Sypialnia

[Mistrz Gry]

Sypialnia

Sypialnia utrzymana jest w nastrojowym półmroku, rozświetlonym jedynie ciepłym blaskiem świec i lampy stojącej na nocnym stoliku. Ściany, ciemne i gładkie, tworzą tło dla masywnego, drewnianego łóżka o prostym, klasycznym wezgłowiu. Na łóżku leżą warstwy koców i poduszek w stonowanych barwach - szarościach, beżach i brązach - nadających wnętrzu poczucie ciężaru i ciepła. Przy ścianie ustawiono skórzany fotel, którego podniszczona faktura zdradza długie lata użytkowania. Na stolikach i komodach stoją drobne wazony z zasuszonymi roślinami, prostymi i surowymi jak całe wnętrze. Podwójne okno z grubymi zasłonami wpuszcza jedynie odrobinę światła z zewnątrz, a grube mury kamienicy trzymają w środku ciszę i chłód.

[Augustus Rookwood]

Wiele o Anastasiyi można było powiedzieć, z pewnością jednak nie to, że mógłby się przy niej nudzić. Przez nią wariował - z pożądania, z silnej żądzy, ze śmiechu i złości, odczuwał przy niej silne emocje i niekiedy snuł o niej w głowie paskudne plany, lecz nigdy nie odczuwał nudy.
- Nie występuje, a może powinien, wcale niezły z niego aktor - stwierdził Augustus z rozbawieniem.
Chyba każdy czarodziej i czarownica błękitnej krwi musiał przyswoić sobie jak odgrywać swoją rolę, która została im przypisana przy urodzeniu. Nie mieli wielkiego wyboru, jeśli chodziło o własne życie. Cały ich los determinowało nazwisko i tradycje. Nawet jeśli im się to nie podobało, to musieli udawać zachwyconych - Traversowi całkiem nieźle to wychodziło. A Rookwood niekiedy radował się, że jego rodzina nie należała do ścisłych elit; nie wyobrażałby sobie siebie w podobnej roli, sztywne konwenanse okrutnie by go uwierały. Cenił sobie swobodę i wolność wyboru, choć gdy ktoś wspominał, że status jego krwi można było określić jako czystą ze skazą, to wpadał w silny gniew. - Dokładny zakres obowiązków pozostaje raczej tajemnicą zawodową - rzucił żartobliwie.
Preferencje kulinarne wcale nie były tak trywialne jak się Antonii wydawało. Kłótnia o francuskie przysmaki na świątecznym stole mogła zakończyć się przecież kolejną wojną domową na miarę tej, którą wywołał Grindelwald.
- Powinnaś koniecznie spróbować masła z czosnkiem. Niebo w gębie. A nic nie smakuje lepiej od miękkiej w środku , a chrupkiej z zewnątrz bagietki z takim właśnie masłem - oznajmił Antonii tonem znawcy, jakby co najmniej jego pub "Złoty Dzban" uchodził za renomowaną restaurację, a on sam za krytyka kulinarnego. Na wspomnienie o maśle orzechowym z cebulą zrobił minę jak mały chłopiec, któremu każe się zjeść brukselkę. Doprawdy obrzydliwe. Niektórzy jednak z własnej woli obcowali z mugolami, więc to nie powinno być dla niego zdziwieniem.
Z pewnością zaskoczeniem było jednak wyznanie Antonii o śnie, który ją dręczył. Wydawała się nim prawdziwie poruszona. Rookwood użył więc różdżki, lecz nie wyczuł nic - i nie był pewien, czy źle rzucił zaklęcie, czy rzeczywiście żadna czarna magia nie była przyczyną tego samopoczucia kuzynki. Pokręcił więc głową, dając jej znać, że nic nie może stwierdzić.
- Zapewniam cię, Antonio, że nie rozmawialiśmy. Ani wczoraj, ani dzisiaj, a na pewno już nie o tym wisiorku - zapewnił ją cierpliwym tonem. Może to był tylko sen, a może rzeczywiście wpływ biżuterii. On sam nie potrafił tego stwierdzić. To panna Borgin była specjalistą od podobnych artefaktów. Ufał więc, że sobie z tym poradzi. - W porządku. Jeśli będziesz potrzebowała więcej czasu, nie czuj się przeze mnie ponaglana. To nie jest tak pilne, choć dobrze byłoby... Wiedzieć z czym mamy do czynienia. Chcę to sprzedać, więc wolałbym, aby zarzutem w reklamacji nie była ewentualna śmierć lub trwała krzywda - wyrzekł sarkastycznie. Właściwie to specjalnie by się tym nie przejął, tak sam z siebie, lecz martwiła go ewentualna szkoda dla interesów. - Będę ci dłużny - dodał. Winien był jej przysługę za tę pomoc.
Nie zabawił u niej długo, bo choć lubił jej towarzystwo, to nocne mary wyraźnie wytrąciły ją z równowagi - i nie zamierzał jej narzucać swojego towarzystwa, dopóki nie dojdzie do siebie. Opuściwszy ją prosto w Nokturnu wyruszył w drogę do swojego pubu.

| zt