Kuchnia

[Mistrz Gry]

Kuchnia

Miejsce najmniej używane przez właściciela, którego najwyraźniej niekoniecznie pasjonuje samodzielne przygotowywanie wymyślnych posiłków. Znajdują się w niej jedynie najbardziej podstawowe przedmioty i produkty.

[Lysander Hatley]

5 kwietnia 1962

Gdybym rzekł, że gotuję codziennie, skłamałbym wierutnie. Moja kuchnia potwierdziłaby zaś tylko, jak bardzo mijam się z prawdą. Jest w niej cicho i dość czysto — warstewka kurzu i okruszków przypomina o konieczności posprzątania blatu roboczego. Na samym skraju stoi prędko odłożony kubek z mocną herbatą, na której powierzchni pływają mieniące się niczym benzyna rozlana w kałuży oczka. Gotowanie nie jest moim nawykiem i nie lubiałem się z nim przez większość mojego życia. Małe próby zmienienia owego stanu zdarzają mi się od niedawna, a korzystając z przepisów pani Wellers i kilku zaprzyjaźnionych kucharzy z Cardiff, nie są zupełnym fiaskiem. Poruszam się po gruncie znanym, wyćwiczonym. I takim właśnie jest materia gotowanej zupy. Proste, tanie, pożywne składniki — czego chcieć więcej. Moja wydajność jest znacznie lepsza, kiedy odżywiam się dobrze, a poza tym, czasami jest mi zwyczajnie wstyd za to, że ganię swoich klientów, gdy nie trzymają się higienicznego stylu życia, a sam mam wiele do nadrobienia w temacie. Tak więc od czasu do czasu porywam się na kulinarne podboje, próbując przy tym odnaleźć choć odrobinę radości.
Muszę poza tym robić dobrą minę do złej gry, skoro mam gościa.
Przekręcam kluczyk, otwieram drzwi i puszczam Axela przodem. W powietrzu unosi się delikatny zapach perfum, które najwyraźniej mają lepszą trwałość, niż mógłbym oczekiwać po ich cenie. Na wieszaku sterczy obszyty cętkowanym futrem płaszcz, obok którego zrzucam to, co mam aktualnie na sobie.
— Rozgość się, śmiało — zachęcam gościa, aby zdjął również wierzchnie odzienie i wszedł głębiej do kuchni. Układam na stole zakupione przyprawy oraz butelkę z winem, którą po drodze również nabyłem w geście gościnnej wylewności. Skoro mam ten dzień spożytkować na odpoczynek, czemu nie skorzystać z owej sytuacji w pełni. Nie biorę nic mocniejszego, bo po ostatnim wieczorze w Palatium Librae, pod czujnym wzrokiem Rafaela i w ciężkich oparach whisky, mam przesyt. Może potrzebuję to zwyczajnie przetrawić i odreagować w atmosferze pozbawionej niedopowiedzeń i przedziwnej gry, której finał był nieoczekiwany.
Podwijam rękawy koszuli i zabieram się do poszukiwania poszczególnych składników w szafce pod zlewem. Ziemniaki, cebula… Soczewica jest chyba gdzieś indziej.
— Będę wdzięczny, jeśli nalejesz nam po lampce. Są w szafce obok okna — rzucam do Axela. Potem z uśmiechem wychylam głowę spod zlewu. — Przyznam, że rozbawiłeś mnie porównaniem, którego użyłeś w stosunku do mnie i mojej potencjalnej chlebodawczyni — przyznaję. Wrodzona chęć ryzyka zawsze sprowadzała mnie ku podobnym sytuacjom, choć daleki jestem od tego, by ryzykować własną duszą. — Swoją drogą, Goethe to bardzo ciekawa postać. Wiesz, że zajmował się też optyką i anatomią ludzkiego ciała? — Zagaduję w momencie, gdy siłuję się z wiaderkiem pełnym kartofli. Ostatecznie daję za wygraną i wyciągam ich tylko kilka. Przecież więcej nam nie potrzeba.

[Axel Devereaux]

Kwestia gotowania w przypadku Axela rysowała się jako umiejętność dla tej jednostki praktycznie nieznana. Epizod na statku był jedynym, kiedy to ktoś faktycznie pokazywał Axelowi, jak cos ugotować a raczej jak cos przygotować do ugotowania. Tych kilka dni niestety nie stworzyło nowego mistrza kuchni, który przy odrobinie ambicji i cierpliwości mógłby zawojować angielskie kubki smakowe. A szkoda, taka kariera na pewno byłaby mniej upierdliwa i niepewna, niż to czym zajmował się Francuz.
Dlatego nie oceniał kuchni Lysa, będąc przede wszystkim pod wrażeniem, że protetyk w ogóle ją posiada. Od kiedy Axel zadomowił się w Londynie, jego przestrzeń osobista poszerzyła się jedynie od łóżka do jednego pokoiku, który pełnił wiele funkcji. Zanim w Soho dorobił się pokoju, minęło kilka lat, aż w końcu mógł rzeczywiście wynająć cos na własną rękę i móc zamknąć tam swoje sekrety i skarby.
Młody Francuz nie mial zamiaru oceniać Lysa pod względem tego, czy jest sumiennym kucharzem, czy dobrym, czy jakimkolwiek. Dla niego sam fakt, że ktoś postanowił go nakarmić był gestem tak ujmującym, że w hierarchii jego znajomosci taka osoba plasowała się bardzo wysoko. Niegdyś, jako dziecko bogatej rodziny nawet by na to nie zwrócił uwagi, a teraz potrafił docenić czyjś gest.
Zaproszony do mieszkania Axel wchodzi wgłąb i rozgląda się ciekawie. Zapach perfum od razu zostaje przez niego zanotowany i bez cienia skrępowania zaciąga się tym zapachem. Na ustach Francuza pojawia się uśmiech, podoba mu się ta woń. Po drodze, na życzenie gospodarza ściąga płaszcz i zawiesza go na wolnym haczyku, by potem przejść do kuchni. Axel przysiada do stołu wodząc wzrokiem po kuchennych szafkach i wyposażeniu. Teraz zdał sobie sprawę z tego, że całkiem tu przytulnie i dawno nie był w takim pomieszczeniu jak to.
- Całkiem tu przytulnie, Lys. - Komentuje gospodarza i jego mieszkanie.
Przez chwile obserwuje przygotowania kolegi do działania i kiedy ten prosi o rozlanie wina i wskazuje, gdzie znajdują się kieliszki, Axel podrywa się z krzesła i wiedziony wskazówkami odnajduje odpowiednie szkło. Przez chwile poszukał wzrokiem korkociągu i uznał, że najlepiej sprawdzić szufladę i gdy namierzył odpowiednie narzędzie, sprawnie i wprawnie otworzył butelkę.
- Bo tak brzmiałeś, jakbyś co najmniej mial sprzedać duszę. - Odezwał się nalewając ostrożnie wina, by nie wychapać nic poza kieliszki. Postawił jedną lampkę wina na blacie, gdzie Lys mial zamiar rozłożyć się z warzywami do obrania. - Sante. - Uśmiechnął się uzupełniając drugi kieliszek i czekał aż gospodarz przyłączy się do tego drobnego toastu.
- Ano wiem, w tamtym czasie humaniści zajmowali się wieloma zagadnieniami. - Odparł kręcąc kieliszkiem, aby wino nabrało powietrza. W tych gestach było pewne wyuczenie, Axel wiedział co robi i obchodził się z winem jakby to był element tradycji. Francuskie korzenie chociaż ukrywane, czasem były trudne do ukrycia.
- Przy swoich studiach na protetyką pewnie sporo czytałeś na jego temat? - Zagadnął zaciekawiony tematem medycznym. - A propos optyki, twoje protezy oczu czymś różnią się od tych, które nosza mugole? - Tancerz oparł się o brzeg szafki krzyżując nogi, nawet w takich okolicznościach zachowywał grację.

[Lysander Hatley]

To niecodzienna sytuacja — rzadko miewam gości. Nie chodzi o to, że ich unikam, ale o to, że nie mam czasu na podobną wylewność. Większość mojego życia pochłania praca i odpoczynek po niej. Wyjścia w mniejszym stopniu, ale zapraszanie ludzi do siebie, to już zupełne odstępstwo od normy. Może się wydawać, że jestem duszą towarzystwa, że emanuję wręcz aurą, która krzyczy, że dzień bez rozrywki to dla mnie dzień stracony. Jest to jednak tylko tkany misternie pozór. Większość wieczorów spędzam samotnie, pogrążony w trawiących mnie od środka myślach. Jestem niczym piękna wydmuszka misternie zdobiona z wierzchu, natomiast przeraźliwie pusta w środku. Mało kto jednak o tym wie. Być może nikt? Nawet bliskim nigdy nie zdradzam pełni prawdy o sobie, więc w oczach przyrodnich sióstr bywam człowiekiem, którego ciężko jest oderwać od towarzystwa, przeważnie tego wróżącego kłopoty. Tak nauczyłem się chronić siebie samego. Ostatecznie więc okazuje się, że wizyta Axela budzi we mnie odczucia, których nie mogłem wcześniej przewidzieć. Nagle spinam się nieco, a moje ruchy stają się jeszcze bardziej przemyślane. Zerkam po mieszkaniu czy aby na pewno jest wystarczająco czyste, a przygotowanie prostej zupy zaczyna mnie lekko stresować. Cóż, w najgorszym wypadku, zejdziemy na Pokątną i pójdziemy szukać jakiejś knajpki. Zawsze jest jakieś wyjście z sytuacji.
— Dziękuję — kwituję komplement, potem siłuję się przez moment z zacinającą się szufladą, w której mam nadzieję znaleźć obieraczkę do ziemniaków, bo w tej, gdzie Axel odnalazł korkociąg jej nie ma. Wreszcie odskakuje, wypada z niej osełka i stary nóż. Przeklinam cicho pod nosem, podnosząc upuszczone narzędzia.
— Serio? — pytam jakby niedowierzając. — Aż tak to brzmiało w moim głosie? — Zdaję się być rozbawiony. — Może to trochę przesadne. Bardziej chodzi o obawę z ograniczeniem mojej swobody, niż o duszę samą w sobie. Wiesz, Axel, czasami sobie myślę, że dusza w istocie to moje najmniejsze zmartwienie. — Unoszę kieliszek, aby wznieść toast. Upijam odrobinę wina, po czym sięgam po ziemniaki i zaczynam się z nimi rozprawiać nad zlewem, wciąż jednak zaabsorbowany równie mocno rozmową z moim towarzyszem.
— Racja. Widzę, że masz trochę wiedzy w temacie — zauważam całkiem miło zaskoczony. Axel ma swoje sekrety. — Może nie jakoś dużo, ale tak, studiowałem kilka jego dzieł. Każdy, kto wniósł coś do mojej dziedziny jest godny uwagi. — Nie abym pałał do samego Goethego ogromnym zainteresowaniem, ale faktycznie zdawał się personą, której nie da się pominąć. — Z niektórymi jego tezami można polemizować, ale miał naprawdę unikatowe spojrzenie na rzeczywistość — wzdycham z pewną dozą sentymentu. Potem zerkam na Axela, wrzucając kolejnego obranego ziemniaka do wody z donośnym chlupnięciem. — Jeśli chodzi o nasze protezy, to zdecydowanie mają one większe możliwości, niż te mugolskie. Więc można powiedzieć, że mają one lepszą ruchomość, wyglądają często bardziej naturalnie, ale też dzięki magicznej chirurgii mogą przywrócić pewne funkcje. Mugloskie protezy oczne są często czysto kosmetycznym elementem. — Dużo tu o tym mówić, część prac badawczych wciąż jest w toku.

[Axel Devereaux]

Axel bywał gościem proszonym albo i nieproszonym, o czym Lys doskonale wiedział. Chłopak potrafił się wprosić nawet bez wiedzy gospodarza i wtedy zazwyczaj pojawiały się ubytki w majątku. Teraz jednak Hatley nie powinien się tego bać, Axel kradł z potrzeby, na zlecenie i już dawno miał za sobą te desperackie zrywy, kiedy próbował utrzymać się na powierzchni wyciągając rękę po nie swoje. Że też mu tej reki w międzyczasie nikt nie odciął, to było zadziwiające.
Nie znali się jeszcze na tyle mocno, by oceniać siebie nawzajem pod względem tego, jaki maja charakter i jacy rzeczywiście byli. W zaciszu mieszkania Lysandera Axel na pewno stał się spokojniejszy i cichszy, nie zarzucał tekstami, które miały wywoływać w rozmówcy mieszane emocje. Devereaux obserwował przedmioty i całokształt tego wnętrza z lekkim uśmiechem, jakby trochę sentymentalnym, lecz nawet się słowem nie zająknął, co mu chodzi po głowie.
Napięcie, jakie atakuje gospodarza nie uchodzi uwadze Axela, chłopak unosi odrobine brwi zastanawiając się nad tym, co powoduje jego kolega w tej chwili, że czuje skrępowanie. Jednak nie komentuje tego, zajmując się otwieraniem wina. Walka Lysa z szufladą sprawia, że na twarzy chłopaka pojawia się rozbawiony uśmiech. Wino rozlane, toast wzniesiony. Axel postanawia przysunąć sobie krzesło bliżej protetyka, żeby nie rozmawiać z nim obserwując jedynie plecy, chociaż nie jest to dla niego wcale taki niemiły widok.
Siada okrakiem i wspiera łokcie na oparciu, unosi ciekawe spojrzenie na twarz Lysandera.
- Trochę tak. - Uśmiecha się trzymając kieliszek za nóżkę i upijając łyk wina. - Oh? Co cię wiec tak bardzo martwi? Hmm? - Axel lekko zmarszczył ciemne brwi nie pozwalając Lysowi wyśliznąć się z tematu, skoro już został rozpoczęty. - Jak bardzo mocno by to cię ograniczało? - Zagadnął po chwili, on sam nie znosił ograniczeń, od lat walczył z tym, że bardzo wiele czynników, ludzi i innych rzeczy go ograniczało i nigdy tak naprawdę nie był wolny. Dążył do tego, chciał sam o sobie stanowić i nie bać się, że dopadnie go kara za niesubordynację.
- Kto nie uwierzy w własny rozwój, ten na zawsze pozostanie szarym przechodniem. - Axel mruknął cytując Goethego, a jego wzrok uniósł się na Lysandera, ciekawy jego reakcji. Axel na pierwszy rzut oka nie wyglądał na kogoś, kto odebrał chociażby podstawowe wykształcenie, to ze pisał i czytał, mogło już robić wrażenie. Prawda była całkowicie inna, ale on właśnie dzięki temu, że był brany za prostaka, mial sporo przewagi.
- Całkiem sporo. - Kiwnął głową przypominając sobie jak robił rozeznanie w tematyce piekła na potrzeby przygotowania do spektaklu Noc Walpurgii Gounoda. - To prawda, ja się głownie skupiałem na literaturze i sztuce, medycyna aż tak mnie nie porwała. - Uśmiechnął się niewinnie, układając podbródek na wierzchu dłoni.
-Nie dziwie się, minęło nieco ponad sto pięćdziesiąt lat, jak Goethe pisał swoje dzieła i przeprowadzał badania. - Dodał po chwili w odpowiedzi na słowa Lysandera. W zakresie medycyny na pewno wiele się zmieniło i zmieniać się będzie cały czas. Axel był świadomy tego, że pewne dziedziny przechodziły zmiany o wiele bardziej radykalnie, od innych.
Informacje na temat różnic protez magicznych a tych mugolskich sprawiła, że chłopak nie krył zaskoczenia, a nawet i jakiś element podziwu pojawił się na jego twarzy.
- No co ty gadasz... Widziałem ludzi z protezami, ale to raczej nie były takie, o których mówisz. Na Nokturnie raczej nie paraduje się z takimi cackami. Czyli co, jak ktoś ma protezę oka, to będzie mógł widzieć? - Chłopak nie krył się z tym, że zrobiło na nim to wrażenie. - Ale to pewnie drogi interes i wcale nie taki łatwo dostępny? Prawda? - Może i to była nadzieja dla tych, co utracili pewne części ciała, ale Axel mimo to nie pokalał w tym ogromnej nadziei, że każdy może wrócić do pełni sprawności. Zwłaszcza jeśli takie protezy będą poza jego zasięgiem.
- Lys. Dlaczego akurat protetyka? - Axel nie krył ciekawości, co do swojego rozmówcy. Skoro już im się tak dobrze gadało, to mogli się trochę lepiej poznać.

[Lysander Hatley]

Rozmowa z Axelem skłania mnie do ponownej refleksji nad tym, czego tak naprawdę chcę. Współpraca z Sanderson otwierała przede mną ścieżkę, na którą nie miałbym możliwości dostać się samodzielnie, albo raczej zajęłoby mi to naprawdę bardzo dużo czasu, zwłaszcza że nigdy nie ukończyłem studiów, co w pewnym sensie oddalało mnie od środowiska naukowego. Znajomości mogłem mieć, lecz każdy siedział zacementowany w swoich sprawach. Moira miała zaś środki i możliwości, ja natomiast przez pewien czas pracowałem z jej mężem, co było o tyle komfortowe, że znała mnie choć odrobinę. Nasze rozmowy wciąż pozostawały na etapie wzajemnego badania się i sprawdzania gruntu, jednak zdawały się równocześnie na tyle obiecujące, żebym poważnie podchodził do tematu. Może nawet odczuwał pewien rodzaj presji. I to chyba ta presja tak na mnie działała. Lubię mieć kontrolę, a kiedy muszę oddać ją komuś innemu, powoli zaczyna mi odbijać. To nie przypadek, a zakorzenione bardzo głęboko mechanizmy obronne. Z jednej strony znam podobne sytuacje bardzo dobrze, a z drugiej bardzo się ich obawiam.
Do tego wszystkiego dochodzi kwestia Howell’s Hand — bardzo zależy mi na własnej marce, a wiem już teraz, że wypracowane w gronie naukowym prototypy, nawet jeśli pomysł będzie zupełnie mój, formalnie należeć będą do wszystkich. Ja się pod tym nie podpiszę, bo zwyczajnie zabroni mi odpowiednia klauzula. Nie będę mógł na nich zarabiać, a jeśli już, to cały dochód przypadnie zespołowi badawczemu. Czy jestem skory dla takiego poświęcenia na rzecz zysków niematerialnych? Wiedzy mi nikt nie odbierze. Wzdycham i wywracam oczami, Axel nie odpuszcza.
— Widzisz — zaczynam ostrożnie. Chcę naświetlić temat, ale też nie umiem się tak uzewnętrzniać na zawołanie. — Wszystko, co zostanie opracowane w ramach pracy badawczej zespołu będzie też jego własnością. Podobnie jak sam dochód. Nawet jeśli sam opracuję coś przełomowego, to to pozostaje w ramach zespołu. Poza tym, czas. Będę miał mniej czasu dla swojej działalności, to też jakiś uszczerbek. Początkowo wynagrodzenie też nie jest największe. Z drugiej strony zespół to dostęp do sporych środków finansowych na badania, rozwój, korzystanie z nowych technologii. Dużo by wymieniać. — Przez moment zajmuję się dalszym ogarnianiem warzyw do zupy. — Muszę to jeszcze raz przemyśleć, a z pustym żołądkiem na pewno mi to nie wyjdzie — dodaję, próbując obrócić w żart panoszącą się znów powagę. Chyba nie mam nastroju na dalsze dywagacje o mojej pracy oraz o wyborach, których będę musiał dokonać. Mam nadzieję, że Axel zrozumie.
Ziemniaki, cebula. Soczewica. Muszę ją wypłukać. Szukam sitka i zaraz zabieram się do roboty. Postanawiam pomóc sobie nieco magią, dlatego też wyciągam różdżkę i macham nią lekko w powietrzu wypowiadając zaklęcie. Patelnia i oliwa, cebula w kostkę i wszystko szkli się pięknie na płomieniu kuchenki, który wesoło podskakuje.
— Pokroisz ziemniaki w kostkę bez ryzyka obcięcia sobie palców? — pytam uśmiechając się złośliwie. Niby ja miałem gotować, ale chyba odrobina pomocy nie wpłynie znacząco na wynik? — No proszę, proszę. Kiedyś sam poświęcałem nieco więcej czasu literaturze, ale obecnie albo nie mam na to przestrzeni, albo jestem zbyt zmęczony… A może to lenistwo? Słuchaj, jeszcze ożywisz moje stare pasje, bo teraz aż mi głupio, że tak się zaniedbałem — zaczynam się śmiać i uważnie obserwuję przy tym Axela. Jak widać, czasami z niezobowiązujących spotkań, bez większego planu, można wyciągnąć naprawdę wiele dobrego.
Kiedy w powietrzu rozchodzi się przyjemny zapach, sięgam ponownie po kieliszek z winem i upijam nieco.
— Bo też takie zwykłe są faktycznie najmniej kosztowne, a pomagają funkcjonować. Często to jakieś odpady minionych epok. Naoglądałem się ich sporo jeszcze w Cardiff, kiedy łatałem marynarzy. Wtedy ten przysłowiowy kołek zamiast nogi lub hak zamiast ręki to nie był wcale aż tak niecodzienny widok. Nie szokował. Ale medycyna nasza i mugolska poszła do przodu. Koszta też wzrosły, to na pewno. — Przypominam sobie pierwsze lata zaraz po Hogwarcie i moje zderzenie z rzeczywistością. Nie było lekko, ale myślę, że tak twarde lądowanie dużo mi dało. — Nie wiem czy można to tak prosto określić jako odzyskanie widzenia. Chirurgia magiczna potrafi zregenerować część połączeń neuronalnych, zaklęcia wzmocnić, pewne rzeczy można obejść i człowiek dostrzega co większe plamy świetlne lub różnicę w intensywności barw. To wszystko wymaga jednak specjalistycznej wiedzy i komponentów. — Dodanie innych funkcji? Dostrzeganie przedmiotów przez bariery? Szersze pole widzenia? Czemu nie… to kwestia czasu, aż ktoś opatentuje zaawansowane gałki oczne. Kolejne pytanie natomiast wymaga ode mnie dłuższego zastanowienia. Sam nie odpowiadałem sobie na nie chyba nigdy wprost. Dlaczego?
— Wiesz, zacięcie do medycyny miała już moja matka. Może to sentyment, może chęć kontynuowania? Dorastając w trakcie wojny widzisz dodatkowo dużo paskudnych rzeczy. Widzisz, jak ludzie cierpią i chyba… po prostu chciałem jakoś wtedy znaleźć sposób na zmniejszenie ich niedoli. Brzmi to strasznie idealistycznie, ale — zacinam się i wychylam do końca lampkę alkoholu. — Tylko nie patrz na mnie jak na miłosiernego Samarytanina — burczę, bo mi nieswojo. — Jak widać, mam z tego całkiem przyjemne pieniądze, więc to się liczy. — Jakby kąsała mnie myśl, że ktokolwiek może sobie o mnie dobrze pomyśleć. Tak po prostu.