Rzygownik (tylne wyjście)

[Mistrz Gry]

Rzygownik (tylne wyjście)

Przejście za kuchnią. Metalowe drzwi z rozgiętym dolnym rogiem, otwarte tylko, gdy trzeba. Za nimi śmierdzi starym tłuszczem, piwem i śniętą rybą. Betonowa ścieżka prowadzi między kontenerami — wszystko tam cieknie, wszystko się lepi. To nie jest miejsce na długie postoje. Kto musi, to wyjdzie, złapie powietrze, zrobi, co trzeba, wróci. Czasem ktoś zostanie na dłużej — żeby zapalić, pokrzyczeć do nikogo, rzucić butelkę o ścianę. Mówią na to rzygownik, bo trafna nazwa nie potrzebuje wyjaśnień. Gdy pada, woda zbiera się w kałużach — żółtawych, nieprzezroczystych. Lepiej nie patrzeć, lepiej przejść od razu.

[Michael Scaletta]

Za miękkie miał serce i zbyt niewystarczająco parszywą duszę, by się trochę nad nim czy samym sobą nie pożalić; pewnym było jednak, że większość tych wymownych półsłówek wydumanego gdybania ― o sprawiedliwości i niesprawiedliwości, o czuwającym nad każdym aniele stróżu, o podłości gównianego losu ― zostawi na kartkach swojego dziennika, zamiast wyrzucać bez sensu na wierzch, gdzieś pomiędzy urywanymi oddechami rozbawienia i dreszczem grozy. Farley o litanie i modlitwy nigdy się nie prosił, Farley prędzej ― i co najwyżej ― na bezczelnego sam po pomoc sięgał, choć i to czynił względnie rzadko, raz po raz pokazując się tylko na chwilę pośród portowych rynsztoków. Ilekroć jednak cień ten przemykał przed oczyma, on ― jak na ironię własnych postanowień ― zatrzymywał go na dłużej w pamięci, tam też czasami grzebiąc po omacku palcami śmierdzącymi jeszcze tanią czystą; zatrzymywał, niekiedy wracał, niekiedy zadręczał nawet niemą troską o jego dzisiaj, to własne chwilowo odkładając gdzieś na bok, bo w potoku poczucia winy inni nagle to zaczęli stać na boskim piedestale.
I robił to mimowolnie, jakoś machinalnie, w dziwacznym objawie człowieczeństwa, o którego braki lubił oskarżać samego siebie; i robił to w stosunku nie tylko do sprytnego skurczybyka, który nomen omen ― jak ten zapchlony kot ― zawsze spadał na cztery łapy i miał chyba w zanadrzu całe dziewięć żyć.
Podobnie myślał o Soni, która w jego obecności obiecała kiedyś ― nie wiadomo po co i nie wiadomo dlaczego ― uwolnić się od znajomej, znoszonej już miękkości materaca w burdelu. Podobnie wspominał też Spuda, ćpuna spod dwudziestki czwórki, który czasem to załatwiał mu towar, a przy okazji żalił się, że mugole nie zakwalifikowali go na ichniejszy odwyk. Gdzieś pomiędzy migał jeszcze wspomniany Fintan, gdzieś pomiędzy była i Philippa; i tak, jak klisze w aparacie, zastygali czasem przed powiekami, niemo zadając pytanie czy to było nasze ostatnie widzenie?
To samo wykwitło, gdy po udanej, choć powodującej nie lada zadyszkę, ucieczce, beznamiętnie oczekiwali na dochodzący w garnku gulasz, dzieląc się fantami i nacierając maścią powstałe po szamotaninie siniaki; to samo przemknęło mu przez myśl, gdy chłopak wkrótce potem znikał znowu w progu, na cholera wie jak długo ― ale chociaż to nakarmiony, chociaż to obładowany garstką ściągniętego z pokerowego stoliczka złota.
Tylko nie daj się złamać.

ztx2