Spokojna zatoka (Cambridgeshire)

[Mistrz Gry]

Spokojna zatoka (Cambridgeshire)

Kręta zatoka rzeki Nene to spokojny odcinek rzeki w Anglii, gdzie woda rozszerza się, tworząc naturalną zatokę i łagodne zakola. Brzegi są przeważnie niskie, porośnięte trawami, trzcinami i niewielkimi krzewami, z miejscami dostępnymi dla wędkarzy i spacerowiczów. Wokół widać otwarte pola, pastwiska i fragmenty terenów podmokłych, które tworzą charakterystyczny, lekko dziki krajobraz. Woda w zatoce jest spokojna, a jej powierzchnia często odbija niebo i otaczającą zieleń, nadając miejscu niemal sielankowy charakter. Widać tu przepływające łodzie oraz lokalną florę. Zatoka ma zarówno funkcję rekreacyjną, jak i naturalną ostoję dla lokalnej fauny. Jest wyraźnie oddzielone od zabudowań.

[Arabella Bones]

|06.05.1962

Brzegi zatoki były niskie i miękkie w linii, porośnięte trawami i trzcinami, które szeleściły cicho przy każdym podmuchu. Między nimi wyrastały krzewy, jeszcze nie w pełni rozwinięte, ale już żywe, pełne obietnicy nadchodzącego lata. Dalej rozciągały się otwarte pola i pastwiska, spokojne i puste, przerywane gdzieniegdzie wilgotnymi zagłębieniami terenu, gdzie ziemia ciemniała, a roślinność rosła bujniej. Dźwięki docierały stłumione i rozproszone. Plusk wody przy brzegu, skrzydła ptaka unoszącego się znad trzcin, daleki głos kogoś spacerującego ścieżką po drugiej stronie. Wszystko zdawało się być oddzielone niewidzialną granicą od reszty świata. Początek maja w Anglii, z jego jasnym światłem i spokojem przyrody, nadawał temu miejscu sielankowy charakter.
Kręta zatoka rzeki rozciągała się szeroko, a woda płynęła wolno, niemal leniwie, jakby sama nie chciała zakłócać ciszy. Jej powierzchnia odbijała jasne niebo i świeżą zieleń brzegów, drgając tylko wtedy, gdy wiatr musnął ją delikatnym ruchem albo gdy gdzieś dalej przepłynęła niewielka łódź. Powietrze było chłodne, jeszcze wiosenne, niosło w sobie zapach wilgotnej ziemi, traw i wody, ten charakterystyczny aromat, który można było poczuć tylko nad rzeką.

Arabella siedziała na kocu ze swoją robótką, kiedy Titus rozkładał się ze sprzętem do łowienia ryb. W piknikowym koszu schowane zostały bułeczki, kawałek szynki oraz sera, oprócz tego w papier do pieczenia zawinięte babeczki wraz z woreczkiem orzechów. Na dnie ułożyła butelkę lekkiego cydru i dwa kubeczki, ponieważ kieliszki groziły rozbiciem. Ubrana w wielobarwny strój, dużą ilość biżuterii w postaci naszyjników i brzęczących bransoletek idealnie wtapiała się w rozkwitające otoczenie. Zaproszenie od Titusa na ryby przyjęła z ochotą, choć sama nie łowiła. Mogła jednak spędzić czas na łonie natury z człowiekiem, z którym znała się od dawna. Nawet wtedy kiedy przebywała w Indiach, słała do niego listy, opisując każdy dzień, każdą chwilę. Mogła dzielić się swoimi myślami oraz opisywać codzienne życie, tak odmienne od tego jakie wiodło się w Anglii. Teraz siedząc na kocu z szydełkiem w dłoni uśmiechała się delikatnie do czarodzieja.-Wszystko będzie z nim dobrze, tylko przez najbliższe dni należy robić mu okłady na kopyto. - Kontynuowała wątek związany z koniem, którym się opiekowała w domu Titusa -Parę dni i będzie biegał niczym źrebak. - Dodała z cichym rozbawieniem w głosie i przeliczyła oczka na robótce. Dwa małe ptaszki nad nimi wykonały podwójną śrubę i z głośnym trelem odleciały ku drzewom. Ta cisza i spokój przynosiły ukojenie i poczucie zatrzymania się czasu.

Wiosna 1x: Ptaki
Na gałęzi nad drogą siedzi kilkanaście ptaków. Przez chwilę panuje absolutna cisza. Nagle wszystkie zrywają się jednocześnie. Powietrze wypełnia trzepot skrzydeł. Gałęzie drżą pod nagłym ruchem. Ptaki rozlatują się w różnych kierunkach, ale jeden z nich leci prosto w waszą stronę i nie wygląda przyjaźnie.
Jeśli zdecydujecie się zaatakować lub złapać ptaka, zanim on zaatakuje was, unikniecie konsekwencji. Akcja ta musi zostać wykonana w waszych pierwszych postach. Jeśli zdecydujecie się zrobić unik, PS wyniesie 50. Do rzutu należy doliczyć potencjał szybkości. Atak ptaka oznacza utratę 10 HP.

[Titus Harrison]

Chmury pędziły po niebie pchane wiosennym wiatrem.
– Wiatr z południa – przyjemne ciepło – lubił o tym wspominać, już w wieku trzydziestu-paru lat, brzmiąc przy tym jak wzdychający nad pogodą emeryt. Ale przecież ludzie choć częściowo szczęśliwi, odnaleźć potrafili element radości w rzeczach pozornie prozaicznych. Chociaż nie brakowało mu zmartwień i momentów powracającej do jasnowidza paranoi… Od kilku dni nie śnił o niczym nieprzyjemnym – od kilku dni budził się w momencie, kiedy na niebie widniała już pierwsza, słoneczna łuna. Od kilku dni nie zamykał kuchennego okna, zza którego od obudzenia słyszał ptasie trele. Z wiekiem uczył się rozpoznawać ich coraz więcej – wypożyczył z biblioteki mugolski album ze zdjęciami angielskich ptaszyn, rozważał zakup nowej lornetki…
I doceniał momenty takie jak ten – gdy oddychał suchym od słońca powietrzem, rozkładał wędkarski zydel i obracał się przez ramię do kogoś, kto chciał go słuchać. Doceniał pomoc Arabelli – doceniał jej obecność w Dolinie Godryka i chęć pomocy z Mandatem, kiedy on sam pełnił swoje obowiązki w Londynie i nie miewał dla niego odpowiednio dużo czasu.
– Chciałbym żeby fikał po łąkach jak najdłużej, Bells, ale nie musisz się ze mną pieścić – zagaduje do niej, stojąc nad kocem, rozciągając teleskopowy mechanizm wysłużonej wędki. – Dobrze robię, że wciąż pozwalam mu wypasać się tak długo, co nie? Przygotowuję go od kwietnia, on w ogóle nie lubi się przejadać, więc się nie martwię, że żołądek nie da rady. Bardziej się martwię, że ma już jakieś zwyrodnienia i no… Że może za mało się rusza? – siada na chwilę tuż obok koszyka piknikowego, byle odwinąć żyłkę i poprawić supły w okolicy spławika. Dzisiaj… Połowi w ten sposób. Mając dzięki temu czas na rozmowę, nie czując konieczności ciągłego kręcenia kołowrotkiem spinningówki. – On ma już siedemnaście lat, wiesz zresztą. Ale oni go przetrenowali…
Wspomina. Arabella na pewno pamięta czas, kiedy razem z Ambrose’m Day’em przyprowadził Mandata do stodoły za domem przyjaciela. Kiedy dzień później poprosił Bones o to, by na chwilę poszła za nim i pokazał jej wymęczonego, wystraszonego ogiera. Odebrany interwencyjnie bał się ludzi – porzucał wytresowaną uległość na rzecz nerwowych reakcji. Nim Harrison doszedł z nim do porozumienia… Minęło trochę czasu. Świadkami postępów byli z Arabellą właściwie we dwójkę – bo chociaż koń od zawsze znajdował się też pod opieką policyjnego partnera Harrisona – Day bał się koni, nawet jeżeli w ostatnim czasie… Zechciał bać się ich mniej.
Magipolicjant opowiedziałby o tym więcej – gdyby nie intensywne uderzenie o taflę wody. Harrison podnosi się do pozycji stojącej niemal natychmiast, rzucając wędkę na bok, na koc – szczęśliwie nie uszkadzając niczego. Nie tylko on reaguje jednak instynktownie. Ptaki – te dotychczas rozśpiewane i cieszące wzrok obserwatorów… Podrywają się do lotu i zaczynają uciekać w popłochu – zmartwione o swoje życie.
Harrisonowi wydaje się, że już to widział. Widział to w kinie. Zobaczy to w kinie? Przeczucie wydaje się niejasne.
Pędzący w ich kierunku ptak testuje refleks, a Titus może i nabierał lat, ale wciąż posiadał łeb na karku… Chyba.
– Kurwa, uwaga… – mówi, prędko wyciągając różdżkę zza pasa i instynktownie kierując nią w stronę nadchodzącego zagrożenia… Które gatunkiem z pewnością skuteczniej określi jego towarzyszka. Osoba, w kierunku której zmierzał ptak, a która posiadała ręce zajęte szydełkowaniem. – Mobilicorpus – duka, ale robi to skutecznie, zmieniając trajektorię lotu ptaka, który zamiast zderzać się z jej sylwetką – przeleci dziesięć centymetrów nad jej głową. Całe szczęście, Merlinie, całe szczęście.
Harrison wbija spojrzenie w twarz Arabelli, ale gdy znajduje pewność, że tej nic się nie stało… Ucieka wzrokiem jeszcze szybciej.
– Co tak palnęło? – potwór z dna jeziora?

|| Udane zaklęcie Mobilicorpus - Unosi i pozwala na nieznaczne przemieszczenia ciała człowieka lub zwierzęcia.