, bo jeszcze tego nie próbował i już nie spróbuje. - Jak się masz? - pomógł przyjacielowi oprzeć się o ścianę, a samemu usiadł na podłodze, podpierając drzwi plecami. Zaciągnął się dymem i powoli wypuścił go z ust, nie odrywając od Titusa wzroku. - Zabawne, to z Dickiem. Richard, Dick. Nie wpadłem na to - oczywiście, że samemu na to nie wpadł - a tak pasuje. Kutas jeden. - mruknął i wziął głębszy oddech. Zabawne, ale jakoś nie był rozbawiony, bo coś innego zajmowało jego myśli.
- Nigdy nie mówiłeś, że planujesz się jej oświadczyć. Już w te wakacje. - wycedził powoli. Słowa, których nie potrafił ująć w liście, których w ogóle miał nie mówić na głos. Nagle, gdy tak świdrował Titusa wzrokiem, wydały się możliwe. - Oświadczyłbyś się jej, gdyby nie mój ślub?

[Titus Harrison]

To był okropny dzień, chociaż panna Young ściskała jego dłoń mocno, kiedy wydawał się jej najbardziej wzruszonym gościem na ślubie – ocierając oczy od pierwszych momentów ceremonii. Chyba złapał ją za serce – tak przynajmniej mówiła – swoją wrażliwością. Mówiła, że przecież nie musiał się przed nią wstydzić, znali się od zawsze. Nie wyprowadza jej z błędu – woli uchodzić za zbyt emocjonalną parodię mężczyzny, niż powiedzieć prawdę, która wydawała się okrutnie niewygodna. Jeneva chwali suknię ślubną panny młodej, chwali fryzurę pana młodego i w rozmowie z Dolores – zaraz po ceremonii – chwali się cicho, że uszyła sobie sukienkę własnoręcznie. Potem zachęcona wspomina, że przerobiła garnitur starego Harrisona dla swojego narzeczonego. Narzeczony ucieka wzrokiem, kiedy matka przyjaciela ogniskuje na nim własny.
Pyta Jenevę o to ile chciałaby mieć dzieci – wygląda w końcu na taką zdrową dziewczynę, nie wychudzoną tyczkę… A Harrison wyłącza się, nie chcąc słyszeć odpowiedzi. Obserwuje z boku jak jego własny ojciec – opierając się o lasce – składa życzenia młodej parze. Tite spina się, kiedy kolej pada na nich – na szczęście Jeneva przejmuje całą inicjatywę, składając Allie i Ambrose’mu życzenia tak serdeczne i szczere, by świeżo upieczona żona nie wymagała więcej. By uśmiechała się też do Titusa – nawet jeżeli ten opierał się policzkiem o głowę Young – chowając część twarzy wśród loków obejmowanej ramieniem narzeczonej – umyślnie unikając spojrzenia własnego przyjaciela.
Przyjmuje z ochotą każdy proponowany toast – po kilku kolejkach przejmując nawet inicjatywę. Pije za zdrowie pana młodego, za sukcesy pana młodego, za angaż pana młodego do dobrej drużyny, a kiedy unosi kieliszek by wypić za zdrowie teściów z obu stron – Richard, tata Rosalie, zaczepia go i zachęca do zajęcia miejsca przy jego stoliku. Ambrose nie pije – co za szkoda – a Dick szuka towarzystwa. Harrison ma osiemnaście lat i uważa, że jego głowa to wytrzyma. Odpowiednio pijany zaczyna na chwilę ignorować, na czyim weselu właściwie się znajduje.
Jeneva bawi się świetnie – dobrze bawi się z młodszymi koleżankami i dobrze tańczy – zajmując czas kuzynom Allie. Znika z radaru Harrisona po drugim kieliszku czystej wypitym z Dickiem Clintem. Dick próbuje przełamać lody – myśli, że kupi uwagę Titusa ciekawą plotką o własnej córce, która zaszła w ciążę – stąd ten szybki ślub. Kupuje jednak jego gwałtowną irytację. Harrison ma już ochotę zaśmiać się mu w twarz, dopytać czy są pewni co do ojcostwa Ambrose’a i czy wiedzą, że ich córka jest kurwą – kiedy na przedramieniu czuje zaciskające się, silne palce pałkarza.
Odciągnięty na bok, nawet się nie zapiera. Nie żegna się z Richardem – po prostu odchodzi w akompaniamencie komentarza. Informacja dociera do niego z opóźnieniem, a przytłumione zmysły pozwalają rozpoznać Day’a… Dopiero po kilku krokach. Dopiero gdy ten otwiera drzwi do łazienki i zaciąga ich tam razem. Harrison nie pamięta niczego, co zdarzyło się potem. Ale pan młody… Pan młody mógł zapamiętać wszystko.
– Jennie bawi się dobrze i beze mnie – kwituje to, że przyjaciel odesłał ją – jak mu się teraz wydawało – bardzo uprzejmie. Gdy drzwi zostają zaryglowane, gdy Ambrose osiada na ziemi, gdy wyciąga papierosy i gdy spogląda ku górze – ku postaci podpitego Harrisona… Ten zjeżdża plecami po kafelkowej ścianie, byle usiąść tuż obok pana młodego. W głowie mu się kręci, a palce, którymi przeczesuje długie włosy… Wydają się mniej czułe na dotyk. Nie zauważa nawet kiedy tymi samymi palcami znalazł końcówkę krawata przyjaciela i kiedy zaczął obracać ją między opuszkami. – Ładny krawat… A Dick… Tak, merlinie, tak… O rany, co za skurwiel, gdybyś się nie pojawił, chyba bym mu… – żartuje, ale szybko kończy; czuje, że dym uciekający z ust przyjaciela gryzie go w gardło… Nieco za mocno. Ignoruje chwilowe mdłości. Gdy Day świdruje go wzrokiem – ten Harrisona wydaje się niemal błogo zamglony. Nagle przypatrywanie się zmęczonej twarzy Ambrose’a wydaje się tak proste – dużo prostsze niż jeszcze kilka godzin temu, gdy powinien składać mu życzenia – a gdy nabrał wody w usta.
– Nie… – zaczyna, owijając krawat wokół palca. Piękny rulonik, prawie jak… Taki grubszy papieros. – Nie tak szybko. Ale muszę z kimś, no nie? – jakby nie dało się poczekać nawet chwili. Jakby musiał pokazać, że też panuje nad sytuacją i też idzie do przodu. – Rany, kręci mi się w… Posiedzisz tu chwilę ze mną? – proponuje. – Aż mi… Minie. – Jakby to właśnie on potrzebował chwili spokoju i ciszy. Jakby to on zaciągnął go tu w porywie żałości. – Robi mi się… Strasznie zimno – nigdy nie zatruł się jeszcze alkoholem. No to masz za swoje.