Hotel Langham

[Mistrz Gry]

Hotel Langham

W prestiżowej dzielnicy miasta stoi hotel, który już od lat uchodzi za symbol luksusu i elegancji. Jego klasycystyczna fasada z wysokimi oknami i zdobionymi balkonami robi wrażenie na każdym, kto przekracza próg tego miejsca.
Wnętrza wypełniają marmurowe posadzki, kryształowe żyrandole i miękkie, welurowe meble, łączące tradycyjny styl z wygodą, jakiej oczekują najbardziej wymagający goście. Personel, zawsze nienagannie ubrany, dba o to, by pobyt był wyjątkowy — od wykwintnych kolacji w eleganckiej restauracji po relaks w nowoczesnych basenach. Hotel przyciąga wpływowe osobistości, artystów i podróżników, którzy cenią sobie dyskretny szyk i ogromny komfort.

[Daniel Dodge]

— Błąd — napawam się triumfem, wytykając każde potknięcie ptaszynki. Ona, pudel na wystawie rasowych psów, ja, sędzia, który gołym okiem punktuje wady. Nawet jeśli zaczęłaby teraz żonglować jednocześnie skacząc przez płonącą obręcz, za późno, dyskwalifikacja z powodu zbyt krótkiej lewej przedniej łapy, braków w zgryzie, farbowanego futro i szarpania się na smyczy.
— Że gdy będziesz w potrzebie, zawsze ktoś cię poratuje. Sąsiad, dawna nauczycielka, pryszczata pakowaczka w zieleniaku albo nieznajomy stary pierdziel — ciągnę tyradę z kwaśnym posmakiem na języku, gdy wyliczanka robi się tyleż irytująca, co niewygodna, również albo i przede wszystkim dla mnie. — A tak nie będzie — zgniatam w połowie wypalonego papierosa w kryształowej popielnicy, pokazowo marnując zasoby, a złoty ząb ponownie wyłania się na powierzchnię, śmiejąc się w pełnej klawiaturze. Tytoń, który przebył długą drogę morską z Indii do Europy, żeby na miejscu zostać wysuszony, zmieszany i wtłoczony w bibułkę, kończy żywot jak zwykły śmieć - a to przecież pyszności, że palce lizać. Obraz realistyczny na tyle, że aż telepie mnie ze wzruszenia; do oprawienia w ramkę i powieszenia nad jadalnianym, okrągłym stołem, ładniejszym, choć zajmującym więcej miejsca niż składany prostokątny blat z plastikowymi nogami kupiony w ogrodowym. Wrócę po ten niedopałek, sięgnę po niego dłonią z niebieskozielonymi żyłami prześwitującymi przez papierową skórę i wyeksploatuję do samego końca papierowego filtra, ponieważ nie cierpię podobnej niegospodarności. Wiecznie ściśnięty żołądek nauczył mnie tego i owego - na przykład, że dumą się nie najesz, choćbyś wyobrażał sobie danie gourmet na talerzach z chińskiej porcelany, na których po skończonym posiłku ukazuje się obrazek skośnookich dzieci grających w mahjonga.
– Lubię czasami się uchlać – nie ma w tym filozofii. Pobudzam nerki do pracy, to zdrowe, niech filtrują to, co mają filtrować, niech organizm, ta cała maszyna mieli i pracuje, niech chodzi ciężko, niech tryby się obracają, zębatki szczękają, neurony zaczepiają informacyjne impulsy na nerwowych haczykach, a organy robią na mnie, bym mógł ruszyć ręką, nogą, beknąć po gazowanym, puścić oczko dziuni przy kontuarze, pstryknąć palcem na kelnera i podłubać w nosie. – Przypomnieć sobie, jak to jest, nie mieć kontroli – od rana do wieczora, od poniedziałku do niedzieli, czuć, stan nieważkości i brutalne zderzenie z grawitacją, kiedy nawet wystawienie stopy z wyra nie pomaga w zatrzymaniu kołowrotka. Przetrawione jedzenie rośnie w gardle, wzbiera się i wylewa jak żółtawa, toksyczna rzeczna piana w przemysłowych okolicach, czasami zdążę, czasami to-to zasycha na podkoszulku i budzę się taki: śmierdzący, brudny, z plamami, które miały być planami, ale coś nie wyszło. Idiota, ale mnie naprawdę irracjonalnie pochłania życie i to, co ludzkie, choćby niskie i obrzydliwe, bez jednego nie ma drugiego, więc nawet znalezienie przemielonych płatków owsianych, tak zwanej cofki, gdzieś wplątanych i zaschniętych we włosach, powoduje we mnie niezdrową ekscytację doświadczeń powiązanych z tym, że oddycham, wydalam i posiadam ograniczenia. Z kartonu. Zestaw Zrób To Sam, ja, Pan Wiem Najlepiej, instrukcja zgnieciona w kulkę ląduje w biurowym koszu, zatem efekty różnią się od siebie, a nadprogramowe części (śrubki i awaryjne gacie, szklanka wody na szafce nocnej) rzucam gdzie bądź, zawsze żałując, że nie mogę ich znaleźć szybko, kiedy akurat są potrzebne. I to jest życie.
Niekiedy poukładane ciut bardziej, kiedy kręcę się na barowym hokerze, a skórzane siedzenie zaczyna grzać pośladki, ponieważ popijanie drinka trwa, trwa i trwa, więc obicie zaczyna pocić się i wilgotnieć. Dziewuszka kiwa główką, podoba mi się, to zaakcentowanie posłuszeństwa wobec starszych i wąsatych - dlaczego zatem odtrąca mnie, umykając jak spłoszony łoś, chaotycznie i niezgrabnie, o mały włos twardo nie lądując na ziemi. Jej twarzyczka zmienia się gwałtownie: tu coś puchnie, tam się marszczy, kolorki buziuni mieszają się brzydko: za blade, za czerwone, za sine, za zielone - jakby panience było niedobrze. A ja nawet nie jestem specjalnie obleśny, przynajmniej nie teraz, bo Sandy widuje mnie takiego, że wiele wrażliwych duszyczek wolałoby sobie te oczka wydłubać, byleby nie patrzeć.
– Wolnego, rybeńko – już wiem, że nic z tego, więc podnoszę rękę z chustką w górę, jakbym machał białą flagą. Czy to zwiastuje podróż do Francji? – To była metafora, rozumiesz? – udaję zniecierpliwionego bardziej niż jestem w rzeczywistości, palce bębnią o bar, w pustej szklance roztapia się blok lodu. Zaraz spiję tę rozmrożoną wodę - to znak, że czas najwyższy na mnie. – Przeprosisz klienta, który nazwie cię wolną, bo wydaje u ciebie twoją miesięczną pensję. Nie będziesz protestować, kiedy szef potrąci ci z wypłaty za rozbity kubek. Weźmiesz w poniedziałek zmianę za koleżankę, która mówi, że ma chore dziecko, a tak naprawdę znowu zachlała i dobrze o tym wiesz, bo robi tak co weekend – wyliczam, odginając zapierścionkowane palce. Prostytucja pełną gębą, biedaczka, chyba myślała, że ja, ją…? Szczypiorkowatą i zabiedzoną, z gilem pod nosem i sukienką w kroju zakonnego habitu, nieźle musiałbym mieć nasrane, żeby oblizać się ze zwierzęcą intencją konsumpcji. – Którą można co? – wstaję wychodzę, naciskam na nią, żeby poczuła się źle i żeby czuła się tak długo jeszcze, kiedy obrotowe drzwi hotelu przestaną się za mną kręcić. – Której można podpowiedzieć? Poradzić? Za którą można trzymać kciuki – podsuwam laleczce warianty jakbyśmy grali w teleturnieju, a to było finałowe pytanie: wóz albo przewóz. – Powiedzmy, że w tej chwili płacę swój dług wobec wszechświata – oszczędnym gestem nakładam kapelusz, nie omieszkając przejrzeć się w lustrze za plecami stojącego w gotowości barmana. Terakotowa armia nie stoi w takim porządku jak jeden Lloyd, a gdyby tak zamącić i wpuścić tu muchę…? – Nie zapomnij podziękować – noskiem parasola pukam w wizytówkę, przypominając jej o dobrych manierach. Tête-à-tête? Skończone. Finisz? Cierpki.

[Leonie Figg]

Problem w tym, że nikt nigdy jej nie uratował. Nie kiedy było to naprawdę potrzebne. Ściąganie w szkole, krycie się nawzajem, awaryjne pożyczanie piór, wysłuchiwanie zwierzeń w okresie nastoletniej sinusoidy, tak, wtedy liczyła na przyjaciół, cieszyła się ich wsparciem i odpłacała się tym samym, ale kiedy Colin naćpał ją, zaciągnął do piwnicy, w której miała spędzić następne półrocze, i pierwszy raz wykorzystał, gdy była jeszcze nieprzytomna, nie mogła liczyć na nikogo innego. Musiała polegać na sobie samej. Odwaga potrzebna do tego, by zostać uratowaną, pochodziła z jej środka, nie z dyspozycyjności drugiego człowieka, choć to tak strasznie bolało i przerażało. Kiedy przełykała gorzką zawiesinę strachu i rzucała się do frenetycznej ucieczki z ogrodu Fairchilda, uratowała siebie samą - czarodzieje, do których dotarła, tylko przypieczętowali ten proces, wołając magipolicję, której i tak niczego nie powiedziała. Po co? Powiesił się niedługo po tym, jak mu się wymknęła, nie chcąc tracić kontroli nad życiem, które przygotował w swojej chorej głowie. Odebrał jej możliwość poniesienia przez niego kary, zapewne w ostatnim akcie psychicznego maltretowania, jakiego się wobec niej dopuścił. Więc kiedy Daniel sugerował, że opierała swoje dobro na cudzej życzliwości, Leonie nawet nie odpowiedziała. Nie czuła, że wchodzenie w polemikę miałoby jakikolwiek sens, nie było to też historią, którą komukolwiek opowiedziała. Niech zatem Dodge myśli o niej co chce, to nie zmieniało w jej życiu niczego.
- Rozumiem to - przyznała cicho, nieco bezbarwnie, gdy wspomniał o pogoni za utratą kontroli. Także szukała tego w alkoholu, widziała w nim drogę do zapomnienia, do zdjęcia z duszy korozji ran, które zarosły, jątrząc się przez cały czas pod skórą; przez krótką chwilę wierzyła wtedy, że życie jest przyjemniejsze i prostsze, niż w rzeczywistości, upijała się tą wizją, szalała w rytmie jej muzyki, tańcząc z lekkością, której brakowało jej na co dzień. Najwidoczniej nawet bogacz pokroju Dodge'a szukał tego uczucia, chociaż po przegranej w kartach nie mogła sobie wyobrazić tego, o czym ktoś dobrze sytuowany mógłby chcieć zapomnieć.
Metafora? Naprawdę wybrał coś tak... tak nieporządnego na metaforę? Pioruny zamknięte w zwierciadłach oczu zelżały, tęczówki odzwierciedliły podejrzliwość, bo nie uwierzyła mu natychmiast, tylko przypatrywała się czarodziejowi przenikliwie, szukając oznak fałszu, które zdradzałyby jego kamuflowane naprędce intencje. Niczego jednak nie znalazła. Wydawał się szczerze zaskoczony kierunkiem, w którym pobiegły jej myśli, szybko przeszedł do wyjaśnień, że nie przebił się wzrokiem przez powłokę jej sekretów i nie zobaczył odbitych na niej jego dłoni, tylko po prostu się nie zrozumieli. Chyba mówił szczerze. Niewidzialne gołym okiem kolce cofnęły się w głąb duszy, mięśnie zaczęły rozluźniać, a niebezpieczeństwo spoliczkowania Daniela prawie w ogóle zanikło.
- ...Och - wymamrotała z zakłopotaniem, a gorąca krew uderzyła do policzków, barwiąc je czerwienią zażenowania. Nie ma to jak kolejny popis, kolejny dowód, że nie pasowała go egzaltowanego świata bogatych czarodziejów, którzy nad kieliszkami z ognistą whisky i innymi trunkami mogli zabawiać się metaforami dla utrzymania świeżości rozmowy. Wszystko, o czym mówił dalej, miało sens; pracując w handlu rzeczywiście nauczyła się powściągać emocje i trzymać język za zębami, bo każdy klient zostawiał we Fruwokwiecie cenne monety, i chociaż korciło, by czasem wyprosić kogoś za drzwi albo nieładnie się odgryźć, musiała pamiętać, że mniejszego utargu nie zrekompensowałaby satysfakcja z ustawienia kogoś do pionu. - Mogłeś tak od razu - stwierdziła z lekko wydętymi policzkami. Tyle dobrego, że dzięki napływowi złości na moment zapomniała o przygnębieniu i przegranych oszczędnościach, łzy zdążyły okrzepnąć na długich rzęsach, a w jej piersi pojawiło się trudne do zdiagnozowania ciepło, kiedy Dodge mówił o trzymaniu kciuków. Czyżby naprawdę miał okazać się porządnym człowiekiem? Znów przyjrzała się mu uważnie, tym razem łagodniej, obracając w palcach elegancką wizytówkę finansisty. Nie była dla niego za miła i wyrzuty sumienia oplatające się wokół kręgosłupa to coś, czego należało się spodziewać, i oto były, znów podsycając rumieniec rozlany na twarzy. - Jeśli okaże się, że masz rację, coś wymyślę, żeby choć trochę ci się odwdzięczyć. Napiszesz jakie ciasto lubisz albo jakich roślin ci brakuje - zdecydowała z uśmiechem podsyconym świeżą nadzieją, jeszcze raczkującą, niepewną, niemal nieśmiałą, ale cenną, bo to pozwalało nie zatracać się w odmętach czarnowidztwa. A to, że nie widziała w nim pasjonata żywych roślin doniczkowych wcale nie musiało korespondować z rzeczywistością. Już raz ją dziś zaskoczył. - Dzięki - dodała poważniej i tym razem bez wahania zaoferowała mu dłoń. - A, i... jestem Leonie - dodała; jak to bardzo do nich pasowało, że przedstawili się dopiero na końcu.

zt x2

[Evander Crouch]

4 maja

Wieczór powoli spowijał ulice woalem mroku, a latarnie gazowe tliły się już leniwie, budząc do życia tańczące cienie. Bruk połyskiwał po popołudniowym deszczu, który rozrzedzał londyńskie powietrze. Przecinał mugolskie uliczki sam, obracając w palcach różdżkę ukrytą w specjalnie zaprojektowanym mankiecie. Potrzebował spaceru i lubi chodzić, zwłaszcza wieczorami, gardząc czarodziejami, którzy poruszali się wyłącznie przy pomocy teleportacji lub sieci Fiuu - a znał takich. Wyczekiwał dnia, w którym ich ciała zostaną strawione przez atrofię, niezdolne nawet do uniesienia różdżki, ale nikogo nie moralizował. Pogardzał nimi w ciszy, bo lata funkcjonowania w społeczeństwie uczyniły z niego dyplomatę, który błyskawicznie szacował wagę własnych słów. Poruszał się szybko, czujnie. Oddalał się od gmachu Ministerstwa, kierując do pobliskiego hotelu. Po drodze mijał mugoli - kloszarda, który próbował od niego wyłudzić papierosy, pijanych nastolatków tłukących butelki i pokrzykujących przekleństwa z mocnym, londyńskim akcentem oraz uliczne kurtyzany, wulgarne i wyzywające, młode, choć z twarzami tak zniszczonymi przez narkotyki, jak zakładał, iż wydawały się znacznie starsze od niego. Nie rozumiał dlaczego on, czarodziej, miał ukrywać swoją tożsamość przed tym motłochem. Dlaczego miał żyć w ukryciu, kajać się przed gorszą rasą. Nie zasługiwali na to - oni, czarodzieje. Tymczasem nastroje polityczne przesuwały się niebezpiecznie na lewo, wnosząc chaos pod płaszczykiem nowego ładu. Od zaprzysiężenia nowego Ministra w urzędach zrobiło się gorąco. Każdy bał się o swój stołek, wiadomym było bowiem, że Leach będzie chciał obsadzić najwyższe urzędy swoimi. Evander nie musiał obawiać się o swoją posadę, ale mógł obawiać się tego, jakie decyzje będą płynąć z góry - i czy będą sprzyjać jego interesom. Na razie pozostawał spokojny, ale czujny, szykując podwaliny pod następne miesiące. Musiał wyczuć tę nową sytuację, spojrzeć na świeże rozstawienie pionków na szachownicy z dystansu, analitycznie. To dlatego po zakończonej pracy nie skierował się do kominka, a na londyńskie ulice. W rodowej posiadłości nie czekał na niego spokój, a dwie córki żądne jego uwagi, lub choćby ktoś z rodziny, kto natychmiast odciągnąłby go od własnych spraw. A on chciał ciszy, nawet okupionej zgiełkiem gwaru wieczornego lobby baru. Tutaj nikt nie rozliczał go z minionego dnia, a przestrzeń była wolna od ciekawskich portretów zmarłych członków rodziny, nachalnie narzucających swoje towarzystwo. Była za to ciemna lada, światło świec iluminujące złote refleksy na szkłach butelek piętrzących się za kontuarem, elegancko ubrany barman, który nie zadawał pytań i zapach alkoholu zmieszany z jakimiś cięższymi, naturalnymi nutami, przywodzącymi na myśl wilgotny kamień i dogasające w kominku drewno. Usiadł przy barze, zamawiając whisky, schłodzoną, bez dodatków. Czerń jego ubioru czyniła go ponurym niczym cmentarna zjawa. Czarna koszula, czarna kamizelka, czarne spodnie w kant. Ramię opinał czarny łańcuszek - symbol żałoby. Wbrew jego upodobaniom, na palcach jawił się tylko jeden pierścień, srebrny sygnet z symbolem rodu Crouchów. Surowa elegancja, bez cienia próby przypodobania się komukolwiek. Mimo ponurej aury, z daleka dało się dostrzec, że należy do wyższej klasy społecznej, wyróżniając się nawet na tle innych gości, których skarbce niewątpliwie pozostawały wypełnione po brzegi. Zanurzył usta w zimnym alkoholu, pozwalając myślom płynąć leniwie jak powolna, melancholijna melodia jazzowa sącząca się w tle. Odpalił papierosa, trwając chwilę w letargu, pogrążony w myślach, ze wzrokiem zawieszonym w próżni. Porządkował chaos minionego dnia, z chirurgiczną precyzją odtwarzając wszystko, co dziś usłyszał, i jakie miało to dla niego znaczenie. Dopiero wtedy ją zobaczył. Siedziała w obitej szmaragdowym aksamitem loży, sama. Nie w sposób, który zdradzał oczekiwanie i nie z ostentacją kogoś, kto pragnął być zauważony. Rozpoznał ją natychmiast - po niewymuszonej elegancji, po ostrych, szlachetnych rysach, po spojrzeniu, które miało w sobie spokój kogoś, kto widział rzeczy, przed którymi inni odwracali wzrok. Pamiętał wrażenie, jakie na nim wywarła. Cisza trzymająca w ryzach emocje. Pamiętał jej głos. Rzeczowy, wyważony. Pamiętał zapach cmentarnych kwiatów, kamienia i ziemi, i kompetencję, którą rzadko dostrzegał u innych. Nie podszedł od razu. Przyglądał się jej, dopalając papierosa, pozwalając myślom dojrzeć. Była w tej chwili jakaś intensywność, napięcie. Mogła odczuć, że jest obserwowana. Evander nie działał impulsywnie. Ważył, rachował, aż uznał za fakt, że obecność Iriny w tym miejscu nie była przypadkiem. A jeśli była - tym bardziej zasługiwała na jego uwagę.
Musiała widzieć, że zmierzał w kierunku jej stolika, niewymuszenie odnalazł jej spojrzenie. Kiedy się dosiadł, zrobił to spokojnie, pewnie; bez pytania - jakby cisza między nimi naturalnie dopuszczała jego obecność.
- Nie wygląda pani na kogoś, kto czeka - chłodna obserwacja, wypowiedziana z tą charakterystyczną pewnością kogoś, kto przywykł do kontroli, ale bez zbędnej prowokacji, niosła propozycję towarzystwa. Nie dodał nic więcej. Pozwolił, by to ona zdecydowała. Było w tym geście wszystko: kontrola i uprzejmość, ciekawość i dystans. A także obietnica. Niewypowiedziana na głos, ale wyczuwalna, jak gęstniejące powietrze tuż przed burzą.