Grota Morskiego Smoka (Pembrokeshire)

[Mistrz Gry]

Grota Morskiego Smoka (Pembrokeshire)

Tam, gdzie klify toną w morzu, a fale biją z gniewem o skaliste brzegi, znajduje się grota, której wejście widać tylko przy odpływie. Nazywana jest Grotą Morskiego Smoka — nie wiadomo, czy z powodu kształtu wnętrza, czy opowieści, które przekazują rybacy. W środku tego schronienia powietrze pachnie solą i kadzidłem. Z głębi dochodzi bulgot, jakby coś tam oddychało. Rzekomo smok — nie ciałem, lecz echem pradawnej istoty. Wiadome jest, że dziś groty nie zamieszkuje już żadna bestia. Czy oby na pewno? Powiada się, że naprawdę bardzo dawno temu czarodzieje składali w tym miejscu ofiary z bursztynu, wrzucając je do podziemnego jeziora. Być może cenne minerały spoczywają dziś na dnie zbiornika. Wiadomym jest, że obecnie miejsce to przyciąga samotników, alchemików i poszukiwaczy przygód. Ale nie każdy wraca z tej groty taki sam.

[Mistrz Gry]

18 maja '62

Komunikat z Ministerstwa Magii pojawił się tego samego dnia rano i brzmiał jak wiele podobnych ostrzeżeń: ze względu na gwałtowne burze oraz chwilowe zakłócenia w sieci świstoklików zaleca się ostrożność. Część punktów transportowych może działać niestabilnie.
Zamiast bezpiecznego punktu docelowego Varya Borgin i Leopold Flint trafili do wnętrza jaskini - chłodnej, wilgotnej, rozświetlonej jedynie rozproszonym, mlecznym światłem odbijającym się od kamiennych ścian. Z zewnątrz dochodził jedynie stłumiony szum - wody albo wiatru, trudno było to ocenić.
Pierwsze próby użycia magii nie przyniosły oczekiwanego efektu. Zaklęcia opuszczały różdżkę, ale ich efekt był trudny do przewidzenia. Dźwięki odbijały się z opóźnieniem. Ruchy wydawały się przesunięte w czasie. Zmysły zaczęły płatać figle: to, co jedno widziało, drugie słyszało; to, co powinno być zimne, wydawało się ciepłe.
Dość szybko stało się jasne, że nie odbierają tego miejsca w ten sam sposób. Żeby ruszyć dalej, musieli polegać na sobie. Opisywać to, co widzą, słyszą albo czują. Sprawdzać każdy krok. Uzgadniać kierunek. Czasem jedno prowadziło, czasem drugie - w zależności od tego, czyj zmysł akurat okazywał się bardziej wiarygodny. Musieli sobie zaufać.
Głębiej w grocie rosły kępy Floraconiuncta, przywierające do skał w miejscach, gdzie ścieżka zwężała się na tyle, że trzeba było iść blisko, czasem niemal dotykając ramionami. Zapach kwiatu był subtelny, ale w zamkniętej przestrzeni stawał się wyraźniejszy. Sprawiał, że słowa przychodziły szybciej. Że opisy stawały się bardziej dokładne i osobiste, niż było to konieczne. Że dłoń wyciągnięta w ciemności znajdowała drugą bez wahania.
Im dalej szli, tym bardziej oczywiste było, że wyjście z jaskini nie zależy od jednego poprawnego zaklęcia czy udanej teleportacji. Trzeba było zsynchronizować kroki, zaufać cudzym zmysłom, pozwolić drugiej osobie prowadzić. Oddać kontrolę komuś niemal obcemu.

Zadanie jest precyzyjne: wyjście z groty wymaga polegania na sobie nawzajem, ponieważ magia miejsca zakłóca odbiór rzeczywistości. Każde z was doświadcza przestrzeni inaczej: inne dźwięki, inne odległości, inne pojęcie przestrzeni. Żeby odnaleźć drogę, musicie opisywać sobie nawzajem to, co postrzegacie, uzgadniać kierunek i tempo marszu, a w kluczowych momentach pozwolić jednemu prowadzić drugiego - nawet wtedy, gdy własne zmysły podpowiadają coś innego. Kwiat rosnący w grocie sprawia, że komunikacja staje się bardziej bezpośrednia, a cisza trudniejsza do utrzymania.

LISTA PYTAŃ

Poniżej znajduje się lista pytań, które pod wpływem działania Floraconiuncta potrafią wyrwać się na głos, zanim zdążycie je zatrzymać. Nie są wypowiadane celowo ani z premedytacją - po prostu padają, wplecione w marsz, ciszę lub chwilę zawahania. Możecie wylosować pytanie, wybrać je świadomie, zmodyfikować jego brzmienie albo rozwinąć je o własne słowa. To, w jaki sposób zostanie zadane - półgłosem, nagle, nieporadnie lub z pozorną obojętnością - zależy wyłącznie od was.

Lista pytań:
1. „Czy komuś już kiedyś tak zaufałeś/zaufałaś?”
2. „Co robisz, kiedy boisz się bardziej niż chcesz przyznać?”
3. „Jest coś, czego żałujesz, że nie powiedziałeś komuś wcześniej?”
4. „Czy łatwo oddać ci kontrolę?”
5. „Co sprawia, że czujesz się bezpiecznie przy drugiej osobie?”
6. „Czy wolisz prowadzić… czy być prowadzonym?
7. „Co robisz, kiedy ktoś jest zbyt blisko?”
8. „Czy kiedykolwiek pomyliłeś potrzebę z pragnieniem?”
9. „Czy łatwo ci być szczerym?”
10. „Gdybyśmy nie musieli się stąd wydostać… co byś zrobił/zrobiła?”
11. „Czy myślisz czasem, że niektóre spotkania są… nieprzypadkowe?”
12. „Zawsze tak uważnie słuchasz, czy tylko teraz?”
13. „Czy cisza bardziej cię uspokaja, czy niepokoi?”
14. „Czy często pozwalasz innym decydować za siebie?”
15. „Czy trudno ci przyznać, że możesz się mylić?”
16. „Czy ktoś kiedyś zawiódł twoje zaufanie?”
17. „Jest coś, czego boisz się powiedzieć na głos?”
18. „Czy zdarza ci się udawać, że coś jest ci obojętne?”
19. „Czy dotyk pomaga ci się skupić… czy raczej rozprasza?”
20. „Czy wolałbyś/wolałabyś iść sam/sama, czy razem nawet wolniej?”
21. „Czy bliskość zawsze musi coś znaczyć?”
22. „Czy zdarza ci się myśleć o tym, co by było, gdyby…”
23. „Czy łatwiej ci iść dalej, kiedy ktoś idzie obok?”

Mistrz Gry nie kontynuuje z Wami rozgrywki. Miłej zabawy! Lucinda Macnair