Kuchnia

[Mistrz Gry]

Kuchnia

Przez kratowane okna wpada światło dzienne, kładąc się smugami na starym, drewnianym stole przykrytym lnianym obrusem. W powietrzu unosi się zapach suszonych ziół, zaklęty gdzieś między półkami pełnymi miedzianych naczyń i porcelanowych filiżanek. W rogu, tuż przy wygasłym kominku, stoli krzesło bujane czekające na powrót kucharki. Na blacie zwykle leżą naczynia, jakby ktoś przerwał przygotowania do herbaty i obiecał wrócić za chwilę. Kuchnia żyje swoim trybem, zawsze gwarna i pełna życia.

[Vivienne Burke]

Nie zdawałam sobie sprawy, że te uczucia, które i u mnie się pojawiły, można by jakoś nazwać. Nikt mi nigdy tego nie wytłumaczył, nie powiedział jak to rozpoznać. Czułam ciepło, przyjemność związaną z obcowaniem z Xavierem. Nie tylko gdy była ona fizyczna, ale nawet wtedy gdy budziłam się w nocy by się napić, a on spał spokojnie obok. Wtedy gdy zerkałam jak popijał herbatę do śniadania. Nawet wtedy gdy jedynie mijaliśmy się w drzwiach, oboje zajęci własnymi sprawami, a on posyłał mi delikatny uśmiech nie bacząc na to, że obok niego kroczy jego ojciec i rozmawiają o interesach sklepu. W mojej wyobraźni mój mąż nie mógł czuć tego co ja. Miał kiedyś inną żonę, z którą połączył się dlatego, że ją kochał - Primrose mi o tym opowiadała. Potem bardzo cierpiał gdy ją stracił. Mogliśmy stać się swoimi przyjaciółmi, kochankami, ale nie sądziłam, że mogę zająć w jego sercu tak zaszczytne miejsce. Dopóki ktoś nie nazwie tego uczucia jakim go darzę, z pewnością nie zorientuję się czym ono jest. Ale nie to teraz było mi w głowie, tylko ciepło jego ciała, szorstkość włosów na moich plecach, palce na podbródku, które zmuszały mnie do spojrzenia mu w oczy. Miałam czerwone policzki, być może od temperatury wody, być może od przyspieszonego bicia serca. Gdy on mnie tak dotykał, a ja patrzyłam na niego, czułam dziwny ucisk w podbrzuszu, który przyjemnie rozchodził się po moim ciele. Znałam już to uczucie, wiedziałam, że jest dobre i nie powinnam się tego wstydzić. Nie przy nim. Uśmiechnęłam się tylko, lekko mrużąc oczy.
- Więc kontynuuj - mruknęłam.
Nie musiałam długo czekać na jego reakcję. Gdy ponownie oparłam głowę o jego ramię przymknęłam oczy, aby móc skupić się tylko i wyłącznie na dotyku jego dłoni. Palców, którymi wodził po moich piersiach, dłoni skrytej pomiędzy nogami. Nauczyłam się przy nim tyle nowych rzeczy. Przede wszystkim o sobie, o swoim ciele. Nie wiedziałam, że bycie u boku mężczyzny może być tak przyjemne. Większość kobiet, tych starszych przede wszystkim, nigdy tego nie doświadczyło. Jak to mówiła pani Tytania do Primrose, jeśli się polubi swojego męża, to może być nawet przyjemne. Jeśli pomiędzy małżonkami była tylko i wyłącznie konieczność wydania na świat potomstwa, a nie dawania sobie przyjemności, to mogłam im tylko współczuć. Ja faktycznie lubiłam Xaviera i od samego początku nasze zbliżenia były dla mnie przyjemne. Odkryłam, że dotyk w niektórych miejscach dawał mi przyjemność, jego bliskość powodowała dreszcze, a pocałunki szybsze bicie serca. Chciałam z nim to robić, nikt mnie nie zmuszał. Przez myśl mi przeszło, co by było gdybym Xaviera nie lubiła. I on nie lubiłby mnie. Czy musiałabym trwać w tym smutnym stanie, gdzie nasze pożycie małżeńskie byłoby jedynie obowiązkiem? Nieprzyjemnym obowiązkiem? Za pierwszym razem bolało, ale z każdym kolejnym ja byłam coraz bardziej rozluźniona i zauważyłam, że im bardziej odpuszczałam, tym więcej przyjemności mi to sprawiało. Aż zapragnęłam sama, więcej i częściej. Rozchyliłam nogi, opierając je po bokach wanny, wtuliłam w jego ramię, której dłoń pieściła moje piersi. Do łazienki wpadało świeże powietrze uchylonego okna, wiosenny śpiew ptaków towarzyszył mi podczas tej przyjemności.

[Xavier Burke]

To było dla niego jak zaproszenie, nie musiała mówić nic więcej. Gdy ponownie się o niego oparła, złożył delikatny pocałunek na jej ramieniu, by po chwili wyznaczyć nimi ścieżkę do jej szyi. Jego dłoń znów ruszyła w dół, by w końcu dotrzeć do celu, a druga zaczęła delikatnie masować jej pierś, chcąc z ten sposób dodać jej jeszcze więcej przyjemności. Jego ruchy palcami były spokojne, delikatne, ale na tyle zdecydowane aby już po chwili mogła odczuć pierwszą przyjemność. Jego usta pieściły skórę na jej szyi, broda lekko drapała. Jednocześnie czuł, że i on zaczyna czuć tą ekscytację z tego wszystkiego chociaż to ona była osobą, o która w tym momencie chciał jak najlepiej zadbać. Nie przerywając pieszczoty nawet na moment, w pewnej chwili zabrał dłoń z jej piersi i zaczął nią wodzić po jej ciele pamiętając, na które miejsca zawsze najlepiej reagowało.
Miał wrażenie jakby znów znajdowali się w swojej sypialni w Kairze. Noc już wtedy zapadła, za oknem było słychać powoli kończący się dzień, na niebie świeciły gwiazdy i tylko księżyc zaglądał do pokoju przez falujące na wierze zasłony otwartego okna. Pierwszy dotyk był delikatny, wręcz nieśmiały, nie chciał jej wtedy przestraszyć. Wcześniej zapewnił ją, że nie zrobi nic czego by nie chciała, ale potem się praktycznie nie odzywał. Dotyk był ich językiem i ciche odgłosy przyjemności. Sunął dłońmi po jej ciele, jakby palcami badając każdy jej skrawek, wyczuwając, w których momentach drży, kiedy jej oddech przyśpiesza, a kiedy z jej ust wydobywa się ciche westchnienie. Sprawdzał co jej się podobało, pokazywał co może jej się spodobać, co może sprawić przyjemność, o której do tej pory nie zdawała sobie sprawy. Podobało mu się to wtedy, wydawało mu się, że i ona, wbrew wstydowi i temu wszystkiemu co jej kiedyś mówili, czerpie z tej chwili, tego zbliżenia przyjemność, jaka wcześniej nigdy nie była jej znana.
W tym momencie odkrywali nowe rejony przyjemności, przekraczali nowe granice, jakby odkrywając to wszystko na nowo. Powoli wprowadził swoją dłoń w ruch, zanurzając z niej palce, jednocześnie czekając na jej reakcję by wiedzieć czy może kontynuować, nie śpieszył się. Mieli cały czas na ziemi dla siebie teraz, tutaj, w tej łazience, w tej wannie. Pocałunkami w końcu dotarł do jej policzka i przez linie szczęki, jakoś tak instynktownie sprawił aby obróciła twarz w jego stronę. A kiedy to zrobiła złączył ich usta w pocałunku, namiętnym, pełnym emocji i oddania. Smakował jej warg jakby były najwspanialszą rzeczą jaką było mu dane kosztować w życiu i w tym momencie tak właśnie było. Zatracił się w tej chwili, nawet nie zdając sobie sprawy, że sam w pewnym momencie westchnął cicho pod wpływem przyjemności, która zalała i jego ciało.

[Vivienne Burke]

Przyjemność, którą mi dawał była inna niż wcześniej. Nie była gorsza, nie była lepsza, tylko właśnie inna. Był to rodzaj bliskości, który był dla mnie dziwny. Leżąc w wannie, oparta o jego klatkę piersiową i z rozchylonymi nogami, starałam się wyzbyć resztek wstydu, które zdążyły mnie ogarnąć. Nie chciałam czuć przy nim wstydu, chciałam, aby pokazywał mi świat taki, jakiego jeszcze nie zdążyłam poznać. Byłam od Xaviera młodsza, zdążyłby dwa razy skończyć Hogwart, to wiązało się z jego doświadczeniem i znajomością rzeczy, które dla mnie były niedostępne. Obawiałam się różnicy wieku, teraz była mi na rękę. Mogłam mu zaufać, dać się prowadzić i pozwolić, aby uczył mnie życia, przyjemności, wspólnego obcowania. Nasz związek nie był oparty tylko na fizycznej przyjemności, potrafiliśmy ze sobą rozmawiać i dochodzić do kompromisów. Chociaż uczono mnie posłuszeństwa, Xavier chciał znać moje zdanie i brał je pod uwagę. Ciężko było jednak mi pozbyć się starych przyzwyczajeń, było to silniejsze ode mnie.
Oddawałam się jego dotykowi. Nogi miałam wygodnie oparte o boki wanny, czułam na sobie jego pocałunki, sunącą po ciele dłoń i tę, która znajdowała się pomiędzy moimi nogami. Nie wiedziałam co robi i jak to robi, ale było to niezwykle miłe. Nie hamowałam westchnień, usta miałam lekko rozchylone, a oddech urywał się w połowie. Czując jego palce w sobie spięłam się lekko, nie wiedząc co się dzieje. Szybko jednak napięcie puściło, rozluźniłam się ponownie i nie przerwałam mu. Nie chciałam mu przerywać. Zmusił mnie bym się lekko obróciła, nasze usta złączyły się w namiętnym pocałunku.
Przekraczałam granicę. Coś co kiedyś było dla mnie nie do pomyślenia, dzisiaj było codziennością. Mogłam doświadczać takiej przyjemności niemal codziennie, była na wyciągnięcie ręki tak długo, jak tylko Xavier chciał mi ją ofiarować. Ja też potrafiłam sprawić mu przyjemność, uczyłam się jak go dotykać, jak się zachowywać czy poruszać, aby i jemu dawać to, co najlepsze.
Jęknęłam cicho przerywając pocałunek. To co ze mną robił, jak mnie dotykał sprawiało, że przyjemność nadeszła szybko. Ciepło rozchodziło się od mojej kobiecości, od mojego podbrzusza, w którym rozwijało się nasze dziecko i rozchodziło po całym ciele. Nie byłam w stanie oddawać się temu pocałunkowi. Rumieńce na twarzy były mocno widoczne, dłonie miałam zaciśnięte na krawędziach wanny, a z gardła wydobywały się dźwięki wskazujące na to, że było mi właśnie bardzo dobrze. Nie wiedziałam co się dzieje, jakim cudem Xavier to robił w taki sposób, ale byłam bliska spełnienia i nie chciałam by przerywał.
W końcu nadeszło. Moje ciało przeszła przyjemna fala, która miałam wrażenie, że obejmuje każdy najmniejszy fragment mojego organizmu. Oddychałam głęboko, opadłam zmęczona, a na twarzy malował się uśmiech i widoczne poczucie spełnienia. Wtuliłam się w męża opuszczając nogi i chowając je ponownie pod wodę. Chwilę trwało, nim udało mi się opanować bicie serca, a potem obróciłam głowę, chcąc złapać jego spojrzenie. Nie wiedziałam co powiedzieć, nie wiedziałam czy w ogóle powinnam coś powiedzieć. Wpatrywałam się tylko w Xavera zadowolona. Może powinnam częściej tak odpoczywać?

[Xavier Burke]

Jej reakcja mówiła wszystko. Słowa były zbędne kiedy słyszał, widział i czuł jak reaguje na jego dotyk, na pieszczoty, które jej dawał. Jemu to również się podobało, o wiele bardziej niż się spodziewał. Chociaż w tym momencie to była pewnego rodzaju jednostronna transakcja, to byli w tym we dwoje i razem czerpali z tego wszystkiego przyjemność. Cichy jęk wydobywający się z jej ust spowodował, że uśmiechnął się w jej wargi zadowolony. O to mu właśnie chodziło, aby odkrywała przyjemność w chwilach, w których najmniej się jej spodziewała, aby chciała jej zaznawać. Czuł, że pod wieloma względami ma do czynienia z inną kobietą, niż tą, którą poznał tamtego dnia kiedy doszło do oficjalnego wsunięcia jej na palec pierścionka zaręczynowego. Była zdecydowanie bardziej pewna siebie, rzeczy, które wcześniej były dla niej nie do pomyślenia, teraz były dla niej codziennością. Nie wstydziła się, a właśnie otwierała na nowe wyzwania. Podobała mu się taka jeszcze bardziej niż wcześniej, a przecież już pierwszego dnia wywarła na nim duże i pozytywne wrażenie.
Usłyszał i poczuł kiedy jego żona osiągnęła spełnienie. Był z siebie bardzo w tym momencie zadowolony, bo właśnie o to po chodziło. Powoli cofnął dłoń, układając ją już na jej udzie, po czym na chwilę odchylił głowę. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że jego serce również waliło jak oszalałe. Potrzebował chwili aby unormować jego rytm. Kiedy w końcu mu się to udało, uniósł głowę i zauważył, że na niego patrzy. Uśmiechnął się do niej łagodnie, po czym złożył na jej ustach delikatny pocałunek. Nie musiała nic mówić, jej rumieniec na policzkach, błysk w oczach i uśmiech na twarzy mówiły same za siebie. Objął ją delikatnie i przez dłuższą chwilę siedzieli tak w ciszy, po prostu ciesząc się swoim towarzystwem i bliskością.
- Mam coś dla ciebie. - odezwał się w końcu po jakimś czasie - Miałem ci to dać już dawno, ale wydarzyło się tak wiele, że całkowicie wypadło mi to z głowy. - pokręcił głową z lekkim rozbawieniem.
Ucałował ją jeszcze w ramię, po czym delikatnie odsunął ją od siebie aby podnieść się i wyjść z wanny. Owinął się ręcznikiem w pasie i na moment przeszedł do sypialni. Poszperał w swoich szufladach by chwilę później wrócić do łazienki, niosąc w ręce niewielkie, granatowe pudełko. Ukucnął przy wannie, opierając się rękami o jej krawędź, po czym podał jej pudełko. W jego wnętrzu znajdował się złoty łańcuszek z zawieszką z niebieskim szafirem w kształcie oczach elegancko zamkniętym w złotej obramówce.
- Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. - powiedział z uśmiechem nie odrywając od niej wzroku.

[Vivienne Burke]

Zdecydowanie te parę miesięcy u boku Xaviera sprawiły, że się zmieniłam. Widziałam to po własnym zachowaniu, czułam to po własnych myślach. To co kiedyś było dla mnie nie do pomyślenia, dzisiaj było codziennością. Kiedyś miałam być jedynie posłuszna rodzinie - matce, ojcu, głowie rodziny. Nie stwarzać problemów. Nie wychylać się. Nie mówić o rzeczach, które mogłyby być odebrane jako nieodpowiednie dla młodej panny. Kiedy świat szedł do przodu i nawet w naszych czarodziejskich kręgach kobiety zaczynały zyskiwać prawo do swojego rozwoju, możliwości, to były też takie rodziny jak moja - bardzo konserwatywna, która nie pozwalała, aby nowe idee zrobiły pranie mózgu ich latoroślom. Nie powiedziałabym, aby rodzina Burke była nowoczesna, również stali po tej konserwatywnej stronie. Jednak mieli inne priorytety, wychowywali dzieci inaczej - synów i córki, a to potem wpływało na kolejne pokolenia. A także na te panny, które wchodziły do rodziny z powodu zamążpójścia. Tak jak ja. Poglądy Xaviera mocno na mnie wpłynęły, pozwalał mi rozwijać skrzydła, poznawać nowe rzeczy. Nie miałam być tylko jego ozdobą, a stać u boku. Cenił moje zdanie, uczył. Nie tylko nowych rzeczy związanych z magią, urokami, a przede wszystkim jak być żoną. I co to znaczy nie tylko dawać przyjemność mężu, ale i tę przyjemność otrzymywać.
Rumieniec nie schodził, ale pod wpływem delikatnego pocałunku kąciki moich ust uniosły się ku górze. Gdyby ktoś mi powiedział, że tak będzie wyglądać moje małżeństwo, że jest z tego tyle przyjemności - w życiu bym nie uwierzyła. A jednak to było prawdą. Nie jedynie bajką dla małych dziewczynek. Cisza, która nas ogarnęła nie była ciężka, a przyjemna. Wysłuchaliśmy się w swoje oddechy, śpiew ptaków za oknem, równaliśmy rytm naszych serc. Woda zdążyła ostygnąć. W pewnym momencie Xavier stwierdził, że ma dla mnie prezent. Spojrzałam na niego zdziwiona, z lekką niechęcią wypuściłam go z wanny sama opierając brodę o jej brzeg i obserwując go uważnie. Z niezadowoleniem spoglądałam jak owija się ręcznikiem i znika w sypialni. Szybko jednak wrócił, kucnął tuż obok mnie o podał mi pudełeczko. Otworzyłam je szybko i ciche westchnienie wyrwało mi się, gdy zobaczyłam co było w środku. Wisiorek był przepiękny, bardzo mi się spodobał i chciałam go mieć od razu na swojej szyi.
- Dziękuję, jest cudowny - spojrzałam na niego z wdzięcznością. - Zapniesz mi go?
Oddałam mu pudełeczko, aby wyciągnął zawartość. Ja miałam mokre dłonie. W międzyczasie sama wysunęłam się z wody i usiadłam na brzegu wanny. Byłam na idealnej wysokości, aby Xavier gdy wstanie, mógł zapiąć mi łańcuszek na szyi. Trzymałam włosy, aby mu nie przeszkadzały. Gdy zawieszka spoczęła na mojej mokrej skórze wyszłam z wanny i nie bacząc na to, że ociekam wodą, stanęłam przed lustrem. Prezent pasował idealnie, podkreślając kolor moich oczu.
Tego dnia nie miałam zamiaru wypuszczać męża z naszej sypialni. Miałam popracować, ale to nie ważne. Popracuję innego dnia, dzisiaj chciałam skorzystać z jego obecności. Sięgnęłam jego dłoń, zsunęłam ręcznik z bioder, a ten upadł na posadzkę w łazience. My wróciliśmy do sypialni mając przed sobą jeszcze cały dzień.

zt x2