Zatopiona Komnata (Inverness-shire)

[Mistrz Gry]

Zatopiona Komnata (Inverness-shire)

Sto lat temu w odmętach jeziora odkryto resztki pochłoniętego przez wodę zatopionego domostwa - miejsce to zostało nazwane Zatopioną Komnatą. Nim spływająca z gór fala do reszty przykryła dachy pozostałości po willi, zamieszkiwała tam Lady Maren, malarka i jasnowidzka, znana z organizowania pełnych tajemniczych gości seansów spirytystycznych. Dziś, gdy wody nieco opadły, słyszy się stłumione szepty, a zjawa dawnej mieszkanki wędruje po  skrawkach odsłoniętych dachów, negując fakt, że niepowstrzymana natura na zawsze porwała jej salony. Podobno wystarczy wypowiedzieć z szacunkiem jej imię, by na powierzchni jeziora pojawił się zarys schodów zachęcających do zwiedzania podwodnych korytarzy – lecz czy prowadzą w przeszłość, czy ku zatraceniu?

[Darcy Lovegood]

20 MAJA 1962

Poszukując odskoczni od duszącej atmosfery Dziupli, tłamszonej przez gorycz, irytację i smutek, niemal na wpół świadomie skreśliła list do Almyry, jednej z nielicznych przyjaciółek, które wyniosła wraz z garścią hogwarckich wspomnień przez bramę zamku, która zamknąwszy się za plecami siedemnasto- i osiemnastolatków przypieczętowała koniec szkolnych lat. Nie od razu stały się sobie bliskie, bliższe, niż Darcy przez długi czas ośmielała się założyć. Pierwszy rok, upływający pod sztandarem zamknięcia w sobie i opryskliwości, zmarnowała. Dopiero po powrocie z wakacji, kiedy próbowała naprawić pogruchotane relacje, popatrzyła na Warren z bezbrzeżnym zdumieniem, broniona przez nią przed niechętnymi i złośliwymi kolegami. Mimo że dziewczynce brakowało lśniącej zbroi, w tamtej chwili stała się rycerzem, od którego oblicza Darcy nie mogła oderwać wzroku.
Almyra wytyczyła niejako nowy początek - umocniła fundament, na którym Lovegood odważyła się próbować dalej, zamiast poddać się i wrócić do szczelnej skorupy, w której mogła udawać, że docinki i samotność jej nie dokuczają. Dokuczały. Bolały za każdym razem, kiedy uderzały w pogubione serce i zbyt wysoką wagę. Dlatego z nieśmiałą wdzięcznością przyjęła dobroć Warren, z którą łącząca ją przyjaźń przetrwała próbę czasu - sprawiając, że kiedy mętlik w jej głowie rozrósł się do zatrważających rozmiarów, szukała właśnie jej towarzystwa.
Dość ciepłe majowe dni pozwoliły na zorganizowanie małej wycieczki. Darcy nie planowała szwendać się z Almyrą po szkockim pejzażu aż do zmroku, czy nawet dłużej, przez noc, bo obowiązki wzywały je obie do powrotu do ich światów, pozwalając tylko na chwilę oddechu. To musiało wystarczyć, zresztą Darcy nauczyła się nie oczekiwać od losu więcej, niż mogła dostać. Od śmierci Felixa, zagubionego w lesie, popędzanego psychozą i panicznym przerażeniem, umierającego samotnie, skulonego pod sosnowym drzewem, nie zapuszczała się do lasu nocami. Rana była zbyt świeża. Współczucie i poczucie winy, wzbudzane myślami o mężu, były zbyt świeże. Nie była pewna, czy na jakikolwiek bór spojrzy już z dawną lekkością, czy może na zawsze będzie widzieć w nich milczące pomniki jego odejścia, ale mając u boku Almyrę, jakoś zdołała o tym nie myśleć.
- To tutaj - oznajmiła, dotarłszy do brzegu jeziora. Lustrzana tafla była spokojna i leniwa, odbijająca dysk słońca wiszącego na zaskakująco błękitnym niebie, a gdzieś z koron drzew dobiegał śpiew ptaków. Sielanka, która w swoich ramionach skrywała sekret. - Podobno Zatopiona Komnata leży dość głęboko, ale z odrobiną magii mogłoby nam się udać - wymamrotała, odkładając na ziemię podróżny plecak, który tego ranka wyjęła z szafy po prawej stronie - stronie Felixa. Serce w jej piersi kołatało się niewyraźnie od chwili, gdy drżącymi dłońmi wyciągała z bocznych kieszeni drobne przedmioty, które tam zostawił: mały scyzoryk, zapałki i szyszkę, której widok prawie wycisnął z jej oczu łzy. Pamiętała ją. Znaleźli ją razem i uznali jej kształt za idealny, więc wzięli ją ze sobą, zamierzając podarować ją babci jako zarzewie kolejnej ozdoby do salonu. Babunia Diggory miała talent do przeistaczania drobnych darów lasu w domowe bibeloty. Czemu tego nie zrobili? Nie zdołała przypomnieć sobie powodu, pewnie po prostu czymś się rozproszyli. - Nie musimy do niej dopłynąć, ale pomyślałam, że mogłybyśmy tak potrenować twoje godne politowania sportowe zdolności, Myra - zaproponowała zaczepnie, z żartobliwym błyskiem w oku. Historię willi lady Maren znała z okolicznych opowieści, czasem mówiono o niej nawet Pod Trzema Miotłami w Hogsmeade, jednak czas zatarł szczegóły i przeprawił przeszłość na legendę, mającą tyle wersji, ile języków ją przekazywało.

Wiosna 1x: Ślady*
Na miękkiej ziemi dostrzegacie ślady zwierzęcia. Są wyraźne, głębokie i jeszcze wilgotne. Prowadzą w bok od ścieżki, w gęstszy teren. Tropy wyglądają na świeże, a w powietrzu wciąż wznoszą się resztki magii. Magiczne stworzenie poruszało się tędy niedawno. Okolica jest nienaturalnie cicha. Ślady kuszą, by za nimi pójść.
Jeśli zdecydujecie się podjąć trop zgodnie z mechaniką łowiectwa, otrzymacie bonus +20 do I etapu polowania. Jeśli nie macie przy sobie broni strzeleckiej, możecie użyć innego sposobu, ale hałas zawsze płoszy zwierzę. Skuteczne łowy zapewnią zestaw komponentów o jeden poziom wyższy, niż wskaże kość k5 rzucona przy ostatnim etapie polowania.