Thetford Forest (Norfolk)

[Mistrz Gry]

Thetford Forest (Norfolk)

Rozległy kompleks leśny, pełen wysokich sosen i gęstych zarośli, które rozciągają się na wiele kilometrów. Ścieżki wiją się między drzewami, prowadząc w głąb cichej, spokojnej przestrzeni, gdzie światło słoneczne przebija się przez korony liści, tworząc migotliwe wzory na miękkim lesie. Powietrze jest tu rześkie, pachnie żywicą i wilgotną ziemią. Wśród drzew można usłyszeć śpiew ptaków, szelest liści i odgłosy dzikich zwierząt. Las to także dom dla wielu gatunków zwierząt; od saren i dzików po różnorodne ptactwo. W chłodniejsze dni, pod korą drzew można dostrzec ślady małych stworzeń, a w porze wiosennej las rozkwita feerią barw i zapachów. Liczne ścieżki i szlaki prowadzą przez las, zachęcając do długich wędrówek i odkrywania ukrytych zakątków. Miejscami las ustępuje pola, tworząc przestrzeń do odpoczynku i podziwiania nieba.

[Ned Rineheart]

Ned jeszcze nie miał okazji poznać Lizzy bliżej – pierwszy raz doświadczył jej w akcji dopiero podczas inauguracji nowego ministra. Teraz w Thetford Forest mógł faktycznie zaobserwować jak rzuca zaklęcia, jak reaguje na ataki, jak posługuje się obroną. Dzisiaj wszystko było w kontrolowanych warunkach, ale i w takich można było wygrzebać pewne cechy czy niedociągnięcia, które potem wychodziły podczas prawdziwej walki. Lizzy sprawiała wrażenie osoby bardzo skupionej i zaangażowanej, może chwilami nawet za bardzo, ale większość młodych kadetów mierzyła się z tym nadmiarem chęci i emocji. Dziewczyna uważnie słuchała jego słów i momentalnie dostosowywała się do jego uwag, nie kwestionowała ich ani nawet nie dawała po sobie znać żeby jej nie pasowały. Nie miał pojęcia jaka jest poza tą odgrywaną rolą wzorcowej kadetki, ale właśnie w tych rolach mieli spotykać się najczęściej i wspomagać się w walce, a to co dzisiaj widział dawało nadzieję na przyszłość.
Wątpił, żeby to była zasługa jego zdolności pedagogicznych, że Lizzy zaczęła tak dobrze rzucać zaklęcia ofensywne. Silne promienie śmigały na niewielkiej leśnej polanie, zapewne płosząc wszelką zwierzynę, która próbowała podejść bliżej. Ned nigdy nie palił się do pracy z kadetami – bez bólu oddawał tę pałeczkę starszym kolegom, odnosząc wrażenie, że nie sprawdziłby się w tej roli. Nie miałby do tego cierpliwości i męczyłoby go siedzenie w dusznej sali treningowej w czasie, który mógłby poświęcić na faktyczną pracę i działania w terenie. Poza tym (a może przede wszystkim?) nie chciał brać na siebie takiej odpowiedzialności – podejrzewał, że na każdą porażkę swojego podopiecznego patrzyłby przez swój pryzmat i zastanawiał się co sam mógł zrobić lepiej, żeby do tego nie dopuścić. Przekleństwo perfekcjonizmu.
Czas spędzony poza służbą dawał się we znaki. Ruchy nie były jeszcze tak szybkie jak przed wypadkiem – czasem coś się blokowało, drobny ból jak ukłucie szpilką, najpewniej nawet niewidoczny dla postronnego czarodzieja, ale dający się Nedowi we znaki. Na tym poziomie walki nawet taki drobiazg mógł mieć znaczenie i tak było tym razem. – Protego – znajoma inkantacja, znajomy ruch nadgarstka, ale czegoś zabrakło – przed Rineheartem zmaterializowała się blada tarcza, która nie miała szansy wchłonąć tak potężnego ataku. Nie miał czasu zrobić nic więcej: ani skomentować udane zaklęcie, ani nawet dać upust złości. Ciało momentalnie skamieniało i runął na ziemię, czując chłód bijący od wilgotnej ziemi. Gdyby mógł, przekląłby soczyście, ale pozostało mu tylko czekać aż Evans postanowi zdjąć z niego urok albo zaklęcie samo straci na mocy. Bycie zależnym od młodej kadetki było wręcz uwłaczające, szczególnie, że to już nie pierwsza nieudana obrona tego dnia.