Marmurowa Sala

[Mistrz Gry]

Marmurowa Sala

Główna sala Banku Gringotta, zwana Marmurową, to największa z komnat w budynku (ponad powierzchnią) dostępną dla klientów. Niektórych wręcz zawstydza swoim bogactwem, przepychem i ogromem. Wysokie, łukowate sklepienie przywodzi na myśl dawne świątynie, a dokładnie nad środkiem sali zawieszono na nim wielki żyrandol z setek kryształów. Wszystko wykuto tu z marmuru - każdą ścianę, posadzkę i liczne kolumny, on lśni, jakby polerowano go kilka razy dziennie i światło świec odbija się od niego migocząc przy tym przyjemnie. Podłoga ułożona z czarno-białych płyt zdaje się falować światłem, które wpada przez wysokie okna o złotych ramach. Każdy krok po tej posadzce odbija się echem, jakby bank zapamiętywał każdy dźwięk, wagę czarodzieja, a może i jego intencję. Ci, którzy wchodzą tu po raz pierwszy, mimowolnie zwalniają — przytłoczeni ciszą, czystością i wzrokiem goblinów.
Goblinów jest tu bowiem sporo. Pracują w ciszy przy swoich biurkach, za wysokimi ławami postawionymi wzdłuż sali, a na jej końcu znajduje się stanowisko najważniejszego z nich, który przyjmuje kluczyki do skrytek bankowych i dokonuje weryfikacji tożsamości czarodzieja. Dopiero po jej potwierdzeniu oraz identyfikacji kluczyka goblin wskazuje drogę dalej - za drzwi, które prowadzą do korytarza, gdzie na końcu czeka kolejka.

[Irina Macnair]

1 kwietnia 1962 r.

Wśród goblinów były szychy i Irina Macnair doskonale o tym wiedziała. Gdy więc wkraczała do siedziby Banku Gringotta, a jej obcas rytmicznie uderzał w błyszczące posadzki w Marmurowej Sali, natychmiast postanowiła skierować się do właściwych drzwi. Thurvak Goldtally pełnił stanowisko członka Rady Nadzorczej, oddelegowanego bezpośrednio do spraw kredytowych. Metalowa tabliczka z jego nazwiskiem mieniła się złociście - w mniemaniu Iriny wręcz krzykliwie - przed oczami każdego, kto postanowił stanąć przed gabinetem tejże uprzywilejowanej persony. Wszak wysoką nie mogłaby jej nazwać z oczywistych względów. Jeśli zatem doszło już do tego, by osobiście musiała fatygować się do szanownej instytucji, zamierzała rozmawiać wyłącznie z kimś decyzyjnym. Właśnie z nim. Minutę później goblinowi-sekretarzowi nie udało się zatrzymać rozsierdzonej wiedźmy i tak też wniknęła bez zapowiedzi do komnaty rzeczonego Thurvaka.
W biznesie nie była żadnym nowicjuszem. Pojmowała najbardziej zawiłe kwestie finansowe i rozumiała, jakimi prawami rządził się ten podstępny rynek przedsiębiorców. Ponadto wiedziała doskonale, jak należy rozmawiać z tymi konkretnymi istotami, aby wynegocjować dla siebie jak najlepsze warunki. W banku prowadziła skrytkę, w banku również zaciągnęła kilka lat temu pożyczkę na inwestycję i temuż bankowi powierzała kwestie nadzoru nad osobistym oraz firmowym majątkiem. Miała szereg wymań i - choć nie bez cienia wstrętu - musiała przyznać, że do tej pory współpraca układała się zadowalająco. Lecz kiedy dwa dni temu sowa przyniosła jej list - sygnowany zresztą pieczęcią wspomnianego członka Rady Nadzorczej - ujrzała w piekielnej fantazji całą bandę tych chciwych goblinów w trumnach. W tamtym momencie skończyło się pobłażanie i eleganckie ukłony.
Po trzech kwadransach, gdy szyby w oknach banku zaczęły niemal pękać ze strachu, drzwi otworzyły się z hukiem. Dwa skrzydła pofrunęły, a spomiędzy nich wypadła rozwścieczona wdowa. W dłoni ściskała swój drogi, gustowny kapelusz, a jej policzki grzały się do czerwoności, co można było uznać za dość rzadki widok. - Obiecuję panu, że nie skończyłam z panem, panie Goldtally! - zawołała, obracając się ostatni raz w stronę wciąż szeroko otwartych wrót. - Proszę być pewnym, że o pańskich krętactwach dowie się cała brytyjska elita. Jeśli będzie pan tak traktował swoich najlepszych klientów, przyjdzie panu wkrótce zamknąć ten interes - warknęła, finalnie trzaskając tymi nieszczęsnymi drzwiami.
Wtedy też ujrzała, że tuż przed nią na korytarzu stał dość znany w Przeklętej warowni bywalec. Augustus Rookwood. Wzięła głęboki wdech i poprawiła nieco swój elegancki strój, by pozbyć się ewentualnych zagnieceń. Rozgrzana po wyjątkowo burzliwej rozmowie z bankierem musiała...
- Zapalić. Muszę zapalić. Inaczej pożoga pochłonie cały ten gobliński burdel - mruknęła wciąż jeszcze zirytowana. - Panie Rookwood - zreflektowała się z pewnym opóźnieniem. - Jeśli zamierzasz dzisiaj załatwiać sprawy...w tym gabinecie, to nie radzę, Augustusie. Mają w głębokim poważaniu profesjonalną obsługę prawdziwych czarodziejów - opowiedziała krótko, z niedowierzaniem kręcąc głową. Sięgnęła wtenczas do skórzanej, czarnej torebki, by poszukać w niej ulubionej papierośnicy. - Znasz drogę do palarni? Przez tego całego Goldtally'a nie mogę sobie przypomnieć, który to był korytarz - przyznała w duchu zażenowana. Ależ ją kusiło, by potraktować tego goblina wyjątkowo paskudnym zaklęciem, ależ miała ochotę, by wił się w upiornych torturach, obiecując, że wszystkie jej sprawy zostaną załatwione. Niczego jednak nie ugrała, a zamknąć konta w tymże banku również nie mogła, bo w świecie czarodziejów wciąż Gringott pozostawał jedyną słuszną opcją. Niechże chociaż zdechnie ten przeklęty gołowąs w ciasno związanym krawaciku. Na początek to by jej wystarczyło.

[Augustus Rookwood]

Gmach Banku Gringotta robił wrażenie za każdym razem, gdy stawał przed nim na placu ulicy Pokątnej - wydawał się znacznie wyższy i szerszy niż w rzeczywistości, a każdy kawałek skały i drewna, które przysłużyły się w budowie, zdawały się być warte fortunę. Marmur wewnątrz lśnił, jakby był zaczarowany nie mniej niż goblńska stal i drobinka kurzu nawet nie śmiała do niego przylgnąć; kryształowe żyrandole i złote wykończenia emanowały bogactwem i luksusem. Przepych ten zawstydzał, sprawiał, że człowiek czuł się malutki i niewiele znaczący, przywodził myśl o tym jak małe są jego możliwości względem wielkich bankierów, którzy nierzadko mieli moc decydowania o cudzym losie - udzielenie pożyczki, czy odroczenie raty było niekiedy czyimś być albo nie być.
Augustus nie pamiętał swojej pierwszej wizyty w Banku Gringotta; pamiętał przebłyski, gdy ojciec zabierał go czasem (głównie kiedy był już starszy) i wciąż miał w głowie to uczucie przytłoczenia. I paskudne, goblińskie uśmieszki na myśl o odsetkach, które podniosą - już i tak nieprzyzwoicie wysokie - zyski banku. Już wtedy działały mu na nerwy, a z biegiem lat ta niechęć jedynie się pogłębiła. Jako dorosły czarodziej miał z nimi znacznie więcej do czynienia. Nie tylko z tymi pracującymi w Banku Gringotta, ale i tymi, którzy parali się mniej legalną lichwą i pożyczali galeony zdesperowanym na bandycki procent. Później potrzebowali takich osób jak Augustus - do brudnej roboty. Zadawał się z nimi, bo musiał, bo dobrze płacili i wolał mieć w tych podstępnych istotach sojuszników na przyszłość. W głębi ducha gardził nimi jednak jeszcze bardziej niż oni czarodziejami (zapewne), których - w jego mniemaniu - uwielbiali dręczyć. Potrafił mówić w ich języku, nie uznawał tego jednak za powód do dumy, a przykrą konieczność.
Podobną koniecznością była dzisiejsza wizyta w tym miejscu. Pojawił się tu niechętnie, a jeszcze bardziej niechętnie ubrał przed tą wizytą wyprasowaną czarną koszulę i spodnie z grubszego materiału, w które ją wciągnął. Przepych nie robił już na Rookwoodzie tak dużego wrażenia jak kiedyś, nie przytłaczał go i nie odbierał pewności siebie, lecz jak zawsze czuł się nieswojo. Czekał na swoją kolej, aby wejść do gabinetu Thurvaka Goldtally, pragnąc omówić z nim harmonogram spłat i opcjonalną zmianę wysokości rat, wstał z krzesełka, kiedy drzwi otworzyły się i był gotów wparować do środka od razu, nie dając szansy goblinowi na chwilę przerwy (nie zasługiwał na to), lecz znajomy głos i sylwetka zatrzymały Rookwooda na swoim miejscu. Zaintrygowany przysłuchiwał się krzykom eleganckiej czarownicy, w której rozpoznał krewną Drew - z tego co pamiętał, była siostrą jego ojca, lecz gdyby on mu o tym nie powiedział, wziąłby Irinę za kuzynkę samego Namiestnika. Ciotka kojarzyła mu się ze starszą czarownicą, która pachnie kotami i starością, w gębie ma papierosa, a głos zmieniony przez dwadzieścia lat palenia. Irina pragnęła mieć w ustach papierosa, lecz jej zmysłowy głos absolutnie nie pasował do obrazu starej ciotki.
- Święte słowa, pani Macnair - przytaknął zirytowanej wiedźmie Augustus. Nie widział jeszcze tej kobiety w takim stanie, lecz w podobnych okolicznościach nie mógł się temu dziwić. Gobliny potrafiły wyprowadzić z równowagi i doprowadzić człeka do szewskiej pasji, a jednocześnie zapędzić go w kozi róg, zachowując przy tym absolutny spokój i uśmiechając się podle zarazem. - Sam bym lepiej tego nie ujął - mruknął, ukrywając zarazem lekkie rozbawienie teatralnością tej sceny, lecz jedynie pokiwał głową z zawziętą miną, utwierdzając Irinę w przekonaniu, że ma absolutną słuszność. Z góry zakładał, że oczywiście ją miała. Po pierwsze - nazywała się Macnair, a po drugie gobliny to psidwaki matki natury i ostatnie złamasy, więc zawsze opowiedziałby się przeciwko nim.
- Tak się składa, że znam. Proszę za mną, pani Macnair - wyrzekł szarmanckim tonem, podchodząc bliżej i oferując jej ramię, aby mogła wsunąć podeń rękę i niezależnie od decyzji kobiety, ruszył w stronę schodów, palarnia bowiem znajdowała się poziom niżej. Goblin mu nie ucieknie, bo i tak pewnie nie miał nic lepszego do roboty. Właściwie czym zajmowały się gobliny w czasie wolnym? Pewnie knuły jak wzniecić kolejny bunt. O ileż lepsze i zdrowsze było dla zdrowia psychicznego i fizycznego zapalenie papierosa w towarzystwie pięknej kobiety, zamiast użerać się z jakąś pomarszczoną karykaturą człowieka. - Musimy zejść niżej. Zechce pani opowiedzieć co się stało? - poinformował ją, zaczynając pokonywać schodki prowadzące na parter. W przypadku innej osoby nie pytałby, bo raz - miałby to w nosie, a dwa - sprawy finansowe były rzeczą nad wyraz prywatną i intymną. Sądził jednak, że pomimo braku bliższych relacji, mogli sobie ufać. Ze względu na Drew i Toma Riddle'a. Przedramiona ich obojga zostały naznaczone tym samym tatruażem.
Dotarłszy do palarni pierwszy dobył z kieszeni eleganckiego, granatowego płaszcza papierośnicę i wyciągnął ją w kierunku Iriny, częstując ją tytoniem.