Pokój Wspólny Puchonów

[Mistrz Gry]

Pokój Wspólny Puchonów

Położony blisko kuchni, Pokój Wspólny Hufflepuffu wyróżnia się wyjątkową przytulnością. Niskie sklepienia, drewniane belki i jasne barwy tworzą atmosferę ciepła i bezpieczeństwa. Wejście prowadzi przez beczułki, które otwierają się tylko przy właściwym pukaniu. Wewnątrz rozstawione są miękkie fotele, stoły i liczne rośliny doniczkowe, które dodają życia i świeżości. Kominek zawsze emituje delikatne ciepło, a zapach pieczonego chleba często dociera tu z kuchni. To miejsce spokojne, gdzie uczniowie mogą odetchnąć po lekcjach i cieszyć się towarzystwem przyjaciół. Pokój Puchonów odzwierciedla wartości ich domu – lojalność, pracowitość i prostą radość bycia razem.

[Dewotka]

Dewotka przeniosła na Sandy spojrzenie lśniących od irytacji, paciorkowatych oczu, nie mogąc dać wiary w to, że dziewczyna staje w obronie zbereźnika, który znieważył jej cześć w miejscu publicznym. - Jeśli ty sama siebie nie będziesz szanować, to nikt cię nie będzie szanował, a już na pewno nie on! - zawołała gniewnie, przypominając dziewczynię te starą prawdę, szczerze wątpiąc jednak, aby wzięła sobie tę radę do serca - a wbrew ich podejrzeniom wcale nie dyktowana była złośliwością staruszki, a troską o morale.
- To czemu nie traktujesz jej jak PORZĄDNEJ DZIEWCZYNY? - żachnęła się Dewotka w odpowiedzi i wypchnęła kij, aby mocniej wbić go w pierś mężczyzny. - Proszę na mnie nie krzyczeć! - zażądała od niego, tonem niewłaściwym skrzatom domowym, Dewotka była jednak istotą prawdziwie wyjątkową.
Gdy uslyszała jednak słowa "moją przyszłą żoną" cofnęła kij i zrobiła krok w tył. Pozwoliła Danielowi mówić, słuchając tej namiastki przeprosin. Westchnęła głęboko, pewna, że nic więcej tu nie wskóra - przynajmniej jednak próbowała. Pstryknęła palcami, a jutowy worek, wcześniej rozerwany zaklęciem, zniknął. Drugie pstryknięcie doprowadziło garderobę panny Wilkes do porządku - zapięło guziki i opuściło materiał spódnicy niżej, jakby tym samym chciała się upewnić, że intymne części ciała pozostaną w Hogwarcie należycie zasłonięte.
- Dewotka będzie mieć was na oku w tym zamku - ostrzegła, obdarzając Daniela i Sandy ostrzegawczym spojrzeniem; opuściła miotłę na posadzkę. - I lepiej pośpiesz się ze ślubem, jeśliś taki niecierpliwy! - dodała jeszcze, była bowiem niezwykle skora do dawania rad, o które nikt nie prosił. Po chwili rozpuściła się w powietrzu z głośnym trzaskiem.

Danielowi i Sandy do końca Zjazdu towarzyszyło uczucie bycia obserwowanym, lecz nigdzie nie dostrzegli postaci skrzatki.

Mistrz Gry nie kontynuuje interwencji.Violet Macnair

[Daniel Dodge]

No komedia - jedyne, czego brakuje to śmiechu zza kulis, tabliczek dla widowni z odpowiednimi reakcjami i może didaskaliów, które podpowiadałyby mi, co chwycić, o co się oprzeć i gdzie uciec przed miotłą, z której Dewotka zrobiła śmiercionośną bronią. Zaraz będę mieć dziurę w piersi, ratunku. Czarnego siniaka - to już jak w banku, a coś mi się wydaje, że dziś wieczorem Sandy mnie nie ukocha, oj nie.
– Ty mała… – o krok od zakasania rękawów, o krok od wytargania skrzatki za uszy, o krok od wrzucenia jej do kominka, wyrzucenia przez okno (zamknięte), przepędzenia kopniakiem w kościsty zadek. Tyle opcji na zemstę, tyle wariantów rozstrzygnięcia sporu po bożemu, że aż w głowie się nie mieści. Resztę zdania kończę tylko w myślach, pełno tam łaciny, której poziom to niezawodnie C2, język dostępny wyłącznie dla natywnych mieszkańców antycznego Rzymu i to obracających się w specjalistycznej branży. Prawdopodobnie budownictwie. Moje językowe popisy przynoszą przynajmniej jako-taki skutek, ot, taki ze mnie poliglota, że przynajmniej Sandy wraca do łask, a jej sukienka na miejsce. Tak samo śliczna, połyskująca i dopasowana, jak wcześniej. Jedynymi śladami naszego niedawnego kryzysu jest jej mokrawy dekolt, ciemna smuga pod prawym okiem i ciemniejsza obwódka na mojej klacie, gdzie świętoszka wierciła swoim kijem. Nie wierzę, że ta podła skrzacia nie skończyła jeszcze w worku na dnie jeziora: założę się, że jej podkuchenni miewali takowe myśli.
– Jak się człowiek śpieszy, to się diabeł cieszy – cedzę przez zęby, a kiedy ta znika, unoszę w górę zaciśniętą pięść, jakbym zamierzał pobić się z powietrzem.
– Wynagrodzę ci to Sandy, zobaczysz – przytulam ją do siebie, zagarniam ją całą, drobniutką, zmarzniętą, zapłakaną. Ochota na amory odpływa w siną dal, ale za to jestem naładowany jak pieprzona giwera. – Nikt nie będzie traktować cię w ten sposób, rozumiesz? – podnoszę do góry jej podbródek, chcę widzieć, jak kiwa główką i dołącza do polowania na głowę naszego wspólnego wroga. – Jesteś damą, nieważne, co mówiła tamta stara ropucha. Po prostu ci zazdrości – sączę jej wersję wydarzeń, w której dwójka zakochany padła ofiarami raszpli, której nikt nigdy nawet nie wypalcował. No ciekawe czemu. – Wytrzyj buzię, chcę jeszcze z tobą zatańczyć – mruczę w przerwie między jednym a drugim całusem, który składam na jej czółku i zmarszczonym nosku. – A z tym ślubem… – bo jeśli coś poprawi jej humor, to na pewno to, co związane z białą suknią, białym welonem i białym trzypiętrowym tortem z cukrowymi figurkami na szczycie. – jeśli ty tego chcesz, to ja też – mówię A, trzeba będzie powiedzieć B, a krótko potem śpiewać całą piosenkę “abecadła” gnojkowi w wysokim krzesełku. – Potrzebuję jeszcze trochę czasu. Wszystko musi być idealnie – a jutro udam, że byłem najebany.

zt Sandy i Dan