Laboratorium alchemiczne

[Mistrz Gry]

Laboratorium alchemiczne

Laboratorium alchemiczne stanowi główne miejsce pracy alchemików zatrudnionych w Szpitalu Św. Munga. Zespół przestronnych pomieszczeń znajduje się na trzecim piętrze szpitala, na Oddziale Zatruć Eliksiralnych i Roślinnych, choć z usług laboratorium korzysta się niezależnie od oddziału. Pomieszczenia utrzymano w jasnej, charakterystycznej dla szpitala kolorystyce, kontrastującej z piwnicznymi ciemnościami, które zwyczajowo przypisuje się podobnym pracowniom. W skład laboratorium wchodzi kilka stanowisk pracy, które ustawiono w odpowiedniej odległości dla zminimalizowania ryzyka kontaminacji eliksirów, zaś dwie osobne sale przeznaczono na doskonale zaopatrzony magazyn ingrediencji oraz pomieszczenie do składowania przygotowanych przez personel alchemiczny eliksirów, mikstur, dekoktów i maści.

[Jasper Prince]

- Niebezpieczne? - kąciki jego ust drgnęły. Gdyby nie był w pracy i gdyby Leonie nie kręciła tak nosem na jego podejście do klientek jej sklepu, może uśmiechnąłby się szerzej i sprawdził jak mocno może przeciągnąć strunę.  - Czy po prostu niewygodne? - cień szczerego rozbawienia rozpłynął się, ustępując miejsca uprzejmej minie z jaką Jasper wysłuchał narzekania Franceski na błędy systemu. - Osobiście chciałbym wierzyć, że wadliwe systemy można zreformować. Choć czasem musi się to zacząć w jednostkach. - zaczął powoli, z wyćwiczoną mieszanką nonszalancji i pozornego namysłu. Sprawiał wrażenie, jakby dochodził do tych wniosków na bieżąco. Lata praktyki pozwoliły mu udawać, że wpadł na to dzięki komentarzom Franceski, niezobowiązująco i spontanicznie. Że zaraz zmieni temat i zapomni o tym, co powiedział.
Ale zarazem nie spuszczał z młodej Goldsmith wzroku, jakby chcąc wybadać zarówno jej reakcję jak i konkretniejszą naturę jej narzekania na system. Za wesołą maską krył się fanatyzm idealisty. Jasper uważał, że system jest zepsuty—choć z powodów, o jakich nie mówił nigdy głośno dopóki nie poznał kogoś bardzo dobrze. Dopóki nie znalazł luki, w którą można się wślizgnąć; jak w Nedzie, w szpitalu. Uczył się zresztą od własnych mistrzów. Taką samą pustkę znaleźli w nim starsi akolici, gdy poznał ich po śmierci brata, zagubiony w życiu i zagubiony na studiach, gdzie każdy wydawał się bogatszy od niego, gdzie pierwszy raz w życiu czuł się obco.
Jak obco mogła czuć się młoda kobieta—o nazwisku, o którym nie słyszał—w Biurze Aurorów?
Pewnie nie połączyła jeszcze błędów systemu z Kodeksem Tajności, z bezsensownymi zasadami i uginaniem karku przed nie-ich światem. Może nigdy nie trafiła na czarodziejów, którzy uświadomili jej, że w solidarności tkwi siła i że głowę należy nosić wysoko.
Może mógł być takim czarodziejem, kiedyś, nie od razu.
Na razie tylko uśmiechnął się serdecznie. Bywały trucizny, których kropla w eliksirze smakowała nieco słodko, ale zarazem prawie nie rzucała się w oczy. Chyba zachowywał się trochę podobnie gdy usiłował wybadać poglądy nowopoznanych czarodziejów, choć osobiście wolał myśleć o swoich starannie ukrywanych poglądach jako o antidotum na wszystko, co w ich świecie było nie tak.
- Tak czy siak - jego słowa były słodkie, choć ton pozostał neutralny - cieszę się, że było nam dane współpracować w tym systemie. Jako jednostkom dążącym do prawdy. I kto wie, może Milicent Fawley zasługuje na porządny audyt. - zadarł lekko głowę do góry. Jego mentor powinien obawiać się przesłuchania, ale samemu czuł, że zrobił wszystko jak najlepiej wedle własnych kompetencji i dostępnych informacji.
- Tak... to wielka tragedia. - przytaknął wymownie, mrużąc oczy jakby również był kotem, który natknął się na nową zabawkę.
Milczenie Franceski w odpowiedzi na jego kolejne pytanie było wymowne. Ktoś inny uznałby je za znak do zostawienia tematu w spokoju. Jasper wychwycił ten znak, ale zostawić tematu nie zamierzał. Ktoś kto nie myli ofiar, to oczywiste, że reputacji Fawleyów to wszystko było nie na rękę.
- Pewnie są trudni w obejściu, prawda? - mylnie założył, że Francesca rozciągnęła wici śledztwa szeroko i być może próbowała już przesłuchać całą rodzinę. Spróbował sobie przypomnieć, co wiedział o Fawleyach. Jako, że przyjaźnił się z Lestrange'ami—słyszał rzeczy równie lekceważące. Samemu nie lekceważył jednak nikogo z taką tradycją i z tak ciężką sakiewką. - Do ich świata trudno się przebić, ale to możliwe. Gdy uwierzą, że wasze interesy są zbieżne. - a śledztwo dyskretne, ale tego Goldsmith nie mogła im przecież obiecać. - Mój ojciec jest Anglikiem, ale matka nie pochodzi stąd. - powiedział niespodziewanie. - Wszystkiego o etykiecie i tradycjach rodzin błękitnej krwi nauczyła mnie ona. Musiała starać się dwa razy bardziej, ojca ceniono po prostu za profesjonalizm. - profesjonalizm w budowaniu sieci interesów i zawieraniu odpowiednich małżeństw. Dwa-trzy pokolenia wcześniej Prince mógłby nawet ubiegać się o rękę brzydszej córki z bogatego rodu. Czasem zastanawiał się, czy matka też dostrzegała tego rodzaju chciwość w opowieściach ojca o dziadkach i pradziadkach. Czy czuła się drugim wyborem, nawet jeśli wybór ten przyniósł Prince'om wiele galeonów. - Teraz to też moje śledztwo, prawda? Jeśli będą trudni... mogę spróbować pomóc. - zaoferował, choć bardziej dla własnej ciekawości niż dla Milicent Fawley. O wiele bardziej od losów martwej kobiety ciekawiło go, jak Francesca Goldsmith—coś w jej oczach i nazwisku wciąż go intrygowało, ale nie mógł uchwycić co—poradzi sobie wśród stada wilków. To wymowne, że zamilkła akurat na wspomnienie tej rodziny.

Bo potem zamilkł on, a ona od razu znalazła celne słowa.
Spojrzał na Goldsmith nieco zbity z tropu, a zarazem trochę zadowolony—jakby znalazł równego sobie rozmówcę. Na jej miejscu spytałby przecież o to samo.
- Bardzo poważnie - odpowiedział z naciskiem, usiłując zamaskować własne zakłopotanie. Dłonie obracały jednak rysunek Leonie nieco nerwowo. Wiedział, jak bardzo kobiety potrafiły plotkować. - Ale to wciąż świeże, a Leonie bywa... płochliwa, więc wolałbym powiedzieć jej samemu jak bardzo poważnie.