Salon

[Mistrz Gry]

Salon

Ciemne drewniane belki stropowe i ciężkie kotary nadają pomieszczeniu estetycznego klimatu. Ściany są pomalowane na zieleń, ale nie jest to zwykła zieleń. Kolor jest ciemny i głęboki, przypominający barwę lasów w nocy. W pomieszczeniu znajdują się również duże okna, które pozwalają na dostęp światła dziennego i ułatwiają odbiór wnętrza. Okna są ozdobione ciężkimi zasłonami z ciemnego materiału. Kanapy o zielonym, aksamitnym obiciu, o ciekawych, zakrzywionych kształtach, zachęcają do odpoczynku. W salonie znajdują się również wykonane z ciemnego drewna regały, które ocieplają to wnętrze. Na półkach widać mnóstwo starych, skórzanych tomów oraz ręcznie pisanych manuskryptów.

[Igor Karkaroff]

Nietrzeźwa konstatacja zabrała ich wszystkich ― jego samego, siedzącą obok Lucindę, trzymanego na rękach Waldena i pozostałych jeszcze najpewniej członków tej fikuśnej mozaiki ― w odmęty niepozornych świadectw wyrzutu; bo gdyby nie one, te pieprzone wyrzuty sumienia, przez które z niechęcią oglądał swoje rozszczepione na dwa pierwiastki odbicie w szybie, już dawno stałby się zaledwie Winnym.
Winnym, gotowym deprawować świętości i gotowym też je bluźnić, depcząc ich brzmienie krokiem nasyconym arogancją.
Winnym, zdolnym do cynicznego zaśmiewania się w twarze Niewinnych, błąkających się po świecie w brzmieniu melodii wygrywanej przez cnoty.
Winnym, bezbłędnie potrafiącym szachować wyłącznie tym, co ze zła powstało i zło karmiło, nie zastanawiając się nawet nad tym, czy dobra miał ochotę kiedykolwiek skosztować.
To zepsucie z wolna wkradało się pomiędzy jego kości, czasami to burząc już najlepiej doń pasujący obraz dwóch, sprzecznych ze sobą połówek; ta zgnilizna cichutko osiadała na jego barkach i krańcach rzęs, przy uchu i w okolicy pępka, podszeptując wyłącznie obrzydliwe, monotonne, ale zakotwiczone w centrum ja.
Ja zaświadczające, że poza czubkiem własnego nosa nie istniało nic innego; ja skupione wokół poniedziałku, wtorku, środy i czwartku, a pewnie też piątku, soboty oraz niedzieli, choć o tamtej reszcie wspominać już nie wypadało. Ja istniejące jako akt niemego potwierdzenia, że poza wolą Igora ― Igora Żądającego, Igora Wymagającego i Igora Decydującego ― nie ma nic innego; ja oznajmiające, że świat zorientowany jest właśnie wokół niego.
Trzeba jednak powiedzieć, że głosik tych pokus, tego niekiedy naprawdę brzydkiego ja ― degenerujący, psujący go od wewnątrz ― był jakby uszyty z jedwabiu, swym tonem przypominając aksamitny, syreni śpiew; i tenże właśnie głosik nakazywał mu ostatnio szerzej otwierać oczy do tej pory zamknięte.
Nakazywał, już niebawem pchając go w ramiona panny, którą interesować się bynajmniej nie powinien; nakazywał, przyjacielem nazywając nieporadnego chłopaka z marginesu, nie arystokratę, umocowanego w sile złota, wpływów i potęgi. Nakazywał, kierując jego różdżkę i przemoc przeciw własnej matce, złość ― względem kuzyna, widmo wyroku śmierci zsyłając zaś na podobno zmarłego ojca.
I tak, w toku otrzymanej od Lucindy rady, w marcu i kwietniu brzemię Winnego zaczęło dominować Niewinnego; i tak, w toku nowego rozdziału w życiu, w którym najsilniej dudniły głoski układające się w słowo wybór, ten pierwszy Igor ― Igor Wymagający, Igor Pyszny i Zdradziecki ― dewastował z wolna zasługi tego drugiego, prostszego i milszego w usposobieniu.
― Moja zazdrość ci nie zaszkodzi ― zapewnił z półuśmiechem, stawiając się w uprzywilejowanej pozycji; po prawdzie jednak, każda zazdrość oplatała przecież istnienia mackami niedobrej zawiści. I on umiałby zasiać jej ziarno w tym domu, w tym małżeństwie, w tych ludziach, ale do tego zdolny był tylko Winny. ― Ale ta ich... ― tu przerwał na moment, skinieniem głowy wskazując ogród, choć myśli mówiły wyraźne ich wszystkich ―...ta ich już może ― dokończył w nieporadnej przestrodze, choć pewnie wcale jej nie potrzebowała. Z jakiegoś jednak powodu potrzebował to tu teraz powiedzieć. ― Rozczaruję cię. Poważnej kandydatki jeszcze nie ma ― dopowiedział sam, choć nie pytała, ale taka chyba natura pijanych ― oznajmiać więcej, niż się zamierzało. Uczynić to miał po raz kolejny ― już ostatni, nim zmęczony krok nie poniesie go wreszcie do sypialni, a dłonie nie oddadzą syna w bezpieczne ręce matki:
― Zysk polega na tym, że jutro wciąż będziesz wiedziała, kim jesteś. Oni nigdy się tego nie dowiedzą ― zastanowił się cicho, przez chwilę to jeszcze patrząc jej w oczy, nim szloch Waldena nie odebrał mu ich zainteresowania. Próba zadowolenia wszystkich to jedyna zdrada, za którą naprawdę zapłacisz; zdrada samej siebie, przemknęło przez myśl, ale rozbudzony niemowlak powstrzymał ją przed wypowiedzeniem. Niezmiennie utkwiła mu jednak w myśli ― strapionej, szukającej odpowiedzi i jej wciąż nieotrzymującej. ― Późno już, nie będę przeszkadzał... I tym razem postaram się już nie hałasować... Dobranoc ― rzucił jeszcze na odchodne, nim zniknął w ciemnym korytarzu, dalej to wałkując w głowie to jedno słowo, które dziś od niej usłyszał.
Wybór.

ztx2