Restauracja "Smocza Czara"

[Mistrz Gry]

Restauracja "Smocza Czara"

W samym sercu walijskiej stolicy, niedaleko zamku w Cardiff, mieści się restauracja „Smocza Czara”. Jej nazwa nawiązuje do czerwonego smoka z walijskiego herbu, a wnętrze wypełnia elegancja spleciona z lokalną tradycją. Ściany zdobią rzeźbione panele z motywami celtyckich splotów, a w powietrzu unosi się ciepły zapach pieczonego chleba i miodu. W menu królują potrawy oparte na rybach z Kanału Bristolskiego, jagnięcinie oraz serach wyrabianych w górach Snowdonii. Magiczne harfy same przygrywają spokojne melodie, wprowadzając atmosferę uroczystej gościnności. Wieczorami pojawia się iluzoryczny czerwony smok, unoszący się nad salą i rozświetlający ją złotymi iskrami.

[Mitch Macnair]

Nie znał jej przeszłości. Poznali się kiedy była już wdową i w tamtym momencie był tak skupiony na celu, na wygłoszeniu profesjonalnej opinii, że też nie koniecznie go to interesowało. Kiedy skupiał się na pracy bardzo często wszystko w około przestawało dla niego istnieć. Zamykał się w swoim świecie i wychodził z niego dopiero kiedy był usatysfakcjonowany ze swojej pracy. Pewnie gdyby poświęcił więcej czasu na zgłębienie przeszłości kobiety mógłby dojść do jakiś wniosków. Nie znał jednak jej męża, tylko ją i w jego oczach to ona była autorytetem w swojej dziedzinie. Osobą, z którą należało się liczyć ze względu na jej wiedzę, umiejętności i wpływ na czarodziejski świat.
- Oj mam światu wiele do zaoferowania. - pokręcił głową z lekkim rozbawieniem w tym momencie chowając skromność do kieszeni - Osobiście nie wychodzę z założenia, że jest to odwaga, a jedynie zdrowy rozsądek, ale przyjmuję komplement. - dodał z uśmiechem lekko skłaniając głową patrząc na kobietę.
Może jednak było w tym trochę odwagi. Mało kto w obecnych czasach odważyłby sie powiedzieć na głos co myśli. On sam też nie często to robił. Wiedział, że w niektórych momentach po prostu należy się zamknąć i przemilczeć pewne tematy. Wolał zdecydowanie tak, niż jak co poniektórzy musieli za wszelką cenę wypowiedzieć swoje zdanie, nawet jeśli nie miało ono kompletnie żadnego sensu i nikt ich o to nie prosił. Tacy ludzie go niezwykle irytowali i wtedy musiał naprawdę mocno ze sobą walczyć aby nie powiedzieć co myśli. Na ogół jednak nie miał problemu z kontaktami międzyludzkimi. Nigdy nie miał problemów w nawiązywaniu znajomości, rozpoczynaniu rozmów, wszystko to przychodziło mu naturalnie jak oddychanie.
- Anders Hopp - przekazał jej nazwisko nauczyciela.
Co prawda nie sądził aby ten kiedykolwiek coś publikował, ale może. Anders prowadził firmę budowlaną od dwudziestu lat i to właśnie z tego żył. Firma była jedną z najlepszych w tamtym rejonie Norwegii i właśnie dzięki temu do niego trafił. Mitch cenił sobie jego wiedzę i doświadczenie, nie mógł wtedy trafić lepiej.
- Tak, nie było w tym krzty złośliwości, a w każdym razie nie wydaje mi się. - pokręcił głową - Finalnie dobrze wyszło, bo dzięki temu oprócz angielskim władam dwoma innymi językami i łatwiej mi się porozumiewać z ludźmi z tamtych stron. - uśmiechnął się lekko, kończąc swoją porcję jedzenia i wracając już do swojej szklanki z whiskey - Do łaciny akurat nigdy nie podszedłem, ale wiem, że jest to niezwykle ciężki do nauczenia się język. Dlatego szanuje każdego, kto się nim posługuje. - dodał spokojnie popijając alkohol.
Nie chciało mu się wierzyć w jej słowa. Gratyfikacja należała się każdemu kto wnosił coś dobrego do życia innych. Co prawda każdy postrzegał ją inaczej. Dla jednych wystarczyło dobre słowo i świadomość, że ci, którym pomogli byli w dobrym zdrowiu i im się powodziło. Inni, jak na przykład on, wolał materialne korzyści i robił wszystko aby je uzyskać, przykładał się do swojej pracy, przykładał uwagę do tego aby jego twory były zawsze solidne, bezpieczne i wykonane z najlepszych, dostępnych materiałów, na które zleceniodawce było stać. Ciekaw był jakich gratyfikacji oczekuje pani Sanderson, jednak nie zadał tego pytania na głos.
- To prawda, praktyka czyni mistrza. Naturalnie teoria również jest potrzebna, aby do samej praktyki w ogóle podejść, ale to właśnie dzięki tej drugiej tak naprawdę się rozwijamy. - skinął głową, a po chwili mimowolnie zaśmiał się cicho - Liczę na to, że moje pokłady cierpliwości będą wystarczające, chociaż zdaje sobie sprawę, że prowadzenie firmy nie jest niczym łatwym. - pokiwał głową z lekko rozbawioną miną, po czym upił jeszcze jednego łyka ze szklanki - Ależ naturalnie. W zasadzie to przed chwilą mignął mi ktoś warty pani uwagi. Czy poznała już pani Orsona Ballcrock’a? - uniósł brew ku górze, po czym gestem dłoni zaprosił ją by ruszyła za nim, by po chwili poprowadzić ją w kierunku mężczyzny stojącego kilka metrów dalej.

ztx2