Sklep miotlarski Broomstix

[Mistrz Gry]

Sklep miotlarski Broomstix

Sklep miotlarski Broomstix to długi, wąski lokal z wypolerowaną witryną, przez którą widać zawieszone pod sufitem różne modele mioteł – od sportowych po ciężke, podróżne miotły rodzinne z zaczarowanymi sakwami na bagaż. Sklep mieści się w środkowej części ulicy Pokątnej i przyciąga wzrok nie tylko przez swoją ekspozycję, ale i charakterystyczny dźwięk świstu powietrza, który rozbrzmiewa za każdym razem, gdy ktoś otwiera drzwi. Wewnątrz unosi się zapach lakierowanego drewna, oleju do rączek z cisowego drewna i kurzu spod stadionu do Quidditcha. Całe wnętrze utrzymane jest w odcieniach brązu i ciemnej zieleni, a ściany wyłożone są półkami z miotłami uporządkowanymi według przeznaczenia – wyścigowe, rekreacyjne, rodzinne i kolekcjonerskie. Każda z nich opisana jest pływającym tuż nad trzonkiem pergaminem, na którym pojawiają się parametry, podając osiągi, maksymalną prędkość i stopień zaklęć stabilizujących. W rogu pomieszczenia znajduje się zamknięta, przeszklona gablota z najnowszym modelem miotły sportowej, obrotowo podświetlana jak cenny eksponat.

[Sandy Wilkes]

Uspokajanie galopujących myśli upływa mi na czynnościach, które niektórzy nazywają destrukcyjnymi — domniemane wyrzuty sumienia można zakryć taflą pudru, może je także ukoić warstwa wysokoprocentowego alkoholu, idealnie sprawdzi się również czar z kategorii tych niemoralnych i być może nieco złośliwych — kiedy znowu wrzaskliwie przebijają się do mnie pretensje małego Elliota, jestem jeszcze bardziej znieczulona niż ledwie chwilę temu.
Moje imię w jego ustach brzmi miło; rozkosznie, ciepło, lekko, zupełnie jakbym mogła mrugnąć i w kolejnej scenie wyobrazić sobie, że z jego warg spływa ciepły, złoty miód.
— A, no tak, adres... wiesz, to głupie, ale ja nigdy nie pamiętam dobrze numeru — nie potrafię raz i porządnie zarejestrować, czy pierwsza była czwórka, czy dwudziestka—siódemka. Ale w całym tym natłoku emocjonalno—romantycznym, podaję w końcu Dayowi to, o co prosi, przyglądając się jak kaligraficzne Clink Street 4/27 zdobi skrawek dzierżonego w jego dłoni papieru. Przez chwilę wszystko jest w idealnym porządku; nasze spotkanie wydaje się zaplanowane lata temu, Elliot przez krótką chwilę opuszcza gardę i jego jęki ustają, słońce świeci wysoko i przyjemnie, zdobiąc każdą plamkę w jasnoniebieskim oku Ambrose'a.
— Aktorską — doprecyzowuję, nagle i niespodziewanie speszona własnym wyznaniem, o czym świadczą drobne wypieki na twarzy. Może dlatego — a może z powodu bardzo ładnego pisma mojego towarzysza i niesłabnącej ciekawości, wobec tego, co wypisuje na kartce numer dwa — z taką determinacją i zaintrygowaniem zerkam na to, co w swoje małe, dziecięce rączki dostaje Elliot — Och, spójrz no tylko, jaka pamiątka — westchnienie zdradza moje autentyczne poruszenie, nawet jeśli niewiele wiem o Srokach ani pałkarzach, poza faktem, że mają pałki.
— Ale heca, że się spotkaliśmy, prawda? — tym razem zwracam się do Daya, który ląduje na liście moich znajomych, kolegów i osób jakkolwiek spowinowaconych, choćby tylko i ze względu na wspólną historię mandatową.
— Tak, słucham.... — potwierdzam, notuję, rejestruję; spijam każde z jego słów, a głowa chodzi mi góra—dół w niewerbalnej zgodzie, bo nagle niezabezpieczone różdżki stają się wysokim niebezpieczeństwem współczesnego świata, które może bezpośrednio prowadzić do terroryzmu. Kiwam jeszcze energiczniej.
— Ojej, jesteś ojcem? — kolejne punkty na wyimaginowanej mapie wewnątrz mojej głowy zaczynają się łączyć; wspólne elementy społecznego pożycia i potrzebę opieki nad najmłodszymi dzielimy niemal bohatersko, a ja coraz bardziej nie mogę wyjść z podziwu, jak wiele nas łączy — Oczywiście, masz rację. To bardzo niebezpieczne. Elliot, słyszysz? Niebezpieczne — powtarzam, choć chłopiec zaaferowany jest odczytywaniem, zgłoska po zgłosce, ofiarowanej notatki byłej gwiazdy Quidditcha.
Trudno.
Mam ważniejsze sprawy na głowie; na szczycie listy — torebki.
Chichoczę nieco, nasze palce się splatają, przyjmuję druczek i jedyne o czym myślę to to, by już nigdy nie puszczać jego dłoni.
— Musisz już iść? Poszlibyśmy na kawę, albo lody... — wzdycham, bo splot przestaje istnieć, a w moich oczach tętni tęsknota. Jedyną pociechą zostaje Elliot, skołowany i wciąż zdezorientowany, spotkaniem, rozmową, autografem.
Za chwil kilka, pięć czy sześć, i ja dołączę do tego irracjonalnego uczucia, które sprawi, że zacznę bardzo, bardzo żałować.

sandy zt