Archimedes

[Francesca Goldsmith]

Archimedes

Nazwany na cześć sowy Merlina z powieści T.H White'a Miecz w Kamieniu.  Ze swoim książkowym odpowiednikiem łączy go wiele cech - pewna zgryżliwość charakteru objawiająca się uszczypnięciami dłoni; mądrość pozwalająca mu przenikać niezauważonym do mugolskiego domu jej rodziców i oddanie, które zawsze jej okazuje. Archimedes towarzyszy Francesce od jej pierwszej wyprawy na Pokątną, stając się nie tylko przyjacielem, ale i  jej przewodnikiem w kontaktach z magicznymi stworzeniami.

[Morty Dunham]

Morty Dunham

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Londyn, 1 maja 1962

Frankie,

GRATULUJĘ! Obłędnie rozłożyłaś ich wszystkich na łopatki. Śledziłem przebieg wszystkich pojedynków z zapartym tchem i kibicowałem tak głośno, że do teraz boli mnie gardło.

Wpadnę do Ciebie wieczorem, w porze kolacji. Musimy koniecznie oblać to zwycięstwo.

Morty

[Leonie Figg]

Leonie Figg

— najedź, by rozwinąć pergamin —

01.05.1962

Wielki Magu roku 1962,

Strasznie mi przykro, że nie mogłam obserwować Twojej drogi do sławy i chwały. Na zjeździe... nie wszystko poszło tak, jak bym sobie tego życzyła. Ale skoro teraz możemy uczcić Twój sukces, oczywiście przyjdę. Poza tym mam Wam coś do powiedzenia, więc dobrze, że akurat będę miała Was z Mortym w jednym miejscu. Ale gwiazdą wieczoru oczywiście będziesz Ty.

Bądź pozdrowiony, Wielki Magu roku 1962

Leonie

[Vincent Rineheart]

Vincent Rineheart

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Irlandia, 2 maja 1962

Droga Francesco,

Mam nadzieję, że gorące emocje niedawnego, ów wystawnego wydarzenia powoli opadły, odchodzą w owocną niepamięć. Jak się czujesz? Czy doszłaś już do siebie? Będąc całkowicie szczerym: wczorajszego dnia, moje ciało odmówiło posłuszeństwa. Moje mięśnie dawno nie były w takim stanie, a ból nie pozwalał na chodzenie i normalne funkcjonowanie. Dasz wiarę? Jestem przekonany, że muszę wrócić do regularnych treningów i popracować nad systematycznością. 

Niemniej jednak jeszcze raz chciałem pogratulować Ci wygranej! Po naszym "krótkim" i wymagającym pojedynku, wiedziałem, że reszta przeciwników będzie dla Ciebie łatwizną. Jestem również niezwykle dumny, że sam stałem się Twoją kulą u nogi. Gratulacje, zasłużone! Nasz pojedynek wiele mi pokazał, sporo mnie nauczył, a przede wszystkim odsłonił braki, które bardzo, ale to bardzo chciałbym poprawić.

Czy w najbliższych dniach, tygodniach, miałabyś czas, aby się ze mną spotkać? Chciałbym pochylić się na techniką pewnych zaklęć, a może lepiej je zrozumieć, rozłożyć na czynniki pierwsze i porozmawiać? Potrzebuję wiedzy i większej dokładności. Podczas naszego pojedynku, kilku z nich byłem całkowicie pewny.  Znałem ruch, ćwiczyłem atak, praktykowałem, a jednak coś, nie pozwoliło mi ich przywołać.  Myślę, że mogłabyś mi w tym pomóc. Przy okazji bylibyśmy w stanie zorganizować nieoficjalny trening. Oczywiście dostosuję się do terminu, sam nie wystawiam ostatnio nosa spod sterty papierów i zleceń. Mogę też zaoferować przestrzeń wokół swojego domu.

Mam nadzieję, że jedzeniowe podarki od samego Ministra, umilają Twoje poranki.

Uważaj na siebie,

Vincent

[Eliksir Wielosokowy]

Przyjaciel

— najedź, by rozwinąć pergamin —

19 maja

Francesco,

Chyba masz się całkiem dobrze. Nadal zupełnie oddana sprawie. To się ceni.
Muszę jednak przyznać z zawodem, że straciłaś nieco czujności, choć czasy zdają się być coraz cięższe.
Bywasz w Cardiff.
Mają tam faktycznie tak dobre żarcie, że warto się fatygować? Czy to może coś innego?

Spotkajmy się w „Złotej Krewetce” wszystko ocenię sam.
Nie będę pisał żadnych rzewnych zapewnień, że nie masz się czego obawiać.
Myślę, że wybór tak publicznego miejsca załatwi sprawę bez zbędnych słów.

23.05. Dwudziesta. Będę czekał do północy. Później możesz zapomnieć o tym liście. Ja też zapomnę.

Do zobaczenia

Przyjaciel

[Morty Dunham]

Morty Dunham

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Londyn, 27 maja 1962

Francesco,

Miałem sen. Bardzo dziwny sen. Stałem przed lustrem, wpatrywałem się w swoje odbicie, i, chociaż wyglądało jak ja, nie było mną. Nie zupełnie było mną. Ruch naszych powiek nie były synchronizowane. Emocje chyba też nie, bo, gdy objęło mnie przerażenie, on - ten inny ja - wykrzywił usta w szerokim uśmiechu. Jakby czerpał radość z mojego strachu.
Gdy się obudziłem... Na Merlina, Fran, mam wrażenie, że ominęło mnie całe życie. Decyzje, które podjąłem. Droga, którą wybrałem. Przyznaję, brzmi to absurdalnie, ale nie umiem tego wyjaśnić w kilku prostych słowach.
Pytałaś mnie niedawno, czy czuje się niekomfortowo w towarzystwie mugoli i dlaczego tak jest. Teraz mam wrażenie, że te pytanie śmieje mi się prosto w twarz, a moja odpowiedź wydaje mi się strasznie głupa i dziecinna. Znam przecież twoich rodziców. Zawsze byli dla mnie mili i serdeczni. I nigdy nie czułem się w ich towarzystwie, jak przybysz z obcej planety.
Myślisz, że to przez te szepty? Że to pierwszy objaw szaleństwa? Może naprawdę wariuje?

M.

[Arthyen Borgin]

A. B

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Londyn, 21 maja 1962

Franko Firanko,

na wstępie ― na bogów, uważaj na tego podłego puchacza, bo to nie moje, a gryzie jak baba przy wypłacie. Szczerze ― aż żal patrzeć, gdybyś miała chodzić podziurawiona jak stary list gończy. Zakładam jednak optymistycznie, że żyjesz, oddychasz i nadal łapiesz mugolaków do dołków z większą skutecznością niż czarodziejów, bo byłby to wstyd nie do odpracowania.

Słodka moja, mam pytanie natury wyższej. Mój przyjaciel ― człowiek względnie cały jeszcze kilka dni temu ― ma problem. A właściwie problem ma jego ciało, bo coś próbowało je zamienić w płaski element krajobrazu. Musimy zapolować na bestię. Nie byle jaką ― mugolski smok, wyobraź sobie, tylko że zamiast skrzydeł ma coś okrągłego, a zamiast pazurów jakieś magiczne wytrychy.  Ta kreatura potrąciła Cala. Tak, tego Cala. Żyje, co samo w sobie uznaję za akt niebywałej łaski losu albo chwilowego roztargnienia śmierci. Kierował tym jakiś patałach ― ale to szczegół, bo sam pojazd… stworzenie… rzecz… zdaje się mieć własną wolę niszczenia.

I teraz pytanie do Ciebie, o jasna wyrocznio z zamiłowaniem do łapania wszystkiego, co się rusza: jaką byś dała kwalifikację zagrożenia temu… czemuś? Na ile to cholerstwo zasługuje na powagę, a na ile bełta pod żebra? Musimy planować polowanie zawczasu, zanim któreś z nas zostanie rozjechane w imię mugolskiej inwencji. Mugolskie pomioty mnożą się, kombinują, a minister zapewne tylko czeka, aż sami się wyeliminujemy!

Jeśli Twe serce, o ile jeszcze jakieś masz dla takich przypadków jak my, będzie łaskawe ― rzuć wskazówką. Może dwoma.

Pamiętam o naszej sprawie. Działam. Odezwę się niedługo ― o ile wcześniej nie zginę w zamachu mugolskiego terroru

Uważaj na smoki,

Arthyen

List przyniósł drażliwy puchacz pożyczony od życzliwej pani kelnerki z przybytku. Pismo przedstawia się niezbyt korzystnie, zawierając dużo przekreśleń i plamę alkoholu wylanego przypadkiem na kawałek pergaminu