10.05.1962 | Day, Harrison, Weasley | Trening

[Willow Weasley]

Salka Treningowa

Data wątku: 10.05.1962
Uczestnicy wątku: Ambrose Day, Titus Harrison, Willow Weasley
Główny cel wątku: rutynowy trening magipolicyjny

[Ambrose Day]

Przewrócił oczyma, próbując zdusić myśl o tym, że gdyby po prostu poszedł z Titusem na ryby dwa miesiące temu to Daniel Dodge nigdy by go nie pobił. I że w sumie trochę smutno, że Tite tak normalnie go nie zaprasza (od jakiegoś czasu, bo sporo odmawiał), nawet gdyby miał odmówić.
- A jak ja wygram to wlepię mandat Guyowi. - zapowiedział, bez kontekstu (kontekstu imienia sąsiada) dla Willow. Może potem wyjaśni jej, jak ważne są mandaty za przedtrzeganie ciszy nocnej. Ledwo się założyli, a Tite wyprowadził dwa silne ataki… BARDZO silne. -Protego Maxima! - instynktownie spróbował przywołać silniejszą tarczę.

St 85 (z uwagi na krytyczne 100 zakładam, że muszę lepszą tarczę) -16 = 69

1x k100 (Protego Maxima):

48

[Ambrose Day]

Różdżka wypadła z jego ręki, jak wielokrotnie wcześniej. Trenował w magipolicji od kilkunastu lat, a z Titusem od prawie ćwierćwiecza: Expelliarmus było standardowym zaklęciem pojedynkowym, a w Hogwarcie jego koledzy robili (do tej pory niezrozumiałe) żarty o pozbawianiu kogoś długiej różdżki. Magia wytrącająca różdżkę z jego dłoni nie zaskoczyła go zatem w żaden sposób, ale drugie zaklęcie...
Wielokrotnie obrywał też Vertigo, ale teraz było jakoś inaczej. Zawrót głowy był tak mocny, że prawie zachwiał się na (nagle jakoś zbyt długich) nogach. Nigdy nie rozumiał, jak czuły się panienki mdlejące w powieściach, ale... chyba właśnie zrozumiał jak czuła się Scarlett O'Hara. Albo Ashley mdlejący po śmierci żony. Ashley był głupi, choć Titus irracjonalnie lubił tą postać.
Zacisnął wolną pięść, chcąc przywołać się do porządku - omdlenie przed Willow byłoby szczytem upokorzenia i na domiar złego czuł nudności, a te kojarzyły mu się źle. Trochę zbyt wolno i trochę panicznie rozejrzał się w poszukiwaniu różdżki, by rzucić się po nią (może to błąd dla jego błędnika, a może nie) zanim zrobi to Titus.

-5 HP
dodaję sobie karę do szybkości -20 z uwagi na krytyczny sukces (standardowa kara: -10, 1 tura)

1x k100 (szybkość na podniesienie różdżki -20 za Vertigo):

17

[Titus Harrison]

Zaklęcie było ponad przeciętnie silne - niemal okrutnie silne. Właściwie liczył na to, że Day obroni się przed nim skutecznie i kontynuują pojedynek, który nie okaże się tymrazem wyjątkowo jednostronny. Ale umiesz liczyć, licz na siebie - a gdyby postawił na siebie, chyba by wygrał. Ambrose kołysze się na swoich smukłych kończynach, a na jego twarzy widać wpływ zaklęcia - zmieszanie, bladość, próba koncentracji. Titus mógł nie dawać mu forów, nie mógł jednak patrzeć obojętnie na to, że przyjaciel za moment straci poczucie pionu i prawdopodobnie przewróci się na kolana, próbując złapać swoją różdżkę.
Próbuje podbiec więc do niej, nim zrobi to Ambrose. Chyba nie powinien miećz tym problemu - nie kiedy ten pozstawał chwilowo niedysponowany i zamotany.

|| Szybkość +10

1x k100 (Szybkość):

27

[Titus Harrison]

Kasztanowe drewno ląduje w dłoni Harrisona, a kiedy tylko prostuje się pod podłogi i wpycha ródżkę przyjeciela za pasek, przy którym zwykle umieszczał własną - próbuje zaoferować pomocne ramię kołyszącemu się w dekoncentracji Ambrose'owi.
- To było trochę za mocne, sorry - mówi, kładąc dłoń na jego zbyt wysoko umieszczonym barku. - Wszystko dobrze? Chcesz walczyć dalej?

[Ambrose Day]

Jego spojrzenie było trochę zagubione, a w odpowiedzi na upewnienie się czy wszystko w porządku—ludzie rzadko o to pytali, właściwie chyba tylko Tite i mama i ostatnio Maelle gdy po kłótni z Titusem miał gorszy wieczór—na moment złagodniało. Ale przyopmniał sobie, że obserwuje ich młoda geniusz pojedynków, której powinni dawać przykład i hardo zacisnął szczękę.
- W terenie nikt nie upewniałby się czy dobrze i już bym... - przegrał, pouczył wszystkich tak by Weasley słyszała, ale jakoś nie przeszłoby mu to przez gardło. - Ale wciąż mógłbym wyszarpnąć ci różdżkę zza pasa i możemy pominąć praktyczną demonstrację i tak, wszystko dobrze. Twoja kolej. - wyciągnął rękę po różdżkę, słowami zastępując symbolicznie szarpaninę.

kolej Titusa, ale rzucam na KŁAMSTWO

1x k100 (kłamię czy dobrze):

21

[Ambrose Day]

Ambrose wciąż był blady i nie wyglądał jakby było dobrze, ale i tak wydawał się uparty kontynuować walkę—odbierze różdżkę i cofnie się z powrotem na odległość pojedynkową i zakończą do honorowo.

[Titus Harrison]

Harrison przewraca oczami teatralnie na unoszącego się dumą Day'a. Uparty osioł. Wyglądał słabo, czuł się pewnie źle i dodatkowo jeszcze twierdził, że wybrwałby mu tę różdżkę. Może - ale gdyby spróbował, musiałby liczyć na cios pięścią w żebra, a czy naprawdę tego chciał? W terenie nikt nie pytałby go o to, czego chciał.
- Żałuję. że zapytałem - burczy kiedy oddala się na odpowiednią odległość - jakby zaczynali ten pojedynek na nowo. A teraz... Teraz on miał "zacząć".
Zatem zaczyna. Chociaż zimny pot oblewa mu kark, bo po prawdzie - jednocześnie chciał pokonać Ambrose'a jak zawsze, jak i pozwolić mu odpocząć.
Ale i tak dał mu już "upokarzające" fory. Muszą nadal grać fair.
- Pulsare - próbuje wydobyć z różdżki mniej groźny czar.

|| Titus 2:0 Ambrose
HP: 270/280
Pulsare - Krótki impuls magiczny uderza w klatkę piersiową, wytrącając ofiarę z równowagi.
Próg: 65-11=54

1x k100 (Pulsare):

91

[Titus Harrison]

Zaklęcie uzupełni zaklęciem mogącym właściwie zakończyć pojedynek, chociaż niezwykle wymagającym. Robi to zaraz po tym, gdy Pulsare skutecznie wydobywa się z jego różdżki.
- Somniferum!
Słodkich snów?

|| Somniferum - usypia osobę, na którą zostanie rzucone.
Próg: 100-20=80

1x k100 (Somniferum):

46

[Ambrose Day]

Zirytował się, słysząc obydwie inkantancje. Jedna była niegroźna, druga najwyraźniej miała zakończyć pojedynek przed ustalonymi pięcioma trafieniami. Co to miało być, fory? [b]- Protego!{/b]

65-16=49

1x k100 (Protego):

57

[Ambrose Day]

- Quasigravis! - ambicja nie pozwoliła mu odwzajemnić Pulsare i kazała sięgnąć po zaklęcie bardziej wymagające, ale w gruncie rzeczy niegroźne—choć upierdliwe i mogące dać mu szansę na zyskanie w tym pojedynku bardzo potrzebnej przewagi.

Quasigravis
Powoduje nagły wzrost grawitacji na przeciwniku, przygniatając go do ziemi. Zaatakowany przeciwnik nie może czarować, będąc przygniecionym.
T: 1 tura

ST 75-15=60

1x k100 (Quasigravis):

92