Stoliki

[Mistrz Gry]

Stoliki

Po przekroczeniu progu głównych drzwi człowiek wkracza do świata dobrej whisky i piwa, niespokojnej muzyki i chaosu, za którym zwykle stoją goście spragnieni niepoprawnej zabawy, swawoli i odrobiny ryzyka. "Złoty Dzban" to pub wiekowy, otworzony na nowo przed kilkoma laty, mieszczący się w starym budynku na końcu jednej z ulic, blisko niewielkiego parku słynącego z tego, że lepiej nie zapuszczać się tam po zmroku. Wnętrze jest odnowione i wyremontowane. Część ścian pozostawiono w surowej formie, z czerwonych cegieł, a niektóre oraz sufit wyłożono dębowym drewnem pomalowanym na ciemną zieleń. Na ścianach wiszą plakaty drużyn quidditcha oraz portrety najlepszych graczy w historii, a także kilka grafik nawiązujących do poglądów właściciela - wyższości czarodziejów.
Parter dzieli się na kilka głównych pomieszczeń: salę zachodnią, gdzie znajduje się zdobiony bar oraz przejście na zaplecze, a także salę wschodnią, do której prowadzi proste przejście pozbawione drzwi. Łatwo może zerknąć z jednej sali, co dzieje się w drugiej. W obu stoją identyczne stoliki - wiele okrągłych, jedne większe, drugie mniejsze, w zależności od liczby zasiadających przy ich gości. Pod oknami stoi też kilka prostych loż z prostokątnymi stołami i sofami ze skóry. Na ścianie w sali wschodniej znajduje się także tarcza do gry w darta. Wieczorami pub jest pełen gości raczących się whisky, grających w karty i pod stołami dokonującymi nie do końca legalnych interesów.

[Riven Thorne]

To się wszystko wymknęło spod kontroli, miał być to przyjemny wieczór spędzony w gronie znajomych, a skończyło się burdą. Jakbyśmy byli w tawernie, albo jakimś podrzędnym barze w innej części tego kraju. Ale nie, myśmy się przecież wybrali do porządnego i drogiego lokalu, kto by pomyślał, że będą tam tacy mężczyźni. Tacy, którzy sobie stwierdzą, że bardzo dobrym pomysłem będzie sprzedać mi i Lorce klapsy w pośladki. Jeżeli tak wyglądały porządne lokale, to większość z tych w których byłam jednak było całkiem przyzwoitych. Rzadko się zdarzało, aby ktoś mnie uderzył. Oj, gdybyśmy byli w Cardiff, to mogłoby się zupełnie inaczej potoczyć. Na szczęście, a może nieszczęście, był Freddy i Igor, którzy poczuli się w obowiązku, aby tę sytuację wyjaśnić. Skończyło się rozlewem krwi i pojawieniem się właściciela? Który mam wrażenie, że namieszał jeszcze bardziej. Zwróciłam na niego swoje spojrzenie, kiedy się do mnie zwrócił.
- No jak się okazuje, może nie w drogich albo w lepszych. Jeżeli drogi lokal to taki, w którym klienci pozwalają sobie na takie czyny… to gdzie tu prestiż? - Burknęłam.
Nie miałam ochoty z nim rozmawiać. Miałam ochotę się stąd ulotnić i miałam szczerą nadzieję, że i Loretta ze mną pójdzie. Panowie sobie poradzą, w końcu to mężczyźni. I my zresztą też byśmy sobie poradziły, chyba. Ale jak już stanęli w naszej obronie, to śmiało. Jednak, miałam wrażenie, że przyniosło to więcej problemów niż korzyści. Coś bym pokrzyczała, poudawała bezbronną, wróciła do stolika i rozeszłoby się po kościach. A tak, niestety poszło dalej. O wiele za daleko.
Igor zwrócił się do nas, do mnie i do Loretty każąc wrócić do domu. Na Merlina, to było jedno z tych zdań na które czekałam. Nie oczekiwali, że tu zostaniemy i będziemy się mieszać. Wręcz przeciwnie co przyjęłam z ulgą. Fredd został z Igorem, a Igor widocznie znał się całkiem dobrze z właścicielem więc… była duża szansa, że wyjdą z tego cało, a panowie co stwierdzili, że super zabawą będzie klepnąć nad w tyłki wylecą na zbity pysk. Po odpowiednio długiej bójce niestety, jak się domyślałam.
Niemal podskoczyłam słysząc ryk właściciela lokalu, szybko odwróciłam głowę i dostrzegłam barmankę, na której pośladki również spadło uderzenie. Uniosłam wysoko brwi ku górze, a wargi rozchyliły się w niedowierzaniu. Czy oni mieli chociaż pół szarej komórki w swoich głowach? Byli w fatalnej sytuacji, szykowała się bójka, a jeden z nich tylko dolał do ognia. Nie mogłam w to uwierzyć, w głupotę ludzką. Goście tawerny chyba mieli więcej rozumu, nawet wtedy gdy wszczynali burdy.
Spojrzałam na koleżankę i wywróciłam oczami. Powinna była ze mną stąd znikać i się nie wtrącać. Albo chwycić Freda i Igora i ich stąd teleportować jeśli tylko umiała w teleportację łączną. A na pewno nie czekać tu samej. Z jednej strony nie chciałam jej zostawiać. Z drugiej strony skoro powiedziałam “A”, że się stąd zmywam, to powinnam powiedzieć i “B” i faktycznie się stąd zmyć.
- Eh, na Merlina… Lorka - jęknęłam, bo zdecydowanie wolałam, aby poszła ze mną niż tu została. Jednak dziewczyna podjęła decyzję i tak by mnie nie posłuchała. - Ej, Maggie - zwróciłam się bezpośrednio do oszołomionej kelnerki. Było mi jej trochę żal. - Miej na nią oko - kiwnęłam głową na Lorkę. - Twój szef będzie ci za to wdzięczny, to siostra jego przyjaciela. Sama rozumiesz.
Cóż, w moim mniemaniu jak ktoś był dobrym znajomym kogoś ważnego, to automatycznie miał pewnego rodzaju immunitet. Tak to działało w Cardiff, miałam nadzieję, że i tutaj też. To jedyne co mogłam zrobić, po za pozostaniem w lokalu czego wyjątkowo robić nie chciałam. Więc gdy już, tak mi się wydawało, zapewniłam jakąś opiekę dla szkolnej koleżanki to pożegnałam się z nią.
- Jeju, mam nadzieję, że następnym razem obejdzie się bez jakiś burd - uśmiechnęłam się niemrawo. - Trzymaj się.
Czmychnęłam tak szybko jak tylko mogłam, by potem w jakimś ciemnym zaułku teleportować się do Cardiff.

zt