11.05.1962 | Trening Titusa i Leonie

[Titus Harrison]

Darmoor (Devon)

Data wątku: 11 maja 1962
Uczestnicy wątku: Titus Harrison i Leonie Figg
Główny cel wątku: Chcemy poćwiczyć trochę zaklęć na świeżym powietrzu. I na sobie wzajemnie.

[Leonie Figg]

Drobne zwycięstwo, które zapewnił jej wybór nożyczek, przyjęła z kwaśną miną - bo o ile cokolwiek wiedziała o swoim szczęściu, to to, że właśnie wspięła się na wyżyny jego możliwości. Jeśli przez to do końca sparingu nie wyjdzie jej ani jeden czar, chyba nie powinna być zdziwiona. Jednak słowa o tym, że Titus jej szukał... Nie mogła pozbyć się z głowy echa jego wyznania, choć mężczyzna zapewne nie wiedział, jak wielkie miało ono dla niej znaczenie. Zmartwiony zniknięciem, zawrócił sobie głowę chociażby próbą. Szukał jej, wypatrywał, zastanawiał się. A skoro odnalezienie jej nie udało się zarówno jasnowidzowi, którym był jej przyjaciel, jak i funkcjonariuszowi magicznej policji, jak mogła oczekiwać, że ktokolwiek inny odniósłby sukces?
Leonie zmusiła się do oderwania niemal obłąkańczej uwagi od komentarza Harrisona i rzuciła mu teatralne spojrzenie, mówiące "strzeż się", zanim oddalili się od siebie na przepisową liczbę kroków, pokłonili i dopełnili rytuału odpowiednimi powitalnymi ruchami. Może to dobrze, że mogła rozproszyć się przy pojedynku. Teraz chyba tego potrzebowała. - Obscuro! - zaczęła z tak zwanej grubej rury, usiłując skupić się na swojej więzi z różdżką, na przepływie włókien magii przez ramię dominujące.

1x k100 (obscuro):

5

[Titus Harrison]

A zatem strzegł się - w miarę. Pierwszy czar, jak pierwszy naleśnik i jak pierwsze dziecko (zabawne, był ostatni, a i tak spotkał go taki los) - do wyrzucenia. Te zaklęcie jednak - biorąc w obronę Leonie - było zaklęciem po prostu trudnym. Byli tu po to, by je ćwiczyć - nie mógł więc reagować negatywnie na jej niepowodzenie.
Spróbuje jeszcze raz? Może. Ale obecnie on znalazł się w świetle jupiterów i zgodnie z zasadamy honorowych pojedynków: musiał działać.
- Vincula Terrae - to zaklęcie do wyłącznego użytku zewnętrznego. Trenował je rzadko - trenując najczęściej w odpowiedniej sali Komisariatu.

|| Vincula Terrae - ziemia pochłania stopy ofiary, unieruchamiając ją; działa wyłącznie na zewnątrz.
Próg: 65-20=45

1x k100 (Vincula Terrae):

1

[Titus Harrison]

Pierwsze zaklęcie jak pierwszy naleśnik, tak?
Pierwszy naleśnik spada na ziemię przy próbie zgrabnego przerzucenia go na patelni. Bo zaklęcie jest silne, oj - zdecydowanie silne, ale wcale, a wcale nie ma zamiaru trafić w cel. Celem okazuje się on sam, który zaciskając palce na drewnie... Traci grunt pod nogami. Zwykle czarodziej dotknięty wpływem tego zaklęcia po prostu czuć mógł ziemię otulającą jego stopy - uniemożliwiającą ruch, ale z pewnością nie...
- Merlinie, ja pierdolę - wyrzuca z siebie, nie zważając na to, że nie powinien kląć przy kobiecie. Grawitacja wygrywa, a drobny krater który wywołuje zaklęcie przyciaga go do swojego wnętrza. Zapada się jednak nie na dziesięć, nie na dwadzieścia, a na jakieś dziewięćziesiąt centymetrów, niemal do pasa, kończąc... Właśnie, jak kończąć? Przewracając się? Łapiąc krawędzi wyrwy? Utykając tu na dłużej?
Czy winnym pecha był kręcący się tu kołkogonek?

|| Duma magipolicji rzuca na konsekwencje k1
1-10 - udaje mi się chwycić krawędzi wyrwy i boli mało
10-25 - kolana mnie bolą, przewracam siętracąc równowagę i obijając się o skaliste, odkryte podłoże,
25-30 - coś chyba popsuło mi się w kostce help

tyle ile wypadnie - tyle tracę hp

1x k30 (Obrażenia od k1 zaklęcia):

3

[Leonie Figg]

Wargi zadrżały, próbując stłumić cisnący się na nie śmiech - ale bezskutecznie, bo ten za moment wydostał się z gardła, sprowokowany niecodziennym popisem Harrisona, magią obracającą się przeciw niemu, co sama znała aż za dobrze. A wypadek okraszony przekleństwami był jeszcze śmieszniejszy, niż wypadek bez nich. Leonie przykryła usta wolną dłonią, w mig zapominając o tym, że jej czar również nie wyszedł, a inkantacja zginęła w bukiecie zaledwie kilku iskier.
- Wiesz, nigdy nie widziałam, jak ktoś dosłownie zapada się ze wstydu pod ziemię - zachichotała wesoło. Dobry początek, oboje popisali się jak nie lada wojownicy, nic tylko bić brawo. Przez chwilę rozważała, czy podejść do niego i zaoferować mu rękę, ale tym razem chytrość wygrała: zielarka bardzo chciała rzucić choć jedno skuteczne zaklęcie, nawet kosztem sprawiedliwości. - Obscuro - spróbowała ponownie, bezlitośnie celując różdżką w Titusa.

Zaklęcie zaciemniające. Tworzy magiczną opaskę na oczach ofiary, blokując jej widzenie. K: -10 do rzutu/tura.
ST 80 (-15)

1x k100 (obscuro ):

27

[Leonie Figg]

Westchnęła, kiedy kolejny czar spalił na panewce. Położenie Titusa wcale nie dało jej przewagi, lub Leonie nie umiała tego wykorzystać. Magia pozostała kapryśna, brwi ściągnęły się lekko w wyrazie nie tyle determinacji, ile zniecierpliwienia. Dlaczego tak trudno było jej się skupić? Przecież w ostatnim czasie pracowała nad tym, żeby obłaskawić nową różdżkę... - Densaugeo - spróbowała zatem czegoś innego, skoro wzrok Harrisona nie chciał oddać się w jej władanie.

Zaklęcie powiększające zęby. Powoduje nadmierny wzrost zębów ofiary. Działanie zaklęcia można zniwelować zaklęciem zmniejszającym. K: -5 do rzutu.
ST 60 (-15)

1x k100 (Densaugeo):

56

[Titus Harrison]

- Przepraszam, że to powiedziałem - gada prędko ewidentnie speszony, kiedy łapie się nieudolnie krawędzi powstałej wyrwy, nie opadając na szczeście szczególnie boleśnie. Bez trudu wespnie się też na górę - chociaż to wymagało czasu. Zdarta skóra na wewnętrznej cześci chwytającej się dłoni to mała cena w porównaniu do siły nieudanego zaklęcia. Nim jednak zdąży zaprzeć się i podnieść nogę - kolejne zaklęcia Leonie nadlecieć mogą w stronę jego chwilowej pułapki. Nie marnowała czasu, co?
I dobrze. Nie powinna.
- Protego - próbuje nakreślić w powietrzu prędko, zdecydowanie, ale bez szczególnego przekonania w pozytywny efekt - był rozproszony, utknął i ośmieszył się swoimi "umiejętnościami".

|| HP: 277/280
Protego - Zaklęcie ochronne. Tworzy magiczną tarczę chroniącą przed obiektami fizycznymi i zaklęciami.
Próg: 65-20=45

1x k100 (Protego):

99

[Titus Harrison]

Ale zaskakuje sam siebie - zarówno wcześniejszą nieudolnością, jak i obecnym oświeceniem. Bo tarcza wyczarowna przed sobą jest niemal nieskazitelna, silna, czysta - wyjatkowo skuteczna. Zaklęcie Leonie rozpływa się na jej powierzchni, a chociaż Harrison świadom był, że zawsze zkalęcia defensywne współpracowały z nim lepiej - teraz jest za tą współpracę podwójnie wdzięczny.
Nie ma zamiaru pozostać w tym kraterze do końca sparingu, nawet jeżeli ten służyć mógł jako okopy. Korzystając więc z chwili, w której Leonie Figg zbiera się do kolejnego zaklęcia - podciągnął się o krawędź wyrwy i wydostał z niej.

|| Używam akcję na zmianę pozycji poza dziurę, którą sam tu stworzyłem.

[Leonie Figg]

- Daj spokój, słyszałam gorsze rzeczy... - zachichotała. Tawerny Cardiff pęczniały od wulgaryzmów wplatanych w historie wilków morskich, pracowników portu i mniej lub bardziej zbłąkanych gościach spoza pachnącego solą rewiru, przywykła. Zaś to, że wyjątkowo jasno błyszcząca tarcza Titusa połknęła jej pierwsze udane zaklęcie na moment skwasiło minę Leonie; nie mogła wykluczyć, że poprzednie densaugeo było jej jedynym udanym popisem tego dnia, a nawet nie dotknęło celu... Czarownica odetchnęła głęboko i poprawiła dłoń na różdżce, odczekawszy, aż Harrison wydostanie się z rozpadliny, zanim przypuściła kolejne natarcie. - Terravox - zdecydowała impulsywnie, bo wydało się jej to zabawne w specyficzny, poetycki sposób.

Sprawia, że ziemia eksploduje pod stopami przeciwnika.
PS 55 (-15)

1x k100 (Terravox):

84

[Leonie Figg]

Wiązka mknęła w kierunku Harrisona, rozpalając serce Leonie ekscytacją. Może nie wszystko było stracone? Leonie uczepiła się koncentracji, w której objęcia wpadła przed kilkoma sekundami, i próbowała ją podtrzymać, wyraźnie poczuć swoje palce zaciśnięte na rękojeści różdżki, wsłuchać się w połączenie, jakie razem z nią tworzyły. - Lapifors - tym razem sięgnęła po transmutację. Mimo że na początku korciło ją ducklifors, wolała nie denerwować kaczuszki fałszywym przekonaniem, że ta znalazła zagubionego krewnego.

Zamienia cel w królika. (2 tury)
PS 55 (-8)

1x k100 (Lapifors):

32