Silverbrook Hollow (Debryshire)

[Mistrz Gry]

Silverbrook Hollow (Debryshire)

Ukryta dolina Silverbrook Hollow leży z dala od głównych szlaków turystycznych, gdzie wzgórza Peak Distric załamują się łagodnie w stronę zielonego zbocza. To miejsce trudno jest odnaleźć na pierwszy rzut oka, wiedzą o nim jedynie zapaleni podróżnicy i wierni odkrywcy, przekazując informację – z ust do ust. W samym sercu doliny płynie strumień Silverbrook, od którego miejsce wzięło nazwę. Woda ma wyjątkowy kolor: srebrzysty i połyskujący, odbijający widok zmiennego nieba. Strumień przecina dolinę nieregularnie, tworząc małe kaskady i płytkie rozlewiska. Nad jednym z nich znajduje się stary kamienny most porośnięty mchem i z wykruszoną poręczą. W jednym z zakoli strumienia znajduje się mały wodospad, szeroki na kilka metrów, który spada z niskiej skały do płytkiej laguny.

[Vivienne Burke]

| 10 maja 1962

Mieszkałam już w Derbyshire jakiś czas, ale nie miałam okazji, aby móc lepiej poznać okolicę. Oczywiście znałam same najbliższe tereny wokół Burke Manor, dzięki Primrose przede wszystkim, ponieważ czasem wybierałyśmy się wspólnie na spacery w okolicy posiadłości. Ale przede wszystkim było to jeszcze w czasach szkolnych, gdy podczas wakacji ją odwiedzałam. Nie mogłam więc powiedzieć, że ten obszar Anglii był mi szczególnie dobrze znany. I bardzo chciałam to zmienić, przyjdzie moment gdy będę mogła ponownie wsiąść na konia i chciałabym wtedy móc ruszyć na przejażdżkę i się po prostu nie zgubić. No i ja potrzebowałam też ruchu, to że byłam w ciąży nie oznaczało, że mam siedzieć i nic nie robić. Ruch będzie zdrowy i dla mnie i dla rozwijającego się dziecka. Był weekend, sobota i po śniadaniu zdecydowaliśmy się z mężem na spacer. Obiecał, że zabierze mnie w ciekawe miejsce, z dala od miast czy wiosek, do którego trudno jest się dostać jeśli się nie wie jak tam trafić. A on wiedział.
Ubrałam się więc odpowiednio, przede wszystkim zakładając dobre i stabilne buty. Spódnicę założyłam taką, co nie będzie mi przeszkadzać. Ani ograniczać ruchów, ani plątać się o wszystko. I miałam jeszcze wygodną koszulę i ciemny sweterek zarzucony na plecy. Był maj, było dość ciepło, ale pogoda jeszcze potrafiła być zdradliwa. Sweterek może się przydać gdy lekko zawieje wiatr lub chciałabym usiąść i nie pobrudzić sobie spódnicy. Pierwszą część trasy, jako że teleportacja w moim stanie nie była wskazana, pokonaliśmy za pomocą sieci Fiuu i dostaliśmy się do małej mieściny mieszczącej się w Peak District. Dalszą trasę pokonywaliśmy już na własnych nogach.
Wszystko już pięknie budziło się do życia, kwitły kwiaty i śpiewały ptaki. Szliśmy powoli i bez żadnego pośpiechu, dopasowując swoje tempo do lasu. Ścieżka była miękka, wyłożona jeszcze warstwą zeszłorocznych liści, które cicho szeleściły pod naszymi nogami. Trzymałam Xaviera pod rękę i pozwoliłam się prowadzić, mijaliśmy tym samym wystające kamienie czy ledwo widoczne zagłębienia w ziemi. Niedaleko nas płynął strumień, słyszałam jego dźwięk przebijający się przez drzewa i krzewy, które oddzielały nas od niewielkiego zbocza. Słońce, chociaż przysłonięte przez korony drzew, docierało do nas i łagodnie ogrzewało policzki. Uwielbiałam zapach świeżego powietrza, lasu przede wszystkim, chociaż mogło wydawać się to dziwne. W końcu byłam osobą, która równie mocno lubiła spędzać czas w bibliotece, wśród starych ksiąg. Bycie na świeżym powietrzu dobrze mi się kojarzyło, bardzo dobrze wtedy odpoczywałam. Stare księgi, zwoje i manuskrypty potrafiły pochłonąć mnie na wiele godzin, to równie dobrze, na wiele godzin, potrafiła pochłonąć mnie przyroda. Była równie fascynująca. Tak jak teraz chociażby, zatrzymałam się na chwilę przyciągnięta widokiem mchu, który porastał powalone drzewo. Wyglądał niezwykle miękko, nie mogłam się oprzeć i dotknęłam go palcami. Ugiął się przyjemnie, a po chwili wrócił do swojego kształtu. Obok rosły niewielkie grzybki, niezwykle łatwe do przeoczenia. W tym samym momencie nad naszymi głowami coś zaszeleściło, może to był ptak, może wiewiórka, a może tylko wiatr? Przez chwilę przez moją głowę przebiegła myśl, że Bradford z pewnością umiałby wymienić przynajmniej pięć różnych zwierząt zamieszkujących te tereny, a których ja nie byłam w stanie dostrzec. Zerknęłam na Xaviera i uśmiechnęłam się do niego, miałam wrażenie, że ten las jest dzisiaj tylko dla nas. I nikt nie miał prawa zakłócać nam tego spokoju.
- Czy żyją tu jakieś magiczne stworzenia? - Zapytałam męża nagle, gdy ruszyliśmy dalej i prowadził mnie w inną stronę, niż biegła ścieżka.
Zboczyliśmy z niej, nagle wchodząc w bujna zarośla. Xavier szedł z przodu przytrzymując mi każdą gałązkę, pozbywając się absolutnie każdej pajęczynki i pomagając mi przejść przez każdy wystający korzeń. Przed nami stał ogromny głaz, był tak duży, że musiałabym się cofnąć, aby móc objąć go wzrokiem w całości. A może był on złożony z kilku bardzo dużych głazów? Nie wiedziałam, cały był pokryty mchem i inną, mało znaną mi, roślinnością. Obserwowałam za to uważnie męża, który puknął głaz różdżką, ziemia się zatrzęsła, ale miałam wrażenie, że tylko my to czujemy. Pojawiła się niewielka szczelina, przez którą przeszliśmy, a dalsza ścieżka doprowadziła nas do pięknego miejsca. Przez chwilę schodziliśmy w dół, by na końcu moim oczom ujawniła się dolina. Płynął tędy strumień, który chyba słyszałam wcześniej, ale miał inny kolor niż się spodziewałam. Taki srebrzysty i połyskujący. Docierał do mnie też dźwięk, hm… wodospadu? Objęłam to miejsce wzrokiem, a potem spojrzałam na Xaviera.
- To jest to miejsce, o którym mówiłeś rano? Jest przepiękne - westchnęłam, robiąc kilka kroków w stronę strumienia. Przystanęłam przy nim i zaczęłam podziwiać odbijające się promienie słońca od powierzchni wody. Woda mieniła się niczym najdroższe kryształy.

Wiosna 1x: Zwykły dzień
Z oddali słychać nawoływania ludzi. Do tego dochodzi skrzypienie wozu. Dźwięki niosą się daleko po otwartej przestrzeni. Echo miesza się z wiatrem. Mimo to nikogo nie widać. Odgłosy brzmią codziennie i zwyczajnie. Świadczą o toczącym się życiu. Nic się nie dzieje.