Gabinet

[Mistrz Gry]

Gabinet

Przestronny pokój był niegdyś jedną z sypialni w trzypokojowym mieszkaniu Prince'ów, ale po śmierci żony Jasper skorzystał z dodatkowej przestrzeni i przeniósł tutaj biurko, część naukowych książek i tablice alchemiczne. Niedawno dokupił również wygodną, zieloną kanapę, dzięki której w gabinecie można zarówno pracować, jak i odpoczywać. Perski dywan jest nieco niegustownym prezentem od rodziców, a z okna widać ulicę Horyzontalną. W kącie (z dala od cenniejszych książek i przedmiotów) Jasper urządził niewielki i prowizoryczny warsztat alchemiczny.

[Jasper Prince]

- Ach, może lwicą Godryka? - było mu wesoło. - Myślisz, że któryś z założycieli Hogwartu mieli romans? - zapytał z pokerową twarzą (ledwo utrzymywaną) i chochliczym błyskiem w oczach, nieświadom, że to duch-opiekun jego własnego domu ma w swojej biografii historię toksycznej miłości. Wyobraził sobie raczej wesołe przygody mężnego Godrica i pięknej Helgi, obraz równie ambitny jak żarty z jego pierwszej sowy. - Hola, nie obrażaj Salazara bez wymienienia chociaż siedmiu faktów z jego życia... albo wycieczki do naszego pokoju wspólnego! - przewrócił oczyma, wciąż w humorze do żartów. I nie tylko. Nie był pewien, czy na Zjeździe Absolwentów otwarte zostaną pokoje wspólne, ale chętnie zabrałby tam Leonie... nieświadom jeszcze, że tego samego dnia będzie musiał być na dyżurze w szpitalu. I że, co gorsza, weźmie ten dyżur za koleżankę, której dziecko będzie chore.
- Leokadia? To niby pochodzi od Leonie? - zapytał równie niewinnie, jak niewinne były jej skojarzenia z Cyceronem. Uśmiechnął się z rozczuleniem, widząc jej rumieniec—skutecznie tłumiąc śmiech i tłumiąc również wniosek, że była równie niewinna jak on w Hogwarcie. Prawie wyrwałoby mu się to na głos, ale znał już Leonie na tyle by pamiętać (czasami), że mogła się z tym nie zgodzić albo zinterpretować to na opak. Wciąż jedynie domyślał się tego, co jej ciążyło i wciąż zastanawiał się, czy kiedyś będzie jej łatwiej—ale nie naciskał, usiłując raczej znaleźć jak najwięcej radości w codzienności i jakiś skuteczniejszy sposób niż Lumos na koszmary senne (upierał się natomiast do Leonie, że jemu to pomoże).
Korzystając z okazji, że Leonie się o niego oparła, objął ją ramieniem, nieświadomie destabilizując Figę i ułatwiając jej drogę pod własną koszulę.
- W sumie nie wiem, nie znam się na hodowli... ale kuguchary i psy zawsze hodowano w mieszkaniach, pufki są małe, a ptaki... może potrzebują czegoś więcej niż balkon? - rozważał na głos. Mimowolnie pomyślał o ptakach zamkniętych w klatce i odruchowo przyciągnął Leonie mocniej do siebie. Nie powiedziała mu nigdy szczegółów swojego zniknięcia, odsłaniając blizny i śniąc koszmary pokazała mu właściwie więcej niż zdradziły słowa, więc w teorii nigdy nie był pewien gdzie była... ale zawsze wyobrażał to sobie jako miejsce ciasne i ciemne. Jak klatka. Jak przestrzenie, które od paru lat przerażały jego samego.
Może lepiej o tym nie myśleć, może po prostu miał bujną wyobraźnię. Przykmnął oczy, tym razem nie widząc pod powiekami ciemności, a jej wymarzony dom.
- Ale pewnie z dużym ogrodem? - podchwycił. - Znając ciebie, posadziłabyś tam wierzbę bijącą! - nawiązał do jej łatwości w obsłudze diabelskich sideł, choć właściwie ten pomysł nie był tak absurdalny. Jeśli czuła się niepewnie, takie wierzby były chyba jeszcze skuteczniejsze od chow-chowa... - Wiesz, na początek, nie w każdym mieszkaniu słychać wymiotujących marynarzy. Tutaj nie ma takich problemów. - zasugerował wymownie, choć aluzja chyba pozostanie niezrozumiana.
- Ja? Jeszcze nie wiem, tu było... wygodnie i nie miałem dotychczas wystarczającej motywacji do zmian. - stwierdził wymijająco. Miasto odpowiadało początkowo jemu i Ingrid, a choć myślał nieśmiało, że mogliby przeprowadzić się mając dzieci to te myśli pozostały nieśmiałe, aż zdławił je zupełnie. Jako wdowiec z leniwym kugucharem też nieszczególnie potrzebował więcej przestrzeni, ale nawet teraz widział, że kolekcja herbat Leonie nie zmieści się w jego kuchni. A podobno wsadziła do szafki tylko absolutne minimum.

Figa łaskotała go pod koszulą, wzmagając jedynie wybuch śmiechu, choć sytuacja stworzonka była dramatyczna.
- Nie strofuj mnie, tylko jej pomóż! - wykrztusił przez łzy rozbawienia, teatralnie rozpinając pierwsze guziki koszuli. Leonie poradziła sobie z resztą, a oburzona Figa spadła na talerz i musiała zadowolić się jabłkiem oraz towarzystwem siostry, zamiast smarkami i opieką swoich nowych właścicieli. Jasper bowiem nieodpowiedzialnie zapomniał o pufkach i przyciągnął do siebie Leonie. Już i tak pozbył się koszuli, a szkoda nie skorzystać z wolnego popołudnia...


/zt x 2