Sypialnia Igora

[Mistrz Gry]

Sypialnia Igora

Gotycki przepych wystroju na pierwszy rzut oka zdaje się osaczający, ale przez większość czasu zanurzony jest w mroku lichego światła świec i starego żyrandola. Ciemne ściany i wysoki sufit okazjonalnie wybijają się w przebłysku dnia wyzierającym zza ogromnych okiennic; te bowiem zakrywają zwykle długie zasłony z grubego zamszu. Wiktoriańskie meble tłoczą się w całkiem przestrzennym pokoiku, do którego wejścia strzegą masywne drzwi z ciemnego drewna. Skrzypiący parkiet ugina się pod ciężarem wyposażenia i stanowczym krokiem; miękki materac łóżka również wymownie trzeszczy starością, choć bynajmniej nie powinien. Pościel zazwyczaj piętrzy się w nieładzie, książki na skromnej półeczce leżą w chaosie, palenisko gromadzi popioły po wszystkim, co zdołał strawić ogień. W kącie stoi pokaźna komoda, a w jej szufladach - między zwykłymi koszulami i sparowanymi skarpetkami - chowają się wszystkie sekretne przedmioty, i pewnie też pół litra na czarną godzinę. W powietrzu unosi się zapach spalanego drewna i tytoniu, świeżego prania i męskiej obecności.

[Igor Karkaroff]

W całej tej tragicznej farsie prawda niewygodnie mieszała się z kłamstwem, upartość zaś ― z niespodziewaną tu miękkością jej bytu, dryfującego na pograniczu szaleństwa i nierozważnej emocjonalności; w całej tej tragicznej farsie nie było zwycięzcy i przegranego, kata ni ofiary, nawet jeśli scena ― przystrojona przyziemną scenografią jego własnego pokoju ― gotowa była nadać temu duetowi podobne role. W istocie znajdowali się tu bowiem wyłącznie matka i jej syn, obydwoje zniszczeni przez przeszłość, obydwoje za nią dzień w dzień pokutujący; w istocie majaczyli tu zaledwie Irina i Igor ― dwa, bardzo do siebie podobne, cienie obłudy, manipulacji i krzywdy.
Zjawy przenikające się ze wzajemnością, istniejące w zupełnie naturalnej symbiozie rodzicielki i dziecka; zjawy spokrewnione ze sobą formalnie i tylko w teorii, zjawy przypominające tę drugą tak silnie, że w krótkim momencie nieuwagi audytorium stanowiące w tym teatrze swoistą całość. Chwilowo jedynie ten omam mógł być świadectwem, że są przecież nadal, niezmiennie, rodziną; chwilowo jedynie ten omam mógł stać się dziedzictwem tego, że nadal, niezmiennie, przeznaczenie splatało ich losy wspólną nicią. Ta nie miała koloru porozumienia, ta nie przypominała pojednania; wydawało się jednak, że z jednej strony nawleczony na igłę koniec wybrzmiewa nienawiścią, drugi zaś ― brzydką, niekonwencjonalną miłością.
Bo w całej wściekłości, który dzierżył jego pijany umysł i ciało, zaledwie dziesięć dni później magiczną przysięgą stawiać miał ojcu warunek ― a w jego ramy bez zastanowienia wpisywał jej osobę, jej bezpieczeństwo, jej nietykalność; bo w całej złości, którą mogła naturalnie kipieć teraz ona, w duchu przeklinając to, jak zdołała go wychować, zdobyła się wreszcie na strzępy prawdy, a pomiędzy nią ― brutalną, nieoczekiwaną ― wplotła nienormalną łagodność. Taką, którą matki zwykły, co do zasady, obdarowywać swoje pociechy; taką, która nie wychyliła się spomiędzy jej powiek nigdy przedtem, odwiecznie przegrywając z surowością i wymaganiem posłuszeństwa.
I chyba musiał to dostrzec, wyraźnie wsłuchując się w potok słów, wiarygodności którego nie mógł zweryfikować; i chyba musiał to odnotować, pozwalając jej dłoni objąć jego policzek, nawet jeśli pierwotny odruch nakazywał ją odtrącić.
― Oni... i tak zdążyli mnie już zniszczyć ― wyznał cicho, spoglądając wymownie w oczy tej, która dała mu życie i jednocześnie tak podle, po trochu, odbierała; opowiedziana historia brzmiała sensownie, a jednak nie potrafił bezwiednie przyznać, że jej wierzy. Że ufa każdemu jej słowu, że służalczo oddaje się każdej decyzji; czynił tak do tej pory, nie zaznając wytchnienia ni docenienia ― takiego, które namacalnie pochwyciłby w palce, bo znaczyło coś więcej od pustego słowa deklaracji. Języki ich wszystkich splugawione były oszustwem, głośne powiedzenie więc, że była z niego dumna wydawało się teraz prędzej głuchym wołaniem o przebaczenie, niźli rzeczywistym wyznaniem. ― Wstydzę się tego, co zrobiłem ― dodał, choć w głosie nie majaczyła skrucha ― prędzej żal, że zniżył się do ich metod, by wydrzeć z krtani matki to, co powinna była dać mu z własnej, nieprzymuszonej woli. ― Nie umiałaś. I on też nie umiał ― przytaknął jej słowom, gorzko i sucho, nie obawiając się, że wraz z nimi matka załka po raz kolejny; dziś to ona zbierała żniwa swych grzechów i za nie miała odpokutować ― czy potrafiła pokornie odbyć swą karę?
― Słyszę twoją prawdę, ale ona niczego nie naprawiła. Po tym, co zrobiłaś, chyba nawet nie chcę w nią uwierzyć ― wzruszył tylko ramionami, machinalnie odsuwając się od kobiety; spojrzał na nią po raz ostatni, nim zapowiedział krótko: ― Dostałaś swoją spowiedź. Teraz pozwól mi z nią żyć... ― Bo to wcale nie będzie łatwe, chciałoby się dodać, lecz zamiast tego odwrócił się do niej plecami, kwitując rozmowę dosadniejszym scenariuszem. ― Albo przez nią zginąć.

ztx2