Archbishop's Park

[Mistrz Gry]

Archbishop's Park

Zielona przystań z długą historią, sięgającą czasów, gdy okolica należała do posiadłości Lambeth Palace. Park zachowuje klasyczny charakter — rozległe trawniki przeplatają alejki wyłożone drobnym żwirem, a pod starodrzewem słychać śpiew ptaków i szum wiatru. Wśród zieleni wyróżniają się ruiny dawnej oranżerii — kamienne fragmenty ścian porośnięte mchem i dzikim bluszczem, które świadczą o dawnych ogrodniczych ambicjach tego miejsca. Oranżeria kiedyś służyła do hodowli egzotycznych roślin, dziś jest romantyczną ruiną, chętnie odwiedzaną przez spacerowiczów. Archbishop's Park jest miejscem odpoczynku dla okolicznych mieszkańców — starzy ludzie siadają na ławkach, dzieci biegają po trawie, a od czasu do czasu ktoś zatrzymuje się, by zatonąć spojrzeniem w malowniczych krajobrazach.

[Titus Harrison]

No tak… Właściwie taki dojrzały.
Harrison też mógł wydawać się przy niej dojrzałym mężczyzną, chociaż wcale nie twierdził, by jego potrzeby mieściły w swoim zasięgu zabieganie o uwagę dziewcząt w tak młodym wieku. Wiedział jednak jak grać w tę grę i kojarzył chociaż połowę jej zasad. Nie będzie się kłócił – każdy miał swoje potrzeby. Nawet jeżeli za niektóre potrzeby można było wylecieć z pracy, dorobić się nieprzyjemnej łatki albo trafić do kicia albo do czubków.
Ale tak – każdy ma swoje potrzeby.
– Tak, panienko – tak właśnie się mówi – odpowiada lekko rozbawiony, patrząc, jak drobna dłoń kobiety składa na druczku zgrabny autograf. Harrison zbiera się w sobie, byle nie zaśmiać się na imię i nazwisko matki znajomego magipolicjanta kreślone przez niewieście palce. Zapamiętuje jednak imię i nazwisko – Sandy Wilkes. Imię, które zgadza się z opowieściami znajomego przedsiębiorcy. Może spotkali się kiedyś? A może nie i przez chwilę pożałował nawet, że nie poprosił Sandy o autograf dla Daniela Dodge’a, słodko nieświadom, że prośba ta zmieniłaby pewnie bieg całej rozmowy? – Nie chcę wiedzieć ile osób myślało, że ułoży sobie życie z Bette Davis… – szczególnie, że ta do tej pory miała już z czterech mężów – czy to nie czyniło zachcianek i myśli bardziej uzasadnionymi, a marzenia o spotkaniu z nią… Realnymi?
Harrison nie mógł poczuć tej zachcianki, ale i bez tego mógł to zrozumieć – nawet jeżeli najprędzej gotów byłby wzdychać do gwiazd Quidditcha czy westernu. – Mam nadzieję, że się ucieszy, panno Wilkes. O ile w ogóle mi w to spotkanie uwierzy…
Harrison też umie uśmiechać się ładnie i właśnie to robi, chociaż chyba pozbawiony tej młodzieńczej pewności siebie. Chyba powoli zaczyna rozumieć, czemu Dodge mógł wciskać im kit o towarzystwie tak słodkiej dziewczyny. Pewnie można się w niej zauroczyć. Pewnie można wypatrywać jej na estradzie czy scenach lokalnych teatrów. Pewnie jej perlisty uśmiech mógł rozświetlić czyjś dzień.
Prawie czuje się źle z tym, że okłamał ją chyba z dziesięć razy w trakcie tak krótkiej, niewiążącej rozmowy. Ale Titus ujeżdżał już cięższe przypadki – to nie jego pierwsze rodeo. Uspokoi sumienie, a może dzieje się to już teraz – w momencie, w którym chowa autograf do kieszeni munduru.
– Proszę nie wandalizować więcej przestrzeni publicznej, panno Sandy. Podobno źle to robi karierze – mówi jej na odchodne, zawieszając spojrzenie na bukieciku kwiatków zawieszonych na jej ramieniu. – Albo proszę chociaż robić to subtelniej… – wzdycha teatralnie, unosząc dłoń w geście pożegnania.
Niedopałek papierosa ląduje w jego ustach ledwie na dwa ostatnie oddechy.
Dobrze, że trafiła na niego. Albo dobrze, że on trafił na nią?

zt