Cmentarz Nant Ddu (Brecknockshire)

[Mistrz Gry]

Cmentarz Nant Ddu (Brecknockshire)

Ukryty na skraju lasu między wzgórzami Black Mountains, stary cmentarz Nant Ddu leży z dala od głównych dróg i ludzkich spojrzeń. Prowadzi do niego wąska ścieżka, porośnięta paprociami i śliska od wilgoci. Otoczony niskim kamiennym murkiem, z ledwo trzymającą się furtką na zardzewiałych zawiasach, sprawia wrażenie zapomnianego. W rzeczywistości wciąż jest używany – choć rzadko, głównie przez mieszkańców najbliższych wiosek.
Nagrobki są skromne – wiele w języku walijskim, z datami sięgającymi połowy XIX wieku. Mech pokrywa litery, a niektóre płyty przechylają się lekko, jakby ziemia pod nimi oddychała. W centrum rośnie stare drzewo – skręcone, potężne, stanowi wyrazisty punkt orientacyjny i chętnie gości liczne ptactwo. Bywa tu pusto, bywa cicho, ale zawsze z wyczuwalnym napięciem. Miejscowi mówią, że nikt nie zostaje tu po zmroku.

[Lucinda Macnair]

20 maja '62

Gdy w kwietniu ich stopy przekroczyły umowny próg kamienistej komnaty, poczuła ogarniającą ją satysfakcję. Miała wrażenie, że to, o czym tak długo marzyła, o czym myślała i co stało się jej poszukiwawczym celem na długo przed tym, jak jej życie zmieniło się diametralnie, w końcu stanie się rzeczywistością. Widok antycznej figurki, stojącej jakby na ołtarzu okalanym światłem, stał się dla niej potwierdzeniem sukcesu. I tylko można było sobie wyobrazić, jak dotkliwe okazało się rozczarowanie, gdy wyciosana z kamienia postać niosła w sobie zaledwie odłamek - a nie całość. Jedna z dziewięciu części tego historycznego kamienia dziewięciu głosów. To, co nazywała sukcesem, było nim tylko we fragmencie, a wszystko, przez co przeszli, okazało się zaledwie preludium do tego, co wciąż było przed nimi. Chwila zawahania szybko zmieniła się w chwilę rozważania. Czy w ogóle powinni w to brnąć? Jedna część jej temperamentu podpowiadała, że sam artefakt nie był tego wart. Jego siła była nie do podważenia. Widzieli, do czego była w stanie ich zmusić zaledwie jedna część kamienia - a co by się stało, gdyby w ich rękach znalazł się cały? Przecież mieli tak wiele do stracenia. Przecież nie żyli już tylko dla siebie, by komfort odnajdywać w świadomym ryzyku. A jednak odzywała się też druga część - ta bardziej skrajna, ta uwielbiająca adrenalinę - która mówiła wprost, że nie będzie w stanie tego porzucić. Nie wyrzuci z głowy celu, jakim było odnalezienie kamienia. Bo kiedy podejmowała decyzję, ta często była ostateczna. Miało ją to dręczyć przez najbliższe miesiące, a może i lata, aż w końcu ulegnie tej świadomości, że może to mieć. Może tego dokonać - bo już raz im się udało.
Decyzja o tym, by jednak zaryzykować - by nie spocząć na jednej części kamienia, a odnaleźć kolejną - zapadła wraz z głosem, który usłyszeli, gdy w końcu uwolnili fragment z antycznej figurki. Głosem przypominającym jej obraz człowieka impulsywnego, narwanego, wypełnionego złością, a może i karmiącego się cudzym lękiem. Głosem, który nie sprawdzał już ich możliwości, a stał się nagrodą i wskazówką - drogą do odnalezienia kolejnego fragmentu.
Bo w naturze tego artefaktu była prawda. To właśnie prawda - nieważne, jak dotkliwa i bolesna, nieważne, jak zmącona przez charakter tego jednego głosu - mogła zaprowadzić ich do źródła. Jeśli w tym jednym fragmencie znajdował się jeden głos, to w każdym kolejnym odnajdą następny. A to pozwoli im scalić obraz poszukiwanego skarbu. I tego naprawdę chciała. Tego naprawdę pragnęła.
Wierzyła w ten plan - i była gotowa go zrealizować. Do momentu, gdy okazało się, że celem ich następnej wyprawy ma być stary, ukryty na skraju lasu, między wzgórzami, cmentarz. Choć nie pokładała wiary w wieczny odpoczynek, a sama idea śmierci jej nie przerażała, to nie czerpała przyjemności ze spędzania czasu wśród trupów. Tym bardziej, że nie mogli wiedzieć, czego właściwie się spodziewać. Bo choć głos z fragmentu kamienia zdawał się z nimi współpracować, to sposób, w jaki manipulował nimi w jaskini, był wystarczającym dowodem, że nie wolno mu ufać. A jednak właśnie zjawili się na Cmentarzu Nant Ddu, wiedzeni niejasną wskazówką - i jedynie nazwiskiem wyrytym na nagrobku.
Z tego, co zrozumiała z wypowiedzi tajemniczego głosu, grobowiec był pusty - a to miejsce stanowiło jedynie symboliczne wejście do katakumb. Chciała się tego trzymać, kurczowo, niemal uparcie, ale nie mogła pozbyć się z głowy myśli, że gdzieś tam wciąż znajduje się ciało człowieka, którego spokój tak czy inaczej przyjdzie im zakłócić.
Gdy dotarli na miejsce - ona z kapturem ciężko zarzuconym na głowę, on również skryty w cieniu - mogło się wydawać, że są na to gotowi. Że doskonale wiedzą, co ich czeka. Choć jej postawa zdradzała coś zupełnie innego. - Nikogo tu nie ma - odparła, gdy ani jej wzrok, ani różdżka nie wykryły żadnej obecności. To miejsce było porzucone. Pozostawione. Zapomniane. - Wciąż nie jestem pewna, czy to dobry pomysł - dodała ciszej. I tym razem to ona potrzebowała, żeby ją przekonał. Bo samo to miejsce wprawiało ją w wystarczający dyskomfort, nawet jeśli gdzieś tam, z tyłu głowy, wiedziała, że to właściwy wybór.