— najedź, by rozwinąć pergamin —
Ma petite rose
Gdyby tylko twe kolce nie kłuły tak boleśnie.
Powiedz mi czy ponownie rozpoczęłaś mącenie mej duszy? Jeszcze niedawno zasługiwałem na milczenie, teraz znowu mam okazałaś łaskę? Prosisz o wiele, a oferujesz tylko kolejne niespokojne myśli. Powątpiewam również w samotność twych spacerów, mon cheri, liczni adoratorzy zawsze padali do Twych stóp.
Paryż o tej porze roku traci wszelkie uroki, proszę nie łącz tego z moją osobą. Wielokrotnie wspominałem, że w marcowe zimowe wieczory Côte d'Azur oferują najlepszą wersję Francji. Ciepłą, pozbawioną paryskiego pośpiechu i blichtru, który potrafił zatruć wszelkie przyjemności. Południe jest inne, nawet my w czasie odwiedzin pozostawaliśmy wtedy bardziej zgodni.
Pragniesz mych spojrzeń? Tęsknoty odbitej w mych niebieskich tęczówkach. Trudno będzie Ci dostrzec, zawsze spoglądasz w górą, tam gdzie siedzą Ci znacznie ważniejsi. Słusznie, pamiętaj jednak, że jak Ci wysoko spoglądają na nas, tych, którzy pragną ich miejsc.
Twój pobratymca
Nathaniel
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Melusine,
powierzchowność naszej relacji być może nie daje mi pozwolenia na zadawanie tych paru banalnych pytań, a jednak ośmielę się to zrobić ― bo tak zwyczajnie życzyłbym sobie wysłuchać, czy wszystko u Ciebie w porządku, czy wiosna rozjaśniła Twą twarz nieco szerszym uśmiechem, czy niekiedy miewasz jeszcze przerwy w pracy dokładnie wtedy, gdy mam je i ja. Choć improwizowane momenty ― takie jak ten ostatni ― mają swój osobliwy urok, tak czasami jednak skrupulatniejsze w kalkulacjach plany milej jeszcze uprzyjemniają codzienność. Będę więc rad, jeśli znajdziesz chwilę, by o wszystkim ― również planach małżeńskich, bo i te dotarły mych uszu, a tamtą rozmowę pozostawiliśmy przecież bez konkretnych wniosków ― opowiedzieć mi osobiście. Resztę zaś, być może, dopisze nam zbieg okoliczności, o ile zechcemy mu nieco pomóc.
Z uprzejmym pozdrowieniem
Igor
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Panno Rookwood
Twa troska o me zdrowie, jest ujmująca, doprawdy nie wiem, czym sobie na nią zasłużyłem? Z miejsca, więc pragnę zaznaczyć, iż nie doskwierają mi żadne dolegliwości, a jak słusznie zaznaczasz me ciało, przywykło do znacznie gorszych warunków bytności, tak jedyną poszkodowaną, owego miejsca niegodnego naszych osobistości w tej niegościnnej scenerii pozostaje zwiewność materiału czarnego, który zdobił...
Miewam, że i Ty również pomimo poniesionych strat materialnych, odczuwasz coś na kształt oczyszczenia z najczystszej w swej formie rozmowy, że ciała Twego nie krępują zbędne więzy przeszłości, a umysł spogląda trzeźwo w przyszłość, liczę, jak również na to, iż nie przeziębiłaś się, obcując w tych niegodnych Twojej osoby warunkach, tak przecież Ci obcych.
Sentymenty, bywają złudną iluzją utraconych chwil, mogą zwodzić i skazywać na pożarcie przez poczucie winy, tak jednak to ostro zahartowane w Twoim przypadku pozostaje. Dlatego z uśmiechem i niejaką ciekawością czytam o Twych pragnieniach, tym dystansie skrojonym na miarę; wykalkulowanej złośliwości, cóż może lepiej działać, niż wspominki o przeszłości, gdy chowamy się za kurtyną teraźniejszości?
Nigdy nie potrafiłem wypalić tego piętna słabości, wobec Twojej osoby. I nie szukaj w tym przemyconej pochwały, ani aktu wrogości. To fakt nierozłączny przylegający mocniej niżeli skóra, a jednak czasem tak obcy.
Przyjmę to zaproszenie wiedziony ciekawością rzuconego wyzwania.
Czy pamiętasz zapach wiosny? Ten bezkres błękitu nad głowami, a w tle poszarpane i okryte puchem Alpejskie szczyt skrzące się w słońcu, niczym diamenty – zawsze uważałem, że wśród tych odbierających dech w piersi widoków najpiękniejszy mam przed nosem, a potem budziłaś się...
Ze szczerą ciekawością
Lorcan Lestrange
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Melusine,
Twoja troska o moje akta zawodowe jest niemal tak wzruszająca, jak wiara, że byle plotki dotyczące Twojej codzienności wymagają od człowieka jakiejś nadludzkiej energii czy zaangażowania. Zapewniam Cię, że moje ministerialne ― i te pozostałe ― koszule miewają się świetnie, a ja sam nie zwykłem marnować czasu na słuchanie doniesień ptaszków, gdy mam przed sobą perspektywę znacznie ciekawszej... melodii.
Poza tym zwinnie unikasz jakże prostej odpowiedzi na jakże proste zagadnienie, zakrywając się ― co zabawniejsze ― pozorowanym zmartwieniem o mnie. Przyznam, i mnie niepokoi ten obrót spraw, bo na pierwszy rzut oka wydaje się, że drażni Cię coś w rodzaju tęsknoty, podszytej w dodatku ciekawością. Czyżby fakt, że wkrótce sama przywdziejesz zobowiązania wobec innego, obudził w Tobie potrzebę upewnienia się, że i ja zostałem skutecznie spętany? A może po prostu dolega ci żal, że to nie Twoje dłonie zatrzasnęły ten mechanizm? Nie martw się o mnie, słoneczko, wkrótce i ja podzielę najpewniej Twój los, choć będzie w tym może nieco więcej entuzjazmu; wiedz jednak, że pozostaję człowiekiem wspaniałomyślnym i nad wyraz empatycznym, gotowym choćby na chwilę przypomnieć Ci, jak dobrze życie smakuje bez ciężaru tych kajdan. Ten ostatni raz, zanim przyjmiesz postawę, którą postulowałaś jeszcze przed dwoma miesiącami ― tej mojej, jak mniemam, nie zamierzasz uznawać. Tym bardziej, że szaruga dnia tak okropnie Cię nuży, a masz do mnie sprawę, która nie wymaga audiencji w murach Ministerstwa; wierz mi lub nie, ale mój prywatny gabinet ― ten na Nokturnie ― ma wystarczająco dużo przestrzeni i wystarczająco wygodne meble do omawiania spraw zawodowych.
A znużenie... zostaw lepiej w domu, dla narzeczonego.
Do zobaczenia
Igor
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Szanowna Panno Rookwood
W związku z ostatnimi wydarzeniami, które wciąż pozostawiają żywy ślad w pamięci. Pragnę zaproponować spotkanie w duchu neutralnym – wyjaśniającym zaistniałe nieporozumienia, błędy w komunikacji i czyny, których obydwoje się dopuściliśmy.
Nie oczekuje od Ciebie słów, bo wystarczy Twe milczenie, dlatego proponuje partyjkę magicznych szachów, tak jak zwykliśmy rozwiązywać wcześniej nasze problemy. Nigdy nie walczyliśmy na Angielskiej ziemi. To będzie nowy rozdział w historii tych starć.
Zawsze świadomie kierowałaś ruchami na szachownicy wydarzeń, dlatego mam nadzieję na zażegnanie impasu, który nas zastał.
Współczuję straty, której doświadczyłaś. Wiedz, że dokonam starań, aby wymierzyć złodziejowi sprawiedliwość.
Z poważaniem
Lorcan Lestrange
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Najdroższa siostro,
Najmocniej Cię przepraszam, że tak zniknęłam, jak kamień w wodzie. Nie jest to w żadnym stopniu Twoją winą - nie mniej wczoraj przebrnęliśmy przez dłuższą rozmowę z Morganem. Znasz go, gdyby mógł, schował by mnie w złotej klatce. Ale nie martw się, tak jak wspomniałam, nie obwiniam Cię - wszak poszłam do Lasu za Tobą. Nie ciągnęłaś mnie do niego na siłę. Dodatkowo, nic nam się nie stało - wiem, że to tylko efekt końcowy, bo mogło się tam zadziać wszystko. Nadal jednak uważam, że była to warta chwili strachu przygoda.
Pytałaś, co się u mnie dzieje. Tak naprawdę... Sama nie wiem. Życie toczy się własnym torem, jak zawsze. Zawsze potrafi mnie czymś zaskoczyć. Ale sądzę, że to nie rozmowa poprzez sowy. Może będziesz w stanie mi coś doradzić, dopowiedzieć... Jako kobieta. Wszystko Ci opowiem.
Również tęsknię. Za Twoją obecnością, głosem, śmiechem. Jeśli tylko będziesz mogła - londyjskie butiki na pewno na nas czekają. Kiedy może je podbić i dobrze spędzić czas? Powiedz proszę, że niedługo, nie wytrzymam długo bez Ciebie.
Zawsze Twoja,
Almyra
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Meluzyno,
najsłodsza - jak mijają Ci dni?
Czy oswoiłaś się już z myślą o swoim zamążpójściu - czy na paluszku pokazał się pierścionek na tyle duży i skrzący, by przykryć pewne okropieństwa?
Nie miej mi tego za złe, tylko się droczę. Wiesz, że życzę Ci jak najlepiej. I pewna jestem, że to wszystko się właśnie spełni. Tak jak sobie tego życzysz.
Mam do Ciebie prośbę - sprawę, niepewność; mój partner, Daniel, o którym opowiadałam Ci ostatnio, to zaradny człowiek. Wiesz, wszędzie go pełno, to biznesman, któremu ostatnio bardzo dobrze powodzi się na giełdzie. I chyba z tego powodu sowa przyniosła dziś list. Coś, że musi donieść do Ministerstwa faktury i rachunki, wypełnić coś, co nazywa się FUDPA-2B - nie mam pojęcia, co to. No i Danny ma stawić się na spotkanie.
Nie chciałabym Ci zawracać głowy, ale w tym wypadku naprawdę potrzebujemy pomocy - przez wzgląd na Twoją owocną karierę w Ministerstwie i szerokie doświadczenie w handlu, no i przede wszystkim, że wiesz co w trawie piszczy i znasz się na tej całej biurokracji....
List przyszedł od Depramentu Departu Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów, z Sekcji Weryfikacji Przepływów Kapitałowych.
Powiedz mi, moja droga, czy jest cień szansy, byś miała wpływ na przebieg tego spotkania? Bądź możliwość posłużenie radą?
Będę zobowiązana.
Całusy,
Sandy
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Melusine,
sam jestem w szoku, że “poznajemy się” dopiero teraz, w takich okolicznościach i to nawet nie osobiście. Sandy dużo mi o Tobie opowiadała, a skoro z Was takie kuzyneczki, to na pewno wiesz, że trajkotać to ona potrafi. Winszuję zatem serdecznie zaręczyn i mam nadzieję, że okażą się przynajmniej w połowie mniej przykre, niż się tego po nich spodziewasz. Mężczyźni mają przykrą tendencję do bycia rozczarowującymi. A skoro o tym mowa…
Widzisz, j a bardzo, ale to bardzo nie chciałbym rozczarować Sandy. Z pewnością rozumiesz, że sprawa jest nadzwyczaj delikatna, skoro upomina się o mnie Ministerstwo i część z Twoich domysłów, dlaczego tak się stało, możliwe, że jest prawdą. Sandy Ci ufa, więc zaufam Ci i ja - w końcu jesteśmy już niemal rodziną (tak, ja też mam plany, żeby wkrótce przed nią klęknąć).
Spora część moich dochodów pochodzi ze źródeł nieudokumentowanych. Właściwie ich większość. Naturalnie prowadzę księgi, posiadam faktury, wyciągi bankowe itd. To będzie załatwione.
Zastanawiam się, czy mogłabyś nam pomóc w inny sposób? Szepnąć słówko szefowi, odpowiednio go nastroić, wymazać jedno zero w zeznaniach albo kupić nam po prostu trochę czasu? Potrzebuję parę dni na ogarnięcie księgowości i obranie właściwej taktyki.
Jegomość, z którym przyjdzie mi się rozmówić to Bernard Cringe - ponoć jakaś szycha. Znasz go może? Ze słyszenia choćby? Jeśli jest coś, co powinienem wiedzieć - nawet taka głupota, że nie lubi na przykład koloru zielonego, będzie cenna. Nie chcę go wkurzyć już na dzień dobry zielonym garniturem.
Nie zawracałbym Ci głowy, ale Sandy nalegała i mówiła, że na pewno nam pomożesz, wykaraskać się z tych tarapatów. Wiesz, ja zawsze mam ją na uwadze. Jak sądzisz - czy przekazanie jej wszystkich aktywów, tak na wszelki wypadek, przed wszczęciem śledztwa, wzbudzi dodatkowe podejrzenia? I czy to byłby dobry ruch w kontekście zabezpieczenia posiadanych finansów? Gdyby Ministerstwo zechciało zająć moje konta - nie będą mieli prawa do jej rachunku, zgadza się?
Przemiło z Twojej strony, że zgodziłaś się mnie wysłuchać. Będę zobowiązany. Całuję rączki,
Daniel
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Melusine,
Oho, widzę dokładnie, na czym tu stoimy. Gdyby nie Sandy, nawet nie zawracałbym Ci głowy - umiem o siebie zadbać i wziąć na siebie konsekwencje swoich działań. Inna sprawa, że z nią wszystko się komplikuje i nie zamierzam, żeby cierpiała przez to, że robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby zapewnić jej godny byt.
Skoro już rozmawiamy tak szczerze i widzę, że jesteś skora do obrony swojej kuzyneczki, przedłożę Ci jeszcze jedną prośbę, której mam nadzieję, nie będziesz musiała spełniać. Jeśli coś pójdzie nie tak, tfu, tfu, dopilnuj proszę, żeby Sandy nie zrobiła niczego głupiego. Fusilli ma złote serce, ale bywa w gorącej wodzie kąpane i miewa różne pomysły. Nie wiem, czy z aresztu mógłbym jej pomóc w razie ewentualnych kłopotów: przydałaby się jej wówczas przyjaciółka i powierniczka, która zaopiekuje się nią, kiedy mnie nie będzie. Mogę na Ciebie liczyć w tej materii? Jak widzisz traktuje sprawę poważnie i biorę pod uwagę różne scenariusze - nawet te najgorsze. Sandy jest aktualnie moim priorytetem.
Jak już wspominałem, księgami zająłem się sam. Intensywnie wymieniałem walutę, dla bezpieczeństwa przepuszczając aktywa przez mugolski rachunek. Być może będzie to wymagało od Ministerstwa powołanie biegłego - ja sam jestem obeznany z tamtejszym systemem finansowym i mogę krok po kroku udokumentować przepływy gotówki na co najmniej rok wstecz. Nie mam najmniejszej intencji w narażaniu Twojej pozycji. Już te wskazówki są dla nas cenne.
Sugerujesz rozdzielenie aktywów - czy w ogóle mam na to czas? Cringe wyraźnie dał mi do zrozumienia, że im dłużej zwlekam ze stawieniem się na kontrolę, tym gorzej to wygląda w oczach Ministerstwa. Aktualnie dysponuję kwotą poniżej pięciuset galeonów - żaden ze mnie Krezus, te wszystkie operacje to małe pipki.
Czy mogę podesłać Ci parę wyciągów, żebyś oceniła ich wiarygodność? Siedzę w tym od lat, ale jak dobrze wiesz, czasy się zmieniają. Rozumiem, że nie dasz mi stuprocentowej gwarancji, ale chociaż… coś.
Kłaniam się
Daniel
