Łaźnie w Bath (Somerset)

[Mistrz Gry]

Łaźnie w Bath (Somerset)

Łaźnie w Bath to przestrzeń wypełniona historią, która łączy elegancję minionych wieków z cichym rytmem codziennego odpoczynku. Już po przekroczeniu ciężkich, zdobionych drzwi uderza aromat ciepłej wody i delikatnej woni ziół. Pomieszczenia są wysokie, z sufitem zdobionym stiukiem i dużymi oknami, przez które wpada miękkie, rozproszone światło, odbijające się od powierzchni basenów. W centrum znajdują się wypełnione termalną wodą baseny o marmurowych brzegach, wokół których stoją drewniane leżaki i niskie stoliki. Po bokach pomieszczenia ustawione są eleganckie szafki i półki, gdzie goście odkładają ubrania i ręczniki, a subtelne zasłony dzielą przestrzeń, zapewniając odrobinę prywatności. Ściany zdobią kolumny i płaskorzeźby, a podłoga z kamiennych płyt jest chłodna pod stopami, lecz starannie wyczyszczona.

[Mistrz Gry]

Wysokie okna łaźni w Bath wpuszczają do wnętrza miękkie, rozproszone światło księżyca w pełni, które tnie opary gorącej wody na wyraźne smugi. Zapach ziół i wilgotnego kamienia dominuje nad wszystkim, a echo każdego słowa niesie się nienaturalnie długo między marmurowymi kolumnami. Nadzy Melusine Rookwood i Earnest Borgin trafiają tu w konkretnym celu — woda ma przynieść ulgę ciału. Los i znużenie prowadzą ich do wspólnej balii oraz banalnej — czy na pewno? — rozmowy.

Temperatura w głównym pomieszczeniu jest tak wysoka, że powietrze wydaje się gęste niczym aksamit. Marmurowe kolumny, skąpane w oparach, sprawiają wrażenie nierealnych, jakby łaźnie były jedynie przedsionkiem do innego świata. Pod wpływem Floraconiuncta i termalnych wód, postacie doświadczają zjawiska spowolnienia czasu — każdy ruch w wodzie staje się wysiłkiem, a każde spojrzenie nabiera znaczenia, którego nie da się zignorować. Nim zorientowali się, ile godzin upłynęło już od ich wejścia do basenu, pracownik łaźni komunikuje im, że muszą opuścić go w przeciągu trzydziestu minut, do czasu zamknięcia obiektu.

Zadanie jest precyzyjne: Melusine i Earnest muszą wspólnie przejść przez całą długość głównego basenu, od schodów wejściowych aż do kaskady po drugiej stronie, by wyjść z wody. Nie jest to jednak takie proste — woda w łaźniach przez magię kwiatu wpływa na towarzyszącą postaciom atmosferę, która ulega zmianom i wymaga stosownej reakcji.

Sytuacja w balii

W każdej kolejce jedna osoba z pary wykonuje rzut determinujący dodatkowe sytuacje mające miejsce w łaźni. W tym celu należy rzucić dwiema kośćmi k6 naraz i zsumować te rzuty. Suma oczek określa charakter wyzwania.

Wynik 2-4
Woda nagle staje się nienaturalnie przejrzysta i cicha, a partner, choć znajduje się na wyciągnięcie ręki, sprawia wrażenie oddalonego o mile.

Wyzwanie: Tracicie kontakt wzrokowy – wzrok partnera staje się pusty, jak u posągu. Czujecie druzgocący ciężar bycia samemu ze swoimi problemami, mimo fizycznej obecności drugiej osoby.

Efekt: Każdy ruch w wodzie wywołuje bolesne echo samotności. Nie możecie się porozumieć. Aby ruszyć naprzód, każde z Was musi wyznać drugiemu, jak się czuje, walcząc z instynktownym lękiem przed byciem niezauważonym i nieważnym.

Wynik 5-7
Woda traci swoją właściwość załamywania światła i maskowania tego, co pod jej powierzchnią. Opary znikają, a światło księżyca staje się bezlitosne.

Wyzwanie: Woda staje się niewidzialna, przez co postacie czują się całkowicie wystawione na widok publiczny. Nie chodzi tylko o brak ubrań, ale o dręczące poczucie braku jakiejkolwiek ochrony przed wzrokiem partnera – widać każdą bliznę, każde drżenie mięśnia, każdą niedoskonałość.

Efekt: To paraliżujący wstyd. Aby płynąć dalej, musicie zaakceptować tę bezbronność. Postęp wymaga rezygnacji z zasłaniania się i dumy; musicie patrzeć sobie prosto w oczy, akceptując wzajemną, kruchą cielesność. W tym, co krępujące (w was samych albo u osoby z pary), musicie odnaleźć jakąś niepowtarzalność, a następnie spróbować ją nazwać i docenić.

Wynik 8-10
Woda gęstnieje, nabierając tekstury ciepłego olejku, który stawia opór, ale jednocześnie drażni skórę w sposób trudny do zignorowania.

Wyzwanie: Każdy ruch wywołuje fale, które obmywają ciało z nienaturalną intensywnością. Zapach ziół staje się odurzający, a bliskość partnera wydaje się jedynym źródłem ulgi w tym dusznym cieple.

Efekt: Woda przyciąga Wasze ciała do siebie. Stawianie kroków osobno staje się morderczym wysiłkiem. Postęp jest możliwy tylko wtedy, gdy poddacie się temu przyciąganiu – idąc obok siebie tak blisko, by czuć ciepło cudzej skóry, ryzykując, że zmysły i instynkty całkowicie przejmą kontrolę nad celem wyprawy.

Wynik 11-12
Woda zaczyna delikatnie świecić, a jej dotyk sprawia, że nazwiska, rodowody i obowiązki zaczynają tracić na znaczeniu.

Wyzwanie: To stan, w którym przestajecie być Rookwoodem i Borginem. Znika bagaż doświadczeń i przekonań, zostają tylko dwie istoty w wodzie.

Efekt: To najbardziej niebezpieczny, a zarazem kojący stan. Możecie dotrzeć do kaskady w mgnieniu oka, ale ryzykujecie, że po wyjściu z wody nie będziecie już tymi samymi ludźmi. W obliczu nowych emocji musicie złożyć sobie jedną deklarację.

Mistrz Gry nie kontynuuje rozgrywki. W razie pytań zapraszam do konsultacji. Miłej zabawy! Igor Karkaroff

[Melusine Rookwood]

Odpoczynek nie przychodził łatwo; znużenie szczypało ramy kobiecej słabostki, gdy palce wciąż gmerały pośród arkuszy kolejno nadstawianych doktryn handlowych. Kurz archiwalnego spieku metodyki osiadał na mankietach, na rzęsach, na myślach. Równała rozkazy przełożonego z mechaniczną skrupulatnością: znajdź, odpisz, przynieś. Panno Rookwood, na wczoraj. Ton suchy, nieznoszący zwłoki. Nużące i jakże upierdliwe w swej całości, a jednak wpisane w rytm jej zawodowej tożsamości.
Czasem miała ochotę mruknąć wybiórczo, z nieukrywanym niezadowoleniem: nie chcę, potem, zrobię za kilka godzin ― potrzeba oddechu. Lecz zamiast słów pozostawało jedynie krótkie przymknięcie powiek i poprawienie stosu dokumentów, jakby sama czynność porządkowania miała uciszyć bunt. Pochylona nad dokumentacją godzinami, czuła, jak kręgosłup protestuje, jak mięśnie pleców napinają się w cichym kryzysie. Kobiece ciało, choć wytrwałe, nie było stworzone do nieustannego ugięcia. Dlatego teraz odsunęła od siebie pośpiech i spięcie, pozwalając ramionom opaść, a dłoniom spocząć bez celu. W takich chwilach rozumiała zamiłowanie starożytnej ludności do łaźni ― do ciepła, które rozpuszczało nie tylko zmęczenie, lecz i ciężar obowiązku. Woda musiała być wybawieniem: oczyszczeniem z nakazów, z głosów nad głową, z wiecznego „na wczoraj”.
Wybawienie miało smak pary osiadającej na skórze i zapomnienia, które wślizgiwało się pod powieki niczym miękka, rozleniwiona mgła. Słodycz nękających pisków wybiórczych kobietek, spędzających czas nieopodal, brzmiała jak odległy koncert próżności ― śmiechy odbijały się od kafli, niosły się echem, drażniły i bawiły jednocześnie. Czas zdawał się ociężale spasować na liczeniu: pół godziny, czterdzieści minut, dwie godziny ― cyfry rozpuszczały się w cieple wody. Wszak szczęśliwi czasu nie liczą; to tylko nieszczęśliwi odhaczają minuty jak winy. Słota ukojenia przeszła w cichą mękę ciszy, gdy tłumny spęd zakończył się nagle, pozostawiając ją dwojako ― samą ze sobą i z obcym obiektem męskiego usposobienia, który jakby niepostrzeżenie pozostał w zasięgu wzroku. Zieleń tęczówki przyciągał spojrzenie z subtelną stanowczością; było w nim coś jasnego, niemal bezczelnie otwartego i bodaj niebezpiecznego.
― Mon cher... Doprawdym wielu powinno z Ciebie brać przykład ―  przeciągnięciem zgłoski między literalną potrzebą, a odczuciem znużenia wyrokowała mu pochlebstwo. Animusz zabawy słowem? Cóż, przecież tak bardzo niebezpiecznym było uganianie się za zbirami obecnych czasów. Miłym towarzystwem tylko głupiec by pogardził. A przystojnym? To już kwestia odwagi ― albo przeznaczenia. Szczęście zdawało się mieć swoje metodyczne plusy: pojawiało się tam, gdzie napięcie opadało, gdzie ciało było rozluźnione, a czujność nieco uśpiona. Uśmiechnęła się lekko: ― Gdzież spotkać tak cudownych mężczyzn?
Nagość nie stroniła od kłopotów; faktyczna doktryna „co ludzie powiedzą” dawno już utraciła magię swego aforyzmu. Margines obłóczenia policzkiem, wspartym o krawędź dłoni, i czynne lustrowanie solidnej piersi było przyjemnością niemal intelektualną ― studiowaniem formy, linii, proporcji, jakby ciało było rzeźbą, a nie pokusą. Pozwalała sobie na to spojrzenie bez wstydu. A jednak wiedziała, że persona z jej życia ― ta niezbyt oficjalna, zasadna, czujna ― najpewniej nastręczyłaby jej z tego powodu wielkich problemów. Kolejne nie można, kolejne patrz na mnie, wypowiadane niemą gestią ruchu ciała i spojrzenia, roszczącym sobie prawo do wyłączności. Nuda. Tylko takie zdawkowe zmęczenie ogłupiało myśli, odbierało ostrze buntowi, zamieniało go w leniwe westchnienie.
Ciepło wody osiadało na skórze, a para rozmywała kontury rzeczywistości. I gdzieś z tyłu, jak werdykt bezapelacyjny, rozbrzmiało: ― Drodzy Państwo, jestem zmuszony poinformować o niedalekim zamknięciu ― Suchy komunikat przeciął miękkość chwili. Krezus tej przyjemności ― czas ― został wyczerpany.